ตอนที่ 74 กั๋วจงเป็นพวกค้ากำไรเกินควรหรือ

"รีบจับตัวมันไว้ อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!"

คนที่วิ่งนำอยู่หน้าสุดก็คือเฉินเสี่ยวตง

ระหว่างที่เถียนกั๋วจงกับต้าป่านหยายังคงยืนอึ้งอยู่นั้น เฉินเสี่ยวตงกับพวกปลอกแขนแดงอีกสองสามคนก็วิ่งกรูเข้ามาล้อมเถียนกั๋วจงไว้แน่นหนา ปากกระบอกปืนในมือทุกคนต่างเล็งตรงมาที่เขา

เมื่อเห็นปากกระบอกปืนสีดำมะเมื่อม แม้เถียนกั๋วจงจะโมโหมากเพียงใดก็ไม่กล้าทำซ่า ได้แต่ส่งเสียงเตือนติด ๆ กัน "เอาปากกระบอกปืนลงไปหน่อย ระวังปืนลั่น!"

"ฮึ ปลาที่หลุดรอดตาข่ายของพวกค้ากำไรเกินควรอย่างแก ยิงทิ้งให้ตายก็ยังสมควร!"

เฉินเสี่ยวตงแค่นเสียงสั่ง "จับมันไว้!"

ปลอกแขนแดงหลายคนโถมเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างของเถียนกั๋วจงไพล่หลังไว้ทันที

"เฉินเสี่ยวตง ตดหมามารดามึงสิวะ! กูกลายเป็นพวกค้ากำไรเกินควรตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เถียนกั๋วจงเข้าใจแล้ว นี่มันคือการแก้แค้นของเฉินเสี่ยวตงชัด ๆ!

เฉินเสี่ยวตงยกพานท้ายปืนขึ้นกระแทกใส่เถียนกั๋วจงทีหนึ่งจนเจ็บจนต้องแยกเขี้ยวแสยะฟัน "เฉินเสี่ยวตง ถ้ามึงแน่จริงก็ลั่นไกยิงกูให้ตายไปเลย ไม่อย่างนั้นกูไม่จบกับมึงแน่!"

"แกคิดว่าฉันไม่กล้าเรอะ?!"

เฉินเสี่ยวตงยกปืนขึ้นมาทันที ปากกระบอกปืนจ่อตรงไปที่หน้าผากของเถียนกั๋วจง

"เสี่ยวตง อย่าใจร้อนวู่วาม!"

ชายหนุ่มข้าง ๆ ที่ดูมีอายุมากกว่าเล็กน้อยรีบยื่นมือไปจับลำกล้องปืนของเฉินเสี่ยวตงยกขึ้นเหนือศีรษะ "กั๋วจงเป็นพวกค้ากำไรเกินควรหรือไม่ ต้องผ่านการไต่สวนก่อนถึงจะรู้"

"หยางไห่ปิง ฉันกล้ารับประกันเลยว่ามันต้องเป็นพวกค้ากำไรเกินควรแน่นอน ไม่อย่างนั้นมันจะมาแอบกระซิบกระซาบกับต้าป่านหยาที่เป็นพวกค้ากำไรเกินควรอยู่ที่นี่ทำไม? ระหว่างสองคนนี้ต้องมีการซื้อขายลับ ๆ ที่บอกใครไม่ได้แน่!"

เฉินเสี่ยวตงพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเป็นมั่นเหมาะ

"แกบอกมา ทำไมพวกแกถึงต้องมาเจอกันที่นี่?"

ปลอกแขนแดงอีกคนเตะต้าป่านหยาไปหนึ่งทีพลางตวาดถาม

ต้าป่านหยาโดนเตะจนเกือบจะล้มคะมำลงกับพื้น เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดว่า "ฉันแค่แวะมาขี้ แล้วก็บังเอิญเจอเขาพอดีจริง ๆ ไม่ได้นัดเจอหรือมีข้อตกลงซื้อขายอะไรกันทั้งนั้น ของบนตัวฉันก็โดนพวกนายค้นยึดไปหมดแล้ว จะเอาอะไรมาซื้อขายได้อีกล่ะ?"

เฉินเสี่ยวตงแค่นเสียงฮึ "พวกค้ากำไรเกินควรอย่างพวกแกมันเจ้าเล่ห์จะตาย ใครจะไปรู้ว่าแอบซ่อนอะไรไว้อีกหรือเปล่า!"

ปลอกแขนแดงอีกคนพูดขึ้น "อย่าไปเสียเวลาพูดมากกับพวกมันเลย ค้นตัวดูเดี๋ยวก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

คนกลุ่มนั้นจึงเริ่มค้นตัวต้าป่านหยากับเถียนกั๋วจงทันที

บนตัวต้าป่านหยาค้นไม่เจออะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ทว่าบนตัวเถียนกั๋วจงกลับค้นเจอธนบัตรต้าถวนเจี๋ยสามใบกับธนบัตรย่อยอีกปึกหนึ่ง

พอเฉินเสี่ยวตงเห็นเงินพวกนี้ก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที "พวกนายดูสิ ดูนี่! ถ้าไอ้ระยำนี่ไม่ใช่พวกค้ากำไรเกินควร แล้วใครจะไปเชื่อ? ไม่อย่างนั้นบนตัวมันจะมีเงินเยอะขนาดนี้มาจากไหน!"

คนอื่น ๆ เองก็พากันอึ้งตาค้างไปตาม ๆ กัน

เงินบนตัวพวกเขาทุกคนรวมกันยังไม่พอต้าถวนเจี๋ยใบเดียวด้วยซ้ำ แต่เถียนกั๋วจงคนเดียวกลับมีถึงสามใบ แถมยังมีเงินย่อยอีกเป็นปึก รวยจนน้ำมันเยิ้มจริง ๆ!

"คุมตัวไว้ พาไป!"

หยางไห่ปิงดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยนี้ ตอนแรกเขาตั้งใจจะช่วยพูดแก้ต่างให้เถียนกั๋วจงสักสองสามคำ แต่พอเห็นเงินมากมายขนาดนี้ เขาก็ตกตะลึงไปเหมือนกัน

ต้าป่านหยาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ได้แต่ถอนหายใจ "กั๋วจง นายมาลงแรงทำงานจะพกเงินมาเยอะแยะขนาดนี้ทำไมกัน? คราวนี้ฉิบหายกันหมดแล้วเห็นไหม!"

คนที่อารมณ์ดีที่สุดย่อมเป็นเฉินเสี่ยวตง

เขาก็เคยกลัวว่าจะจับเถียนกั๋วจงผิดคนเหมือนกัน แต่เวลานี้เขากลับพองขนเหมือนไก่ชนที่เพิ่งชนะศึก ยิ้มกระหยิ่มลำพองใจ และยิ่งปฏิบัติต่อเถียนกั๋วจงอย่างไร้ความปรานี ตลอดทางทั้งผลักทั้งกระชากเถียนกั๋วจงไม่หยุด ซ้ำยังเอาพานท้ายปืนกระแทกเขาอีก

หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายมีปืนอยู่ในมือ เถียนกั๋วจงคงสวนกลับไปนานแล้ว

ในเวลานี้ เขาทำได้เพียงข่มใจอดทนไว้

"รีบเดินเข้า!"

"บัดซบเอ๊ย ถ้ายังชักช้าอีก เดี๋ยวหักขาแกทิ้งซะเลย!"

เสียงของเฉินเสี่ยวตงดังก้องไปตลอดทาง จนดึงดูดความสนใจของผู้คนทั่วทั้งเขตก่อสร้างได้อย่างรวดเร็ว

ชาวบ้านแต่ละคนต่างเงยหน้ามองมาทางนี้

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ?"

"ได้ยินว่าจับพวกค้ากำไรเกินควรได้อีกคนแล้ว!"

"ใครกันล่ะ?"

"กั๋วจงน่ะสิ!"

"อะไรนะ?! กั๋วจงเป็นพวกค้ากำไรเกินควรเนี่ยนะ? ไม่มั้ง?"

"ฮ่าๆๆ ฉันบอกแต่แรกแล้วว่ากั๋วจงต้องเป็นพวกค้ากำไรเกินควรแน่ ในที่สุดตอนนี้ก็โดนจับจนได้!"

ชาวบ้านทุกคนต่างรู้สึกสงสัย มีเพียงเถียนเจี้ยนหัวที่ดีใจที่สุด เขารีบวิ่งตามไปทันที

พวกเถียนเหล่าเนียน หลี่หว่านฮวา เถียนกั๋วอี้ เถียนกั๋วเหรินพอได้ยินข่าวนี้ ก็รีบโยนเครื่องมือทำงานทิ้งแล้ววิ่งตรงไปยังกองบัญชาการทันที

พวกเถียนจวิ้นฉายและเถียนซู่หลินก็เช่นกัน

ไม่นานนัก กองบัญชาการก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

เฉินเสี่ยวตงเล่าขั้นตอนการจับกุมเถียนกั๋วจงอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ราวกับว่านี่เป็นผลงานความดีความชอบครั้งยิ่งใหญ่

ทางคอมมูนยังมีเรื่องอื่นต้องจัดการ เลขาฯ จางกับหลินเฟิงแค่มาเข้าร่วมพิธีเปิดงานแล้วก็กลับไป หลายวันมานี้จึงไม่ได้มาที่นี่เลย

ศึกใหญ่ตัดถนนครั้งนี้จึงมอบหมายให้เถียนโหย่วเกินดูแลจัดการทั้งหมด

เขาเห็นพวกเฉินเสี่ยวตงคุมตัวเถียนกั๋วจงมา ตอนแรกในใจยังรู้สึกยินดีอยู่บ้าง แต่พอฟังเฉินเสี่ยวตงเล่าไปเรื่อย ๆ สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ ทะมึนลง

เถียนกั๋วจงเคยได้รับรางวัลจากทางอำเภอเชียวนะ ทั้งเกียรติบัตรและเงินรางวัล เลขาฯ จางประจำคอมมูนก็เป็นคนมอบให้ถึงมือเถียนกั๋วจงด้วยตัวเอง หากแค่ค้นเจอเงินในตัวเขา แต่ไม่มีหลักฐานอื่นละก็ เรื่องนี้คงยุ่งยากแน่

เมื่อคิดได้ดังนี้ เถียนโหย่วเกินจึงขัดจังหวะการเล่าของเฉินเสี่ยวตงทันที แล้วเอ่ยถามว่า "พวกแกนอกจากค้นเจอเงินแล้ว ยังมีหลักฐานอื่นอีกไหม"

สีหน้าของเฉินเสี่ยวตงชะงักไป "ค้นเจอเงินยังไม่พออีกเหรอครับ"

"ถ้าเขาไม่ใช่พวกค้ากำไรเกินควร ในตัวจะมีเงินมากขนาดนี้ได้ยังไง"

เถียนโหย่วเกินส่ายหน้าพลางกล่าว "ไม่พอ ต้องมีหลักฐานอื่นด้วย"

เฉินเสี่ยวตงแค่นเสียงฮึ "ผู้ใหญ่บ้านเถียน คุณเห็นว่าเถียนกั๋วจงเป็นคนหมู่บ้านคุณ ก็เลยคิดจะปกป้องงั้นเหรอ"

เถียนโหย่วเกินตวาดด้วยความโมโห "ผายลมสิวะ! ข้าทำงานยุติธรรมมาตลอด!"

เฉินเสี่ยวตงก็ไม่กลัวเขา คิดหมายมั่นปั้นมือจะยัดข้อหาพวกค้ากำไรเกินควรให้เถียนกั๋วจงให้ได้ จึงแข็งข้อใส่ "ผมยังไม่เชื่อคุณอยู่ดี ผมขอให้ผู้นำคอมมูนมาจัดการเรื่องนี้!"

เถียนโหย่วเกินกล่าว "ได้ งั้นก็ให้ผู้นำคอมมูนมาจัดการ แกไปตามผู้นำคอมมูนมาสิ!"

เฉินเสี่ยวตงกล่าว "ไม่ได้ คุณต้องส่งคนไปตาม ผมจะเฝ้าเถียนกั๋วจงอยู่ที่นี่ ถ้าพวกคุณสมรู้ร่วมคิดกันขึ้นมาจะทำยังไง"

เถียนโหย่วเกินโมโหจนตัวสั่น "ไอ้หนอนี่ แกคอยดูข้าไว้เถอะ!"

จากนั้น เขาก็ตะโกนเรียกคนหนุ่มในหมู่บ้านสองคนให้เดินทางไปคอมมูนเพื่อเชิญตัวผู้นำมา

ส่วนในช่วงเวลานี้ เถียนกั๋วจงถูกขังเดี่ยวไว้ในถ้ำหินแห่งหนึ่ง และเฉินเสี่ยวตงก็คอยเฝ้าอยู่หน้าปากถ้ำอย่างเข้มงวดจริง ๆ ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้เลยแม้แต่คนเดียว

เถียนกั๋วจงไม่ได้รู้สึกโมโหอะไรมากนัก กลับรู้สึกแปลกใหม่เสียมากกว่า

ที่แท้การโดนจับ โดนขังห้องมืด มันเป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง?

ทว่า ยามที่เขาหันไปมองแผ่นหลังของเฉินเสี่ยวตง ในแววตากลับวาวโรจน์ด้วยประกายดุร้ายสายหนึ่ง

เฉินเสี่ยวตงคล้ายจะสัมผัสได้ถึงสายตาคู่นั้น จึงหันกลับมา แสยะยิ้มชั่วร้ายพลางกล่าวว่า "ไอ้ระยำ เมื่อก่อนแกไม่ได้อวดดีนักเรอะ เหยียบข้าจมดินเหมือนหมาข้างถนนตัวหนึ่ง รอให้ผู้นำคอมมูนมาถึงแล้วตัดสินความผิดแกเมื่อไหร่ ข้าจะทำให้แกรู้ว่าจุดจบของการมาล่วงเกินข้ามันเป็นยังไง!"

จากนั้น เขาก็แกล้งข่มขู่ต่อว่า "บอกความจริงให้เอามั้ย ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแกกำลังคุยกับต้าป่านหยาอยู่ล่ะก็ ข้ายิงแกกบาลแยกไปนานแล้ว!"

เถียนกั๋วจงได้ยินคำนี้ก็สะดุ้งวาบในใจ

ไอ้หมอนี่ถึงกับมีความคิดแบบนี้เชียวรึ งั้นก็อย่าหาว่าข้าใจเหี้ยมก็แล้วกัน!

ยุคสมัยที่ป่าเถื่อน ก็ต้องทำตัวให้ป่าเถื่อนเข้าไว้จริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ว่าวันไหนจะโดนลอบยิงเข้าให้!