ตอนที่ 75 นัดพบกันลับ ๆ

"ทำไม เป็นใบ้ไปแล้วเหรอ กลัวแล้วใช่ไหม ฉันจะบอกแกให้ ละครเด็ดยังมีต่อจากนี้อีก!"

เมื่อเห็นเถียนกั๋วจงไม่ยอมตอบ เฉินเสี่ยวตงก็ยิ่งได้ใจกำเริบเสิบสาน

เถียนกั๋วจงได้แต่มองเขาเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น

"มองอะไรวะ ฉันจะบอกแกให้ เถียนกั๋วจง ตั้งแต่วินาทีที่แกตบหน้าฉัน ฝันร้ายของแกก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว!" เฉินเสี่ยวตงทำท่าทางกร่าง "แกไม่ไปสืบดูบ้างว่าฉันเฉินเสี่ยวตงเป็นใคร แกคิดว่าแกตัวใหญ่แล้วฉันจะไม่มีปัญญาจัดการแกเหรอ"

"แกคิดไปเองแล้ว!"

"ฉันคิดจะเล่นงานแกให้ตาย มีวิธีตั้งเยอะแยะ!"

เถียนกั๋วจงยังคงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

เฉินเสี่ยวตงนึกว่าเถียนกั๋วจงกลัวจนหัวหด ในใจยิ่งได้ใจ ขณะที่กำลังจะเหยียบย่ำดูแคลนเถียนกั๋วจงต่อ ก็มีคนเดินเข้ามา

"ทำอะไรน่ะ!" เขายกปืนขึ้นเล็งทันที

"อย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ ฉันชื่อเถียนเจี้ยนหัว เป็นหัวหน้ากองกำลังทหารบ้านของหมู่บ้านจิ่วหลง ฉันแค่แวะมาดูเฉย ๆ"

ผู้มาเยือนคือเถียนเจี้ยนหัวนั่นเอง

"มองอะไร มีอะไรน่าดู รีบไปเลย"

เฉินเสี่ยวตงนึกว่าเถียนเจี้ยนหัวมาเพื่อช่วยเถียนกั๋วจง

เถียนเจี้ยนหัวควักบุหรี่ส่งให้แล้วยิ้มกล่าว "น้องชาย สูบบุหรี่หน่อยสิ ฉันมาดูมันเป็นตัวตลกต่างหาก"

เฉินเสี่ยวตงรับบุหรี่ของเถียนเจี้ยนหัวมาอย่างกังขา พลางขมวดคิ้วถาม "นายมีความแค้นกับมันเหรอ"

เถียนเจี้ยนหัวตอบ "ก็ไม่ได้แค้นเคืองอะไรใหญ่นักหรอก แค่ไอ้ชาติหมานี่มันกร่างในหมู่บ้านเราเหลือเกิน พอเห็นมันโดนจับ ฉันก็สะใจ เลยอยากแวะมาดูสภาพตกอับของมันหน่อย"

เฉินเสี่ยวตงหัวเราะขึ้นมาทันที "งั้นนายก็มาเร็วไปหน่อย ต้องรอให้ผู้นำคอมมูนมาถึงแล้วตัดสินโทษมันเสียก่อน ตอนนั้นแหละถึงจะเป็นเวลาที่มันตกอับจริง ๆ"

"หมายความว่ายังไงหรือ" เถียนเจี้ยนหัวถามอย่างไม่เข้าใจ

เฉินเสี่ยวตงกล่าว "เพราะถึงตอนนั้น ฉันจะงัดสารพัดวิธีมาทรมานมัน ให้มันนึกเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้เลย!"

"โหดได้ใจ!"

เถียนเจี้ยนหัวยกนิ้วโป้งให้ "บอกตามตรง ฉันก็อยากเห็นภาพนั้นเต็มแก่แล้ว"

"ฮ่าๆๆ..."

จากนั้น ไอ้คนสารเลวทั้งสองก็หัวเราะร่าออกมาพร้อมกัน

ทั้งสองคนยืนพ่นควันบุหรี่ไปคุยกันไป ไม่นานก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว ราวกับคนประเภทเดียวกันที่เข้าใจหัวอกกัน รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เจอกันเร็วกว่านี้

หลายชั่วโมงต่อมา ผู้นำคอมมูนก็รีบร้อนรุดหน้ามาถึง

เถียนกั๋วจงถูกคุมตัวมายังกองบัญชาการอีกครั้ง

คราวนี้ ผู้คนที่มายืนมุงดูด้านนอกมีมากกว่าเดิมเสียอีก

เถียนเหล่าเนียน หลี่หว่านฮวา เถียนกั๋วอี้ และคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้ากระวนกระวายใจเบียดเสียดอยู่ในฝูงชน ส่วนเถียนเจี้ยนหัว หัวหน้าหน่วยหนึ่ง หัวหน้าหน่วยสอง รวมถึงเฉินเสี่ยวตงและพวก ยืนอยู่แถวหน้าสุด ใบหน้าแต่ละคนล้วนประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน

เลขาฯ จางกับหลินเฟิงพอได้ยินข่าว ก็รีบรุดมาทันทีโดยไม่รอช้า

ทั้งสองคนเดินเหงื่อท่วมกาย แต่ไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพัก เพราะอย่างไรเสียเรื่องนี้ก็พัวพันถึงเถียนกั๋วจง ซึ่งเป็นคนที่ทางอำเภอเคยยกย่องเชิดชู หากกลายเป็นพวกค้ากำไรเกินควรขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาก็ต้องพลอยโดนหางเลขเดือดร้อนไปด้วย

"พูดมาเถอะ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่"

เลขาฯ จางเอ่ยปากถามพลางเช็ดเหงื่อ

เฉินเสี่ยวตงกระตือรือร้นที่จะทำผลงานต่อหน้าผู้นำ อีกทั้งกลัวว่าความดีความชอบจะถูกคนอื่นแย่งไป จึงรีบกล่าวขึ้นว่า "สวัสดีครับเลขาฯ จาง สวัสดีครับหัวหน้าหลิน วันนี้ระหว่างที่ผมออกลาดตระเวน พบว่าคนผู้นี้กำลังนัดพบกันลับ ๆ กับ 'ต้าป่านหยา' ผู้ค้ากำไรเกินควรจากหมู่บ้านหลงต้งโกว ผมสงสัยว่าเขาจะเป็นปลาที่หลุดรอดแหของพวกค้ากำไรเกินควร จึงได้รายงานต่อสหายหยางไห่ปิง หัวหน้าหน่วยย่อยของเราครับ"

"สหายหยางไห่ปิงไม่รอช้าแม้แต่น้อย สั่งการให้พวกเราเข้าจับกุมคนผู้นี้ทันที"

"ในระหว่างการจับกุม คนผู้นี้ยังพยายามขัดขืน..."

เฉินเสี่ยวตงกำลังจะแต่งแต้มให้เถียนกั๋วจงกลายเป็นพวกหัวแข็งดื้อดึง ก็ได้ยินเลขาฯ จางโบกมือขัดขึ้นว่า "รายละเอียดตอนจับกุมไม่ต้องพูดถึงแล้ว นายบอกมาก่อนว่า ทำไมถึงปักใจเชื่อว่าเขาเป็นพวกค้ากำไรเกินควร"

เฉินเสี่ยวตงตอบว่า "เพราะเขานัดพบกับต้าป่านหยาอย่างลับ ๆ ครับ นอกจากนี้พวกเรายังค้นเจอเงินจำนวนมหาศาลในตัวเขาด้วย!"

"เท่าไหร่"

หัวใจของเลขาฯ จางกระตุกวูบ หากเป็นเงินก้อนโตจริง ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นพวกค้ากำไรเกินควร

"สามสิบหกหยวน เจ็ดเจี่ย สามเฟินครับ" เฉินเสี่ยวตงตอบ

"เท่าไหร่นะ?!" เลขาฯ จางถามย้ำอีกรอบ

เฉินเสี่ยวตงนึกว่าเลขาฯ จางตกใจ ในใจอดดีใจไม่ได้ จึงตะโกนเสียงดังขึ้นอีกครั้งทันทีว่า "สามสิบหกหยวน เจ็ดเจี่ย สามเฟินครับ"

เลขาฯ จางพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะถามต่อว่า "นอกจากเงินก้อนนี้แล้ว ยังมีหลักฐานอื่นอีกไหม"

เฉินเสี่ยวตงส่ายหน้า "ไม่มีแล้วครับ"

เลขาฯ จางพยักหน้าอีกครั้ง จากนั้นจึงหันไปมองเถียนกั๋วจงที่ถูกมัดมือทั้งสองข้าง "ทำไมนายถึงแอบนัดพบกับต้าป่านหยา พากันปรึกษาเรื่องอะไรอยู่"

เถียนกั๋วจงตอบว่า "พวกเราแค่บังเอิญเจอกันเฉย ๆ ครับ เมื่อก่อนผมรู้จักเขา พอเห็นจู่ ๆ เขาก็กลายเป็นผู้ถูกดัดสันดานด้วยแรงงาน ก็เลยเข้าไปถามไถ่ดูไม่กี่คำครับ"

เลขาฯ จางยังคงทำเพียงพยักหน้า

คราวนี้หลินเฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยปาก "ไปเรียกต้าป่านหยามา"

เฉินเสี่ยวตงรีบอาสาไปทันที

ไม่นานนัก เขาก็ลากตัวต้าป่านหยามา เตะเข้าที่ข้อพับขาจนต้าป่านหยาล้มคุกเข่าลงต่อหน้าผู้นำทั้งสองท่าน

เลขาฯ จางกับหลินเฟิงต่างขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเฉินเสี่ยวตงเป็นอย่างมาก ทว่าในช่วงเวลาอันละเอียดอ่อนเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่สะดวกที่จะดุด่าเฉินเสี่ยวตง ทำได้เพียงเอ่ยถามต้าป่านหยาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "เถียนกั๋วจงเป็นพวกค้ากำไรเกินควรใช่ไหม พวกนายรู้จักกันได้อย่างไร แล้วทำไมถึงต้องแอบนัดพบกันลับ ๆ"

แม้ต้าป่านหยาจะถูกทรมานจนแทบดูไม่เป็นผู้เป็นคน แต่เขาก็ยังคงรักษาความมีน้ำใจอันดีงามในก้นบึ้งหัวใจไว้ ไม่เคยคิดที่จะขายเถียนกั๋วจงเลยแม้แต่น้อย จึงส่ายหน้าแล้วตอบว่า "เขาไม่ได้เป็นครับ ผมรู้จักเขาเพราะเขาเก่งเรื่องล่าสัตว์"

"ส่วนเรื่องแอบนัดพบกันลับ ๆ ยิ่งไม่มีเรื่องพรรค์นั้นเลย พวกเราแค่บังเอิญเจอกันจริง ๆ"

เฉินเสี่ยวตงตวาดลั่น "บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้ยังไง พวกแกต้องแอบสมรู้ร่วมคิดกันล่วงหน้าไว้แล้วแน่ ๆ เพื่อจะใช้โอกาสนี้แลกเปลี่ยนข่าวสารกัน!"

ต้าป่านหยาเกลียดชังเฉินเสี่ยวตงเข้าไส้ กัดฟันกรอดพลางพูดว่า "แกคิดจะใส่ร้ายพวกเราก็พูดมาตรง ๆ เถอะ จะมาแต่งเรื่องเหลวไหลแบบนี้ทำไม อีกอย่าง ตั้งแต่ฉันโดนจับ ก็มีคนคอยประกบติดฉันตลอดเวลา ฉันจะไปสมรู้ร่วมคิดกับกั๋วจงได้ยังไง"

เฉินเสี่ยวตงเองก็รู้ว่าต้าป่านหยาพูดความจริง แต่เขาใจร้อนอยากจะเอาผิดเถียนกั๋วจงให้ได้ ย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสกัดเถียนกั๋วจงให้จมเขี้ยวเช่นนี้ไปง่าย ๆ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้หาเรื่องต่อ เลขาฯ จางก็เอ่ยขึ้นว่า "ต้าป่านหยา นายมีอะไรมาพิสูจน์ว่าพวกนายแค่บังเอิญเจอกัน ไม่ใช่สมรู้ร่วมคิดกันมาก่อน"

ต้าป่านหยาครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะหันไปกวาดตามองกลุ่มคนที่ยืนมุงอยู่รอบ ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ชี้ไปที่คนผู้หนึ่ง "เขาพิสูจน์ได้ครับ"

เลขาฯ จางเงยหน้ามองตาม ก็เห็นว่าเป็นพวกปลอกแขนแดงที่สะพายปืนอยู่คนหนึ่ง จึงกวักมือเรียก "นายเข้ามานี่ เขาบอกว่านายพิสูจน์ได้ นายจะพิสูจน์ยังไง"

ปลอกแขนแดงผู้นั้นกล่าวว่า "สวัสดีครับเลขาฯ จาง หลายวันมานี้เป็นผมที่คอยคุมตัวเขาอยู่ เขาไม่ได้ติดต่อกับใครเลยจริง ๆ ครับ วันนี้เขาบอกว่าอยากจะไปถ่ายหนัก ผมก็เลยพาเขาไปตรงเนินเขาตรงที่คนไม่ค่อยพลุกพล่าน จากนั้นผมเองก็ไปยืนฉี่"

"พอผมกลับมา ก็เห็นพวกเขาจับตัวเถียนกั๋วจงไว้แล้ว แถมยังบอกว่าเถียนกั๋วจงแอบนัดพบกับต้าป่านหยาอย่างลับ ๆ อีกด้วยครับ"

เลขาฯ จางถามว่า "แล้วนายคิดว่าพวกเขานัดพบกันอย่างลับ ๆ ไหม"

ปลอกแขนแดงส่ายหน้าตอบว่า "ผมคิดว่าไม่เหมือนครับ ถ้าจะแอบนัดพบกันลับ ๆ จริง ทำไมไม่รอให้ถึงตอนกลางคืน ทำไมต้องมานัดเจอกันตอนกลางวันแสก ๆ ด้วย คนก็เยอะหูตาก็แยะ โอกาสถูกจับได้มันสูงเกินไปไม่ใช่หรือครับ ผมดูแล้วพวกเขาก็ไม่ได้โง่สักหน่อย"

เฉินเสี่ยวตงพลันเกิดความกระวนกระวายใจขึ้นมา รีบตะโกนเสียงดังว่า "นายรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาไม่ได้แอบนัดพบกันลับ ๆ ถ้าเกิดพวกเขาจงใจนัดเจอกันตอนกลางวันแสก ๆ ล่ะ..."

"พอได้แล้ว!"

ทันใดนั้น เลขาฯ จางก็ตวาดขึ้นมาด้วยความโกรธ

ทั่วทั้งบริเวณพลันเงียบกริบลงในพริบตา