ตอนที่ 72 เส้นทางสายใหม่

พอเข้ามาในห้องทำงาน เถียนกั๋วจงก็ล้วงก้อนดินเหนียวออกมาจากกระเป๋าเสื้อก้อนหนึ่ง

ตั้งแต่เข้าเรียนในชั้นเรียนรู้หนังสือ เขาก็มักจะพกดินเหนียวติดตัวไว้สองสามก้อนเสมอ เพื่อให้สะดวกเวลาอยากขีดเขียนอะไร

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน ยกข้าวของบนโต๊ะย้ายไปไว้ด้านข้าง จากนั้นก็ลงมือวาดแผนผังพลางอธิบายไปด้วย "หมู่บ้านเราอยากตัดถนน เรื่องสามเส้นทางก่อนหน้านี้ผมคงไม่พูดถึงแล้ว ขอพูดเฉพาะเส้นทางสายที่สี่ที่ผมเสนอขึ้นมาก็แล้วกันครับ"

"ตรงนี้คือหมู่บ้านเรา พอออกจากปากทางเข้าหมู่บ้าน ตรงไปข้างหน้าประมาณสองลี่ (ราวหนึ่งกิโลเมตร) ก็จะถึงเขาซื่อหลง ถัดจากเขาซื่อหลงไปจะเป็นทางแยก แยกหนึ่งไปเขาซานหลง อีกแยกไปเขาอู่หลง"

"ถ้าไปทางเขาอู่หลง จะต้องข้ามแม่น้ำสายหนึ่ง ซึ่งก็คือเส้นทางที่มุ่งหน้าไปหมู่บ้านซานช่าโข่ว เส้นทางนี้สั้นที่สุดก็จริง แต่มีแม่น้ำสายนี้ขวางทางอยู่"

"เพราะฉะนั้น ผมจึงเปลี่ยนมาใช้ทางเขาซานหลง ผ่านเขาเอ้อร์หลง เขาอีหลง แล้วค่อยเข้าสู่เขาจิ่วหลง จากนั้นก็ตัดทะลุเขาจิ่วหลงตรงไปยังหมู่บ้านหยางเจียที่อยู่ติดกับคอมมูน"

"เส้นทางสายนี้ดูเหมือนจะไกล แต่ถ้ามองภาพรวมแล้ว มันช่วยย่นระยะทางลงไปได้มากทีเดียวครับ"

"ถ้าคนในหมู่บ้านเราเดินไปทางหมู่บ้านซานช่าโข่ว ต้องใช้เวลาเดินเท้าไปคอมมูนกว่าห้าชั่วโมง ถ้าไปทางหมู่บ้านเหอกัว ก็ต้องใช้เวลากว่าสี่ชั่วโมงเหมือนกัน"

"แต่ถ้าเดินตามเส้นทางใหม่นี้ จะใช้เวลาแค่สามชั่วโมงกว่าเท่านั้น!"

"ยิ่งถ้าใช้รถวิ่ง เวลาก็จะยิ่งสั้นลงไปอีกครับ"

เลขาฯ จางกับหลินเฟิงได้ยินดังนั้น ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาในทันที แต่กำลังใคร่ครวญถึงความเป็นไปได้ของเส้นทางสายใหม่นี้

แกนนำหมู่บ้านคนอื่นๆ ก็ขมวดคิ้วคิดหนักเช่นเดียวกัน

ทว่าผู้ใหญ่บ้านกลับเริ่มนั่งไม่ติด

เขาไม่อยากเห็นเถียนกั๋วจงได้หน้าได้ตาอีกต่อไปแล้ว จึงรีบโบกมือปฏิเสธทันควัน "ทางเส้นนี้ไม่ได้เด็ดขาด! ระยะทางไกลโขยังไม่เท่าไหร่ แต่ยังต้องตัดผ่านเขาจิ่วหลงที่รกชัฏราวกับป่าดงดิบนั่นอีก มันอันตรายเกินไปแล้ว!"

หัวหน้าหน่วยหนึ่งกับหัวหน้าหน่วยสองเองก็รู้สึกว่าพักนี้เถียนกั๋วจงชักจะทำตัวโดดเด่นเกินหน้าเกินตาไปหน่อย ไม่เพียงแย่งชิงอันดับหนึ่งในการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงมาให้หน่วยสามที่รั้งท้ายมาตลอดได้สำเร็จ แต่ยังสร้างสำนักเรียนให้หน่วยสามอีกแห่ง นี่มันกะจะข่มหน่วยหนึ่งกับหน่วยสองของพวกเขาให้มิดเลยชัดๆ!

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงรีบช่วยเสริม "ผู้ใหญ่บ้านพูดถูก ทางเส้นนี้อันตรายเกินไป ไม่เหมาะหรอก"

"ฉันเห็นด้วยกับผู้ใหญ่บ้าน เอาแบบที่ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า!"

เลขาฯ จางก็รู้สึกว่าเสี่ยงไปสักนิด จึงหันไปมองหลินเฟิงแล้วเอ่ยถาม "หัวหน้าหลิน คุณคิดว่ายังไงบ้าง"

หลินเฟิงกวาดสายตามองแผนผังที่เถียนกั๋วจงวาดไว้อย่างหยาบๆ อย่างละเอียดรอบคอบ ยังไม่รีบด่วนสรุป แต่เอ่ยถามขึ้นก่อน "กั๋วจง ทำไมเธอถึงเลือกเส้นทางนี้ล่ะ อ้อมไปทางหลังหมู่บ้านของพวกเธอ ตัดตรงจากเขาชีหลงไปเขาปาหลง แล้วค่อยเข้าเขาจิ่วหลง มันไม่ใกล้กว่าหรือ"

เถียนกั๋วจงยิ้มตอบ "หัวหน้าหลิน ท่านอาจยังไม่ทราบ บนเขาปาหลงเกือบทั้งหมดเป็นหินผา คิดจะขุดถนนเปิดทางจากตรงนั้น มันยากเย็นแสนเข็ญราวกับปีนขึ้นสวรรค์เลยครับ!"

หลินเฟิงถามต่อ "แล้วปัญหาที่ทุกคนเพิ่งทักท้วงไปเมื่อกี้ เธอจะแก้ยังไงล่ะ"

เถียนกั๋วจงกล่าว "เขาจิ่วหลงอันตรายมากจริงๆ ครับ ในนั้นมีทั้งหมาป่า หมีควาย เผลอๆ อาจมีเสือด้วยซ้ำ แต่ที่ผมยืนกรานจะเลือกเส้นทางนี้ ก็เพราะมันตัดถนนได้ง่าย ทางสายนี้ส่วนใหญ่เป็นพื้นดิน ไม่ค่อยมีหินผา!"

"ส่วนพวกสัตว์ร้าย เอาเข้าจริงมันกลัวคนมากกว่าเสียอีกครับ!"

"ขอแค่พวกเราเดินทางไปด้วยกันเป็นกลุ่มทุกครั้ง ก็ไม่มีทางเกิดเรื่องแน่นอน..."

เถียนโหย่วเกินแค่นเสียงฮึ "แกจะเอาอะไรมารับประกันว่าทุกคนจะเดินทางเป็นกลุ่มได้ทุกครั้ง"

เถียนกั๋วจงยักไหล่ "ผมรับประกันไม่ได้หรอกครับ ในเมื่อพวกคุณไม่เห็นด้วย ก็เอาตามแผนของพวกคุณเถอะ ผมไม่มีข้อโต้แย้งอะไรอยู่แล้ว"

เลขาฯ จางหันไปมองเถียนโหย่วเกิน "ผู้ใหญ่บ้านเถียน ในเมื่อคุณไม่เห็นด้วยกับแผนของกั๋วจง ถ้างั้นคุณก็ลองเสนอขึ้นมาสักแผนสิ"

"คือ... เรื่องนี้..."

เถียนโหย่วเกินอึกอัก "คือ..." อยู่นานสองนาน ก็ยังพูดอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ออก จนต้องเหลือบมองไปทางเถียนเหล่าเนียนโดยไม่รู้ตัว

หลายปีมานี้ เขาพึ่งพา 'เถียนเหล่าเนียน' ที่เป็นทั้งลูกไล่และกุนซือคนเดียวคนนี้จนเคยชิน แม้ในใจจะรู้ดีว่าตอนนี้เถียนเหล่าเนียนต้องยืนอยู่ข้างเถียนกั๋วจงแน่ๆ แต่เขาก็ยังมองไปทางเถียนเหล่าเนียนด้วยความเคยชินอยู่ดี

ซึ่งเถียนเหล่าเนียนเองก็ติดเป็นนิสัยแบบเดียวกันไปแล้ว

ขอแค่เถียนโหย่วเกินปรายตามาทางนี้ เขาก็รู้ใจกันทันควัน พร้อมจะร่ายยาวเป็นชุด "เลขาฯ จางครับ ตั้งแต่ผู้ใหญ่บ้านรู้ข่าวว่าทางคอมมูนจะตัดถนนให้หมู่บ้านเรา เขาก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ ขบคิดเรื่องนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน..."

เลขาฯ จางโบกมือตัดบท "พอแล้ว ผมรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านเถียนเหนื่อยยาก เข้าข้อสรุปมาเลยดีกว่า"

เถียนเหล่าเนียนพูดว่า "ข้อสรุปที่ผู้ใหญ่บ้านได้ออกมาก็คือ..."

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผู้ใหญ่บ้านคัดค้านแผนการของเถียนกั๋วจง จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ใหญ่บ้าน คำพูดในปากเลยกลายเป็นแบบเดียวกับผู้ใหญ่บ้านไปด้วย "คือ... คือว่า..."

เลขาฯ จางอดไม่ได้ที่จะเริ่มโมโห "พวกคุณตกลงมีแผนการแน่ชัดกันบ้างไหมเนี่ย"

ส่วนหลินเฟิงหันไปมองคนอื่นๆ "แล้วพวกคุณล่ะ"

หัวหน้าหน่วยหนึ่ง หัวหน้าหน่วยสอง หัวหน้ากองกำลังทหารบ้าน สมุห์บัญชีหมู่บ้าน ตลอดจนพวกแกนนำคนอื่นๆ ต่างก็ก้มหน้าเงียบกริบ

มีเพียงเถียนเม่าหลินหัวหน้าหน่วยสามที่เอ่ยขึ้น "ผมสนับสนุนความคิดของกั๋วจงครับ"

หลินเฟิงพูดขึ้น "โอ้ ลองบอกเหตุผลของคุณมาซิ"

เถียนเม่าหลินกล่าว "คนที่อยู่ในที่นี้ต่างรู้กันดีว่า เหตุผลที่หมู่บ้านเราไม่มีถนนให้รถวิ่งได้มาตลอดหลายสิบปี ก็เพราะสภาพภูมิประเทศมันซับซ้อนเกินไป"

"ถ้าไปทางหมู่บ้านซานช่าโข่ว ก็มี 'แม่น้ำเอ้อร์หลง' ขวางกั้นอยู่"

"ถ้าไปทางหมู่บ้านเหอกัว ก็ต้องผ่านเขาลิ่วหลง ซึ่งเขาลิ่วหลงก็เหมือนกับเขาปาหลง มีแต่หินแข็งๆ ทั้งลูก!"

"ครั้นจะไปทางทางเดินเล็กๆ ฝั่งเขาอีหลงกับเขาเอ้อร์หลง ก็มีหน้าผาสูงชันมากเกินไป ยากที่จะเบิกทาง"

"เลือกไปเลือกมา ก็มีเพียงเส้นทางสายที่สี่ที่เถียนกั๋วจงเสนอเท่านั้นที่สมเหตุสมผลที่สุด ไม่เพียงหลบเลี่ยงหินผาของเขาลิ่วหลงกับเขาปาหลงได้อย่างเหมาะเจาะ แต่ยังเลี่ยงแม่น้ำเอ้อร์หลงระหว่างเขาซื่อหลงกับเขาอู่หลงได้ด้วย และในเวลาเดียวกันก็ยังหลบหน้าผาสูงชันของเขาอีหลงกับเขาเอ้อร์หลงพ้นอีกต่างหาก!"

"ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เส้นทางที่เขาเลือกนี้ยังช่วยย่นเวลาเดินทางไปคอมมูนของเราได้มากโข!"

"พอรถวิ่งผ่านได้แล้ว อย่างน้อยๆ ก็ประหยัดเวลาลงไปได้ถึงสามชั่วโมง!"

เลขาฯ จางกับหลินเฟิงต่างตกใจ "ประหยัดเวลาได้นานขนาดนั้นเชียวหรือ"

พวกเถียนโหย่วเกินก็รู้สึกว่าเถียนเม่าหลินพูดจาเกินจริงไปหน่อย

เถียนเม่าหลินยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า "ผมเคยไปทำธุระในอำเภอ ได้นั่งรถประจำทางอยู่ครั้งหนึ่ง ความเร็วมันวิ่งฉิวจริงๆ ครับ ผมคำนวณตามความเร็วของรถประจำทาง"

เลขาฯ จางพูดว่า "หากเทียบกับความเร็วของรถประจำทางแล้วยังย่นเวลาได้ถึงสามชั่วโมง เช่นนั้นถนนสายนี้ก็คุ้มค่าที่จะสร้าง!"

เถียนโหย่วเกินได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยแย้งทันควัน "แล้วเรื่องความอันตรายระหว่างทางล่ะครับ"

เลขาฯ จางว่า "นี่ก็เป็นปัญหาจริงๆ นั่นแหละ ผู้ใหญ่บ้านเถียน แล้วคุณว่าควรทำยังไงล่ะ"

"คือ... คือว่า..." เถียนโหย่วเกินเริ่มติดอ่าง "คือว่า" ขึ้นมาอีกแล้ว

หลินเฟิงปรายตามองเขาอย่างดุๆ "คุณอย่ามามัวเสียเวลาอยู่ตรงนี้ รีบตัดสินใจได้แล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราอาจยกเลิกศึกระดมพลสร้างถนนให้หมู่บ้านคุณได้ทุกเมื่อ!"

"อย่านะครับ!"

เถียนโหย่วเกินร้อนรนจนเกาหัวเกาหูอย่างจนปัญญา

ในใจเขารู้ดีแก่ใจว่า หากเทียบกันในบรรดาสี่เส้นทางตรงหน้านี้ เส้นทางของเถียนกั๋วจงนั้นดีที่สุด ทว่าเขากลับไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้ ซ้ำยังเสนอเส้นทางใหม่ไม่ได้ ชั่วขณะนั้นจึงได้แต่ร้อนใจทำอะไรไม่ถูก

เถียนเหล่าเนียนกลอกตาไปมา แอบกระซิบข้างหูเขาเบาๆ "ผู้ใหญ่บ้าน จริงๆ คุณเสนอเส้นทางที่ห้าได้นะ"

เถียนโหย่วเกินดีใจยกใหญ่ "รีบพูดมาเร็ว"

เถียนเหล่าเนียนกระซิบกระซาบข้างหูเขาอยู่พักใหญ่ สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเบิกบานขึ้นเรื่อยๆ ทันตาเห็น

"พวกคุณสองคนมัวซุบซิบอะไรกันตรงนั้น มีอะไรพูดเปิดอกกันตรงๆ ไม่ได้หรือไง" เลขาฯ จางแค่นเสียง

เถียนโหย่วเกินยิ้มแป้นตอบ "เลขาฯ จางอย่าเพิ่งโมโหเลยครับ ผมคิดเส้นทางใหม่ได้แล้ว!"

ผู้คนทั้งหลายได้ยินคำนี้ ต่างก็หันไปมองเขาและเถียนเหล่าเนียนด้วยความประหลาดใจ