ตอนที่ 73 มหายุทธการตัดถนน

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเส้นทางใหม่สายนี้ต้องเป็นเถียนเหล่าเนียนที่คิดขึ้นมาแน่ แต่ไหนแต่ไรมาเถียนเหล่าเนียนก็เป็นทั้งลูกสมุนและกุนซือของเถียนโหย่วเกินอยู่แล้ว ดังนั้นความดีความชอบนี้สุดท้ายก็ต้องยกให้เถียนโหย่วเกินไป

เพียงแต่ทุกคนนึกไม่ออกว่าทำไมเถียนเหล่าเนียนถึงไม่เข้าข้างลูกชายคนโตของตัวเองในเวลานี้ ทว่ากลับไปสนับสนุนเถียนโหย่วเกินที่มีความเห็นขัดแย้งกับลูกชายคนโตแทน

"งั้นคุณลองว่ามาดูสิ" เลขาฯ จางเอ่ย

เถียนโหย่วเกินกล่าวว่า "เส้นทางใหม่ของผมสายนี้ใกล้กว่าเส้นทางของกั๋วจงเสียอีก ไม่ต้องอ้อมไปทางหัวหมู่บ้าน แต่ตัดตรงจากท้ายหมู่บ้าน ผ่านเขาชีหลงกับเขาปาหลง ทะลุตรงไปยังเขาจิ่วหลง..."

หลินเฟิงกล่าวขึ้น "เดี๋ยวก่อนนะ ผมจำได้ว่าเมื่อกี้เหมือนผมจะเคยพูดถึงเส้นทางนี้ไปแล้วไม่ใช่หรือ กั๋วจงบอกว่าบนเขาปาหลงมีแต่หินผา..."

เถียนโหย่วเกินพูดว่า "นั่นเป็นเพราะเขาไม่คุ้นเคยกับเขาปาหลงน่ะสิครับ บนเขาปาหลงมีแต่หินจริง ทว่าในนั้นมีถ้ำอยู่ไม่น้อยที่กว้างขวางมาก พอให้รถวิ่งผ่านได้สบายๆ เลย"

"ขอแค่พวกเราเจาะทะลุถ้ำพวกนี้ได้ เราก็จะตัดถนนผ่านไปได้ แถมยังย่นระยะทางลงไปได้อีกโข!"

หลินเฟิงถามต่อ "ต่อให้มีถ้ำเชื่อมต่อกัน แล้วอันตรายบนเขาจิ่วหลงจะแก้ปัญหาอย่างไรล่ะ"

เถียนโหย่วเกินตอบ "อันนี้ยิ่งแก้ง่ายเข้าไปใหญ่ ขอแค่ปลูกแนวต้นหนามไว้ข้างทางสักแถวหนึ่ง สัตว์ร้ายพวกนั้นก็ทำได้แค่อ้อมไปทางอื่นแล้วครับ"

หลินเฟิงส่งเสียงฮึดฮัด "ในเมื่อมีวิธี แล้วทำไมคุณถึงไม่รีบพูดออกมาตั้งแต่แรกล่ะ"

เถียนโหย่วเกินยิ้มแหยๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลินเฟิงไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่เงยหน้าขึ้นมองคนอื่นๆ "พวกคุณคิดว่าเส้นทางของผู้ใหญ่บ้านสายนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"พวกเราเห็นด้วยครับ"

หัวหน้าหน่วยหนึ่ง หัวหน้าหน่วยสอง หัวหน้ากองกำลังทหารบ้าน สมุห์บัญชีหมู่บ้าน และคนอื่นๆ ต่างพากันยกมือแสดงความเห็นชอบ

หลินเฟิงหันไปมองเถียนกั๋วจงอีกครั้ง

เถียนเม่าหลินเองก็กำลังมองเถียนกั๋วจงอยู่เช่นกัน

เถียนกั๋วจงยักไหล่ ตอบอย่างไม่ยี่หระว่า "ขอแค่พวกคุณมีความสามารถเจาะถ้ำให้ทะลุได้ ผมก็ไม่มีความเห็นอะไรครับ"

ที่จริงเส้นทางสายนี้เขาก็คิดได้เหมือนกัน และเคยปรึกษากับพ่อมาแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็เป็นคนปัดตกไปเอง เพราะเห็นว่าในยุคสมัยนี้น่าจะยังไม่มีเทคโนโลยีและเครื่องไม้เครื่องมือพอจะขุดเจาะถ้ำหินได้

ทว่าเขาไม่นึกว่าผู้ใหญ่บ้านจะออกแรงคัดค้านเส้นทางใหม่ของเขาขนาดนี้ ดังนั้นเขาจึงแอบส่งสายตาให้พ่อไปทีหนึ่ง

เถียนเหล่าเนียนถึงได้แกล้งทำเป็นเพิ่งนึกเส้นทางใหม่ออก แล้วกระซิบกระซาบข้างหูผู้ใหญ่บ้านด้วยสีหน้าตื่นเต้น นึกไม่ถึงเลยว่าผู้ใหญ่บ้านจะยอมเอาไปใช้จริงๆ

ผู้ใหญ่บ้านยิ้มเรียบๆ พลางว่า "จะเจาะถ้ำทะลุได้หรือไม่ก็ไม่ต้องให้แกมาเป็นกังวลหรอก ในเมื่อหมู่บ้านเราสามารถบุกเบิกทำนาขั้นบันไดห้าพันหมู่ได้ สร้างคลองส่งน้ำยาวสิบกว่ากิโลเมตรได้ ก็ย่อมต้องเจาะทะลุถ้ำพวกนี้ได้ทั้งหมดอย่างแน่นอน!"

เถียนกั๋วจงยิ้มเย็น "งั้นผมจะรอดูฝีมือของผู้ใหญ่บ้านก็แล้วกันครับ"

พูดจบ เขาก็เอ่ยลาแล้วเดินจากไป

หลังจากกำหนดเส้นทางได้แล้ว บรรดาผู้นำก็เริ่มแบ่งช่วงงาน จัดสรรกำลังคน และพิจารณาเรื่องการเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ การหารือรอบนี้กินเวลาไปอีกสามวัน

พอนับดูเวลา อีกไม่นานก็จะถึงวันชาติแล้ว เลขาฯ จางกับหัวหน้าหลินจึงปรึกษากัน และเคาะวันเริ่มลงมือก่อสร้างในที่สุดเป็นวันที่สามสิบกันยายน

......

วันที่สามสิบกันยายน แดดจ้าส่องประกายเจิดจ้า

ทั่วทั้งหมู่บ้านจิ่วหลงประดับประดาด้วยโคมไฟและริ้วแพร ธงหลากสีโบกสะบัด เสียงฆ้องกลองดังกึกก้อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรื่นเริงเบิกบาน

ณ ลานกว้างหน้าคณะกรรมการหมู่บ้าน ผู้คนยืนเบียดเสียดอยู่เต็มไปหมด

บนเวทีประธาน มีเลขาฯ จาง หัวหน้าหลิน และผู้นำระดับคอมมูนคนอื่นๆ ยืนอยู่ พร้อมด้วยคณะกรรมการหมู่บ้านจิ่วหลงทุกคน

"พ่อแม่พี่น้องทุกท่าน วันนี้พวกเรามารวมตัวกันที่นี่ ไม่เพียงแต่เพื่อเปิดมหายุทธการตัดถนนเท่านั้น แต่ยังเป็นการมอบของขวัญเนื่องในวันเกิดของมาตุภูมิในวันพรุ่งนี้ด้วย..."

เลขาฯ จางกล่าวปราศรัยอย่างเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและพลังอันฮึกเหิม

ชาวบ้านด้านล่างเวทีและทีมอาสาสมัครที่มาจากหมู่บ้านอื่นๆ รวมถึงกลุ่มคนที่ถูกคุมตัวมาใช้แรงงานดัดสันดาน ต่างดูเหมือนกำลังตั้งใจฟังเขาพูดอย่างจริงจัง ทว่าในความเป็นจริง ทุกคนล้วนคิดเรื่องของตัวเองไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีใครใส่ใจฟังเลยสักคนว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง

ทำได้เพียงแค่ปรบมือเมื่อถึงเวลาต้องปรบ โห่ร้องเมื่อถึงเวลาต้องเชียร์ ตะโกนคำขวัญเมื่อถึงเวลาต้องขานรับ... ตามการนำของพวกปลอกแขนแดงอย่างเป็นหุ่นยนต์เท่านั้น

พิธีการเริ่มงานดำเนินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง จนกระทั่งตอนที่ทุกคนเริ่มสัปหงกง่วงนอนกันหมดแล้ว ในที่สุดเสียงประทัดปิดท้ายพิธีก็ดังขึ้น

มีผู้คนเข้าร่วมมหายุทธการครั้งนี้รวมแล้วถึงหนึ่งหมื่นคน

ช่างเป็นภาพเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่อลังการเหลือเกิน!

ในความเป็นจริง คนที่ลงมือทำงานจริง ๆ อาจมีแค่เก้าพันคน ส่วนอีกพันกว่าคนล้วนมีหน้าที่คอยจับตาควบคุมดูแล

อย่างเช่นพวกผู้นำระดับต่าง ๆ หรือพวกคนหนุ่มที่สวมปลอกแขนแดงทั้งหลาย

คนหนุ่มพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นพวกอันธพาลกุ๊ยประจำหมู่บ้านต่าง ๆ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีเฉินเสี่ยวตงจากหมู่บ้านเหอกัวรวมอยู่ด้วย

เขาสะพายปืนไว้บนบ่า ในใจอยากหาเรื่องสร้างความลำบากให้เถียนกั๋วจงแทบแย่ แต่ก็ยังขยาดอยู่ในใจอยู่บ้าง ทำให้ช่วงนี้กลัดกลุ้มใจไม่น้อย

หมวดสี่ของเถียนกั๋วจงมีหน้าที่หลักคือการขนส่งหิน

รถเข็นแผ่นไม้ทีละคันต้องอาศัยแรงคนลาก มันเหนื่อยเอาเรื่องจริง ๆ

ทว่าเถียนกั๋วจงกลับดูผ่อนคลายสบาย ๆ เพราะเขาเป็นหัวหน้าหมวด ทั้งยังมีหัวคิด คิดค้นวิธีที่ช่วยทุ่นแรงคนได้อย่างมหาศาล จนได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์จากทุกคน

ความจริงหลักการมันง่ายมาก ก็แค่หลักการรอกเท่านั้นเอง

แต่ทุกคนกลับรู้สึกว่ามันอัศจรรย์ยิ่งนัก ยิ่งพากันเลื่อมใสในตัวเถียนกั๋วจงมากขึ้นไปอีก

วันนี้ พอเขาเพิ่งจะขนหินกองหนึ่งเสร็จ จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมา จึงวิ่งมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเขา

เฉินเสี่ยวตงที่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาในเงามืดมาโดยตลอด พอเห็นภาพนี้เข้าก็รู้สึกทันทีว่าโอกาสมาถึงแล้ว จึงถือปืนวิ่งไล่ตามไปทันที

เขาไม่ได้คิดจะยิงเถียนกั๋วจงให้ตาย แค่อยากให้หมอนั่นได้ลิ้มรสความลำบากสักหน่อยเท่านั้น

แถวนี้อยู่ใกล้กับเขาปาหลง เขาสามารถอ้างได้เต็มปากว่าเห็นสัตว์ป่าถึงได้ลั่นไก ต่อให้ยิงเถียนกั๋วจงบาดเจ็บ ก็ไม่โดนกฎหมายลงโทษ อย่างมากที่สุดก็แค่ถูกด่าว่าสั่งสอนยกหนึ่ง

เขาแทบจะอดใจโห่ร้องชื่นชมความฉลาดปราดเปรื่องของตัวเองไม่ไหว!

ทว่า ในตอนที่เขาวิ่งตามเข้าไปในป่าเขานั้น กลับพบว่าเถียนกั๋วจงกำลังกระซิบกระซาบคุยกับผู้ถูกดัดสันดานด้วยการใช้แรงงานคนหนึ่งอยู่

เขาเพ่งสายตามองดู ผู้ถูกดัดสันดานด้วยการใช้แรงงานคนนั้นกลับกลายเป็น "ต้าป่านหยา" นายพรานจากหมู่บ้านหลงต้งโกว!

"พวกมันไปรู้จักกันได้ยังไง หรือว่าเถียนกั๋วจงจะเป็นพวกค้ากำไรเกินควรที่รอดตาข่ายมาได้?!"

พอนึกถึงตรงนี้ เฉินเสี่ยวตงก็ดีใจจนเนื้อเต้นทันที

เดิมทีเขายังคิดจะยอมเสี่ยงโดนด่าเพื่อยิงใส่เถียนกั๋วจง แต่ตอนนี้ไม่ต้องทำแบบนั้นแล้ว

ขอเพียงตีตราว่าเถียนกั๋วจงเป็นพวกค้ากำไรเกินควรได้ ต่อไปเขาก็จะสามารถรังแกเถียนกั๋วจงได้อย่างเปิดเผยชอบธรรม แม้กระทั่งทรมานหมอนั่นทุกวันก็ยังสมเหตุสมผล!

เขารีบหันหลังแล้วสาวเท้าเดินจากไปทันที

ส่วนทางด้านนั้น เถียนกั๋วจงกับต้าป่านหยาไม่ได้สังเกตเห็นเฉินเสี่ยวตงเลย ทั้งคู่ต่างจมอยู่กับความทอดถอนใจ

"อาหยา ผมนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าอาจะถูกจับในฐานะพวกค้ากำไรเกินควร แถมยังถูกส่งมาดัดสันดานด้วยการใช้แรงงานที่หมู่บ้านพวกเราอีก" เถียนกั๋วจงกล่าว "ปกติอาไม่ได้ระมัดระวังรอบคอบมากหรอกหรือครับ ครั้งนี้ทำไมถึงได้ประมาทไปได้"

ต้าป่านหยากล่าวว่า "ไม่ใช่ข้าประมาทหรอก แต่เป็นพี่ฉายที่ทรยศหักหลังข้าต่างหาก!"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ผมเองก็เคยติดต่อค้าขายกับพี่ฉาย ทำไมเขาถึงไม่หักหลังผมล่ะครับ"

ต้าป่านหยากล่าว "กั๋วจง เอ็งไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่"

เถียนกั๋วจงงงเป็นไก่ตาแตก "มีอะไรหรือครับ"

ต้าป่านหยากล่าว "ดูท่าเอ็งจะไม่รู้จริง ๆ สินะ ความจริงแล้ว พี่ฉายก็หักหลังเอ็งเหมือนกัน เพียงแต่ว่าผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านพวกเอ็งช่วยปกป้องเอ็งไว้ เขาบอกว่าเอ็งไม่มีทางเป็นพวกค้ากำไรเกินควรเด็ดขาด เพราะบ้านเอ็งจนจนไม่มีแม้แต่มันฝรั่งจะกินแล้ว!"

"ผู้ใหญ่บ้านหรือครับ"

เถียนกั๋วจงยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก "ที่อาพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือครับ"

ต้าป่านหยากล่าว "จริงแท้แน่นอน!"

"กั๋วจง เอ็งต้องจำบทเรียนของข้าไว้ให้ดี อย่าได้คิดหวังพึ่งโชคช่วยเด็ดขาด แล้วก็อย่าไปเชื่อใจใครง่าย ๆ ยุคสมัยนี้... มันไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลยจริง ๆ! ข้ามองไม่เห็นความหวังอะไรอีกแล้ว!"

ต้าป่านหยาเผยสีหน้าหดหู่สิ้นหวัง

เถียนกั๋วจงกำลังคิดจะเอ่ยปากปลอบใจสักสองสามประโยค จู่ ๆ ก็เห็นพวกปลอกแขนแดงหลายคนวิ่งกรูตรงมาทางนี้