ตอนที่ 71 มอบรางวัล

เถียนโหย่วเกินมองไปยังเถียนเหล่าเนียน ไม่นานก็เข้าใจทันทีว่า เส้นทางสายใหม่นี้ต้องเป็นเถียนกั๋วจงเสนอขึ้นมาแน่!

ตามสัญชาตญาณแล้วเขารู้สึกอึดอัดคับข้องใจขึ้นมาทันควัน

ทำไมถึงเป็นเถียนกั๋วจงอีกแล้วล่ะเนี่ย?!

ขณะที่กำลังคิดจะปฏิเสธ กลับได้ยินหลินเฟิงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ในเมื่อเขาจิ่วหลงอันตรายถึงขนาดนั้น แล้วพวกคุณเลือกเส้นทางสายนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน?"

เถียนเหล่าเนียนกล่าวว่า "กั๋วจงลูกชายคนโตของผมเป็นคนเสนอขึ้นมาครับ"

"โอ้?"

พอได้ยินว่าเป็นข้อเสนอของเถียนกั๋วจง หลินเฟิงก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันใด "เล่าอย่างละเอียดหน่อยสิ ว่ากั๋วจงเลือกเส้นทางสายนี้มาได้ยังไง?"

เลขาฯ จางเองก็กระตือรือร้นขึ้นมาเช่นกัน

ในศึกรณรงค์ล่าหมูป่าครั้งใหญ่เมื่อคราวก่อน ก็เป็นเพราะผลงานอันยอดเยี่ยมของเถียนกั๋วจง ที่ไม่เพียงแต่ล่าหมูป่าได้เป็นจำนวนมาก ทว่ายังล่าหมีควายได้อีกหนึ่งตัว ทำให้พวกเขาทั้งสองคนได้หน้าได้ตาอย่างยิ่งใหญ่ในที่ประชุมยกย่องเชิดชูเกียรติของอำเภอ!

ไม่เพียงได้รับคำชมเชยจากผู้นำระดับอำเภอ แต่ยังได้รางวัลมาไม่น้อยอีกด้วย

เส้นทางบนถนนสายการทำงานของพวกเขาก็พลอยสดใสขึ้นมาทันตา!

"พอดีเลย รางวัลที่คราวก่อนพวกเราสัญญาว่าจะให้กั๋วจงก็ยังไม่ได้มอบให้สักที" เลขาฯ จางยิ้มพลางกล่าว "เถียนโหย่วเกิน คุณรีบส่งคนไปตามตัวเถียนกั๋วจงมาเร็วเข้า พวกเราอยากฟังเขาเล่าขั้นตอนการเลือกเส้นทางด้วยตัวเอง แล้วก็จะได้มอบรางวัลของคราวก่อนให้เขาไปเลย"

"ท่านผู้นำทั้งหลาย ผมไปตามเขาเองครับ"

พอได้ยินว่าจะมอบรางวัล เถียนเหล่าเนียนก็รีบอาสาออกหน้าทันที

ไม่รอให้บรรดาผู้นำเอ่ยปากอนุญาต เขาก็ตื่นเต้นจนหันหลังวิ่งแจ้นออกไปแล้ว

ทั้งเลขาธิการพรรคและหัวหน้าคอมมูนมามอบรางวัลให้ด้วยตัวเอง นี่มันเป็นเกียรติยศยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันเชียว!

เถียนเหล่าเนียนรู้สึกว่าชั่วชีวิตนี้ไม่เคยตื่นเต้นและภาคภูมิใจขนาดนี้มาก่อน ตลอดทางพอเจอชาวบ้านคนไหน เขาก็ต้องเล่าเรื่องนี้ให้ฟังรอบหนึ่ง

จนถึงขั้นที่ว่า เขายังไม่ทันได้หาตัวเถียนกั๋วจงเจอ เรื่องที่เลขาฯ และหัวหน้าคอมมูนจะมอบรางวัลให้เถียนกั๋วจงก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านจิ่วหลงแล้ว

ชาวบ้านชอบสอดรู้สอดเห็นจำนวนไม่น้อยต่างพากันแห่แหนไปยังที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ทุกคนต่างก็อยากดูว่ารางวัลที่เถียนกั๋วจงได้รับคืออะไรกันแน่!

"กั๋วจง เลขาฯ จางกับหัวหน้าหลินมาแน่ะ อยากจะฟังเรื่องรายละเอียดการเลือกเส้นทางของแก แล้วก็จะมอบรางวัลให้แกด้วย รีบไปที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านสักเที่ยวเร็วเข้า"

เถียนเหล่าเนียนตามหาเถียนกั๋วจงจนพบที่บริเวณที่ดินปลูกบ้านผืนใหม่ของครอบครัว

หลังจากบทเรียนเรื่องความเร่งรีบในการสร้าง 'สำนักเรียนหน่วยสาม' ตอนนี้เถียนกั๋วจงจึงทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการสร้างบ้านหลังใหม่ของตัวเอง

นี่คือลานหินขนาดหกสิบหมู่ (ประมาณ 25 ไร่) ทั้งยังเป็นทางลาดชันขนาดใหญ่ คิดจะสร้างบ้านขึ้นมา ย่อมต้องเป็นโครงการขนาดยักษ์แน่นอน!

ก่อนหน้านี้ความคิดของเขาคือขออนุมัติที่ดินปลูกบ้านลงมาก่อน แล้วค่อยสร้างไปทีละน้อย อย่างไรเสียน้องชายหลายคนก็ยังเด็ก ความต้องการมีบ้านยังไม่ได้เร่งด่วนขนาดนั้น สามารถใช้เวลาสักหนึ่งถึงสองปีค่อย ๆ เตรียมตัวไปก็ได้

แต่ตอนนี้พบว่า อย่างไรก็ต้องรีบสร้างขึ้นมาสักหนึ่งหลังก่อนเป็นอันดับแรก

ส่วนบ้านอีกหลายหลังด้านหลัง ค่อยชะลอไว้ก่อนได้

ดังนั้น ช่วงสองสามวันนี้ เขาจึงแทบจะขลุกตัวอยู่ที่นี่ทุกวัน

ด้านหนึ่งให้น้อง ๆ ช่วยกันทำอิฐดิน อีกด้านหนึ่งก็กำหนดแนวรากฐานของบ้านใหม่ ขณะเดียวกันก็ต้องหาวิธีถมปรับระดับรากฐานให้เรียบก่อน

ที่สำคัญคือ เขายังอยากเก็บก้อนหินบางส่วนไว้ทำห้องใต้ดิน เพื่อที่วันข้างหน้าจะได้เอาไว้เก็บของได้

หลังผ่านความพยายามมาสามวัน ในที่สุดเขาก็คัดเลือกทำเลของบ้านหลังแรกได้เรียบร้อย อยู่ตรงตำแหน่งด้านนอกสุดของลานหินแห่งนี้ ขนาดพื้นที่ราว ๆ สี่ร้อยตารางเมตร

ตอนที่เถียนเหล่าเนียนมาพบเขา เขากำลังก่ออิฐอยู่พอดี

ไม่มีปูนซีเมนต์ ทราย หรือเหล็กเส้น เขาก็ใช้โคลน ฟางข้าว และแผ่นไม้...

"ได้ครับ เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เถียนกั๋วจงล้างมือ ตบฝุ่นดินบนตัวออก แล้วก็ตามเถียนเหล่าเนียนไปยังที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านด้วยกัน

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินก็เดินตามไปด้วย

พอพวกเขามาถึงที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ก็พบว่าที่นี่มีคนมารวมตัวกันแน่นขนัดแล้ว

เมื่อเห็นเถียนกั๋วจงมาถึง บรรดาชาวบ้านต่างก็พากันมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "กั๋วจง ได้ยินว่าผู้นำคอมมูนจะมอบรางวัลให้แก ตกลงมันคือรางวัลอะไรกันแน่ล่ะ?"

"เรื่องพิลึกมีทุกปี ปีนี้ช่างมีเยอะเป็นพิเศษ คนไม่เอาถ่านแท้ ๆ กลับได้รางวัลจากผู้นำคอมมูนด้วยแฮะ"

"พูดจาผายลมอะไรของแก! เก่งจริงแกก็ไปล่าหมูป่ากับหมีควายมาสิ ผู้นำคอมมูนก็ต้องมอบรางวัลให้แกแน่เหมือนกันนั่นแหละ!"

"เฮอะ ฉันไม่กล้าไปยั่วสัตว์ดุร้ายพรรค์นั้นหรอกน่า ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกนาน ๆ เฟ้ย!"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความอิจฉาริษยาและชื่นชมของชาวบ้าน เถียนกั๋วจงก็ก้าวเข้าไปในที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน

นับตั้งแต่สำนักเรียนหน่วยสามสร้างเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านก็รีบขนย้ายอุปกรณ์สำนักงานกลับมาไว้ที่คณะกรรมการหมู่บ้านทันที

"เลขาฯ จาง หัวหน้าหลิน พวกคุณเรียกหาผมหรือครับ?"

เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เถียนกั๋วจงทักทายเพียงเลขาฯ จางและหลินเฟิงเท่านั้น ส่วนผู้ใหญ่บ้าน หัวหน้าหน่วยหนึ่ง หัวหน้าหน่วยสอง และบรรดาแกนนำหมู่บ้านคนอื่น ๆ เขากลับทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น

"กั๋วจง รีบมานี่เร็ว"

เลขาฯ จางกระตือรือร้นยิ่งกว่าหลินเฟิงเสียอีก ถึงกับเดินเข้ามาจับมือเถียนกั๋วจงด้วยตัวเองแล้วดึงเขาไปที่โต๊ะทำงาน "ที่เรียกเธอมาวันนี้มีอยู่สองเรื่อง"

"เรื่องแรกก็คือ มอบรางวัลที่ทางอำเภอส่งมาให้เธอ"

"เรื่องที่สองก็คือ อยากฟังความคิดเห็นของเธอเกี่ยวกับเส้นทางตัดถนนสายใหม่ของหมู่บ้านพวกเธอหน่อย"

"พวกเรามาคุยเรื่องแรกกันก่อน..."

พูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เลขาฯ จางก็ชะงักไป ก่อนจะดึงตัวเถียนกั๋วจงออกไปนอกบ้านอีกครั้ง

ต่อหน้าต่อตาชาวบ้านทุกคน เขาหยิบสมุดปกสีแดงสดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารแล้วยื่นให้เถียนกั๋วจง พลางยิ้มกล่าวว่า "นี่คือใบประกาศเกียรติคุณที่ทางอำเภอมอบให้เธอ มอบตำแหน่งเกียรติยศให้เธอ เป็น 'สุดยอดนายพราน'!"

พูดจบ เขาก็เป็นคนแรกที่เริ่มปรบมือขึ้น

เถียนกั๋วจงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีโดยการเปิดใบประกาศเกียรติคุณออกแล้วชูขึ้นสูง ด้านในมีตัวอักษรสี่คำเขียนไว้จริง ๆ ว่า 'สุดยอดนายพราน'

น่าเสียดายที่ชาวบ้านล้วนไม่รู้หนังสือ อ่านไม่ออกสักตัว

แต่ถึงอย่างนั้น สมุดปกแดงแจ๊ดแบบนี้ทุกคนต่างก็คุ้นเคยดี แต่ละคนจึงพากันปรบมือเกรียวกราว

"ยอดไปเลย! ลูกชายฉันได้รับคำชมเชยจากทางอำเภอแล้ว! ฮ่าๆๆ..."

คนที่ตื่นเต้นดีใจที่สุดย่อมไม่พ้นเถียนเหล่าเนียน เขาปรบมือจนฝ่ามือแดงเถือกไปหมด

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินก็พลอยรู้สึกเป็นเกียรติและภาคภูมิใจไปด้วย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเบิกบาน ปรบมือเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ส่วนหลี่หว่านฮวาเอาแต่ปาดน้ำตาไม่หยุด

เดิมทีคิดว่าลูกชายคนโตคนนี้กลายเป็นพวกไม่เอาถ่านที่ใคร ๆ ต่างก็รังเกียจเดียดฉันท์ ชาตินี้คงหมดอนาคตไปแล้ว ใครจะไปคาดคิดว่าจะมีช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์เฉิดฉายเช่นนี้ได้!

พอมีคำชมเชยจากทางอำเภอ ต่อไปเรื่องแต่งเมียก็ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว!

"นอกจากใบประกาศเกียรติคุณใบนี้แล้ว ทางอำเภอยังมอบเงินรางวัลให้อีกหนึ่งร้อยหยวน!"

เลขาฯ จางหยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารอีกครั้ง ด้านในบรรจุธนบัตรต้าถวนเจี๋ยไว้สิบใบ

เถียนกั๋วจงทำตัวโอ้อวดขี้เก๊ก ดึงเอาเงินต้าถวนเจี๋ยออกมาถือไว้ในมือ ชูขึ้นเหนือศีรษะแล้วสะบัดไปมาเบา ๆ เสียงกระดาษสะบัดดังพรึ่บพั่บลอยไปเข้าหูคนทั่วทั้งลาน

คราวนี้ ชาวบ้านทุกคนถึงกับฮือฮาขึ้นมาทันที

ใบประกาศเกียรติคุณสักใบพวกเขาไม่ได้สนใจเท่าไรนักหรอก เพราะอย่างไรเสียมันก็กินไม่ได้ใส่ไม่ได้ เป็นแค่เกียรติยศชื่อเสียงเท่านั้น

แต่เงินหนึ่งร้อยหยวนกลับกระตุ้นเส้นประสาทของพวกเขาอย่างรุนแรง!

ในหมู่บ้านบนเขาอันยากจนข้นแค้นจนแทบไม่มีเสื้อผ้าจะใส่แห่งนี้ เงินหนึ่งร้อยหยวนนับเป็นเงินก้อนมหาศาลอย่างแท้จริง!

"ให้ตายเถอะ หนึ่งร้อยหยวนเชียวนะ! เมื่อไรฉันถึงจะมีเงินหนึ่งร้อยหยวนกับเขาบ้างเนี่ย!"

"พับผ่าสิ ฉันก็ชักอยากจะไปล่าหมีควายบ้างแล้วเหมือนกัน!"

"ถ้ารู้แต่แรกว่ามีรางวัลตั้งหนึ่งร้อยหยวน ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็ยอมไปล่าหมีควายเหมือนกันโว้ย!"

ชาวบ้านแต่ละคนอิจฉาตาร้อนจนตาแทบจะลุกเป็นไฟ

พวกแกนนำหมู่บ้านอย่างหัวหน้าหน่วยหนึ่งกับหัวหน้าหน่วยสองก็อิจฉาเช่นกัน แต่พวกเขายังพอสะกดอารมณ์ไว้ได้ รู้ดีว่าเถียนกั๋วจงได้สิ่งนี้มาด้วยความสามารถที่แท้จริง

ส่วนผู้ใหญ่บ้านโมโหจนความดันพุ่งปรี๊ด แทบจะกระอักเลือด รู้สึกระแวงอยู่ลึก ๆ ว่าตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านที่ตนนั่งมาหลายสิบปีกำลังจะเริ่มสั่นคลอนเสียแล้ว

เขาไม่โลภเรื่องเงินทอง ไม่เห็นแก่กิน แต่ละโมบในอำนาจเพียงอย่างเดียว!

เถียนกั๋วจงไม่ได้ล่วงรู้ความคิดเหล่านั้นเลย เมื่อเล่นตามน้ำเสร็จเรียบร้อย เขาก็มอบทั้งใบประกาศและเงินทั้งหมดให้แก่เถียนเหล่าเนียน

เถียนเหล่าเนียนมีความสุขจนแทบจะเป็นลม กอดใบประกาศและเงินเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งชิงไป

"ไปเถอะ กั๋วจง พวกเราไปคุยเรื่องที่สองกัน"

หลังมอบรางวัลเสร็จสิ้น เลขาฯ จางก็พาเถียนกั๋วจงกลับเข้าไปในที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านอีกครั้ง