ตอนที่ 76 ความอดทน

"สหายเฉินเสี่ยวตง คุณรู้ไหมว่าสหายเถียนกั๋วจงเป็นใคร"

เลขาฯ จางจ้องเขม็งไปที่เฉินเสี่ยวตง

เฉินเสี่ยวตงถูกจ้องจนขนลุกชันไปทั้งตัว เอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า "เขา...เขาก็แค่อันธพาลตัวพ่อของหมู่บ้านจิ่วหลงไม่ใช่หรือครับ"

"นั่นมันเมื่อก่อน"

เลขาฯ จางเอ่ย "สหายเถียนกั๋วจงในตอนนี้เป็นสหายที่ดีมากคนหนึ่ง เขาไม่เพียงเชิญหัวหน้าเซียวมาเป็นครูสอนหนังสือ ยังสร้างสำนักเรียนหน่วยสาม ทั้งยังเสนอเส้นทางตัดถนนสายใหม่ของหมู่บ้านจิ่วหลง และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เขาเป็นสุดยอดนายพรานที่ได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติจากทางอำเภอ!"

"อะไรนะ!"

เฉินเสี่ยวตงตกใจจนตาค้าง

เถียนกั๋วจงเคยได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติจากทางอำเภอด้วยงั้นหรือ

"สหายเฉินเสี่ยวตง ความรู้สึกอยากสร้างผลงานของคุณพวกเราเข้าใจดี แต่การกระทำของคุณบุ่มบ่ามเกินไปจริง ๆ" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นบ้าง "สหายเถียนกั๋วจงเป็นสหายที่ดีคนหนึ่งจริง ๆ เงินที่ติดตัวเขาไม่ได้มาจากการค้ากำไรเกินควร แต่เป็นเงินรางวัลที่ทางอำเภอมอบให้เขา!"

"เรื่องนี้คนในหมู่บ้านจิ่วหลงก็รู้กันหมด ทำไมคุณถึงไม่ลองถามไถ่ดูสักคำ"

"ต่อไปจะจับใคร ต้องมีพยานหลักฐานที่แน่นหนา ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นเรื่องน่าขันเอาได้!"

เลขาฯ จางแค่นเสียงฮึ "นี่ไม่ใช่แค่เรื่องน่าขันธรรมดา ๆ เท่านั้นนะ แต่มันยังทำให้คอมมูนของเราต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วย!"

เฉินเสี่ยวตงได้ยินแล้วเหงื่อกาฬไหลพราก

"เอาละ เรื่องนี้ให้จบลงแค่นี้เถอะ" หลินเฟิงช่วยแก้เชือกมัดให้เถียนกั๋วจงด้วยตัวเอง "สหายกั๋วจง คุณต้องลำบากใจแล้ว"

เถียนกั๋วจงสีหน้าบึ้งตึง ไม่ได้พูดอะไร

"สหายเฉินเสี่ยวตง ยังไม่รีบมาขอโทษสหายกั๋วจงอีกหรือ" เลขาฯ จางตะโกนสั่ง

เถียนกั๋วจงรีบโบกมือ "ไม่ต้องหรอกครับ สหายเฉินเสี่ยวตงเองก็ทำตามหน้าที่ ไม่จำเป็นต้องขอโทษผมหรอก"

"สหายเฉินเสี่ยวตง คุณฟังดูสิ สหายกั๋วจงช่างมีน้ำใจกว้างขวางและเข้าใจเหตุผลขนาดไหน! คุณต้องเรียนรู้จากเขาให้มาก! เอาเถอะ ไปทำงานของคุณต่อได้แล้ว วันหลังอย่าได้ทำพลาดแบบนี้อีกเป็นอันขาด" เลขาฯ จางโบกมือไล่

เฉินเสี่ยวตงรีบมุดตัวหนีหายเข้าไปในฝูงชนทันที

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่มายืนมุงดูเรื่องสนุกก็ทยอยแยกย้ายกันไปเช่นกัน

เถียนเจี้ยนหัวกับพวกต่างรู้สึกขัดใจยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าคราวนี้เถียนกั๋วจงจะรอดพ้นเคราะห์ไปได้อีกครั้ง

เถียนเหล่าเนียนเดินเข้ามาด้วยความดีอกดีใจ รีบกล่าวขอบคุณเลขาฯ จางและหัวหน้าหลิน "ขอบคุณเลขาฯ จางกับหัวหน้าหลินมากครับ ถ้าไม่ได้พวกคุณช่วยผดุงความยุติธรรม ครั้งนี้กั๋วจงคงต้องซวยหนักแน่ ๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณจริง ๆ"

หลี่หว่านฮวาเดินเข้าไปหาเถียนกั๋วจง สำรวจดูหน้าหลังซ้ายขวาว่าบนตัวเขามีบาดแผลหรือไม่ "กั๋วจง ลูกไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม พวกนั้นได้ตีลูกหรือเปล่า"

เถียนกั๋วจงยิ้มพลางส่ายหน้า "ไม่มีครับ ร่างกายผมแข็งแรงขนาดนี้ พวกเขาจะกล้าตีผมได้ยังไง"

เถียนกั๋วอี้กับพวกน้อง ๆ อีกสองสามคนก็เดินเข้ามาเช่นกัน เถียนกั๋วอี้แค่นเสียงฮึ "ไอ้หมาบัดซบเฉินเสี่ยวตงนั่นต้องจงใจแก้แค้นแน่ ๆ! หึ ถ้ามีโอกาสละก็..."

ยังไม่ทันที่เถียนกั๋วอี้จะพูดจบ เถียนกั๋วจงก็ส่งเสียงเอ็ดปราม "พอได้แล้ว กลับกันหมดนี่แหละ ตรงนี้เป็นกองบัญชาการ อย่าไปรบกวนการทำงานของพวกผู้นำ"

หลังจากเขากล่าวขอบคุณเลขาฯ จางและหลินเฟิงแล้ว ก็พาครอบครัวกลับไป

ในช่วงเวลาหลังจากนั้น เถียนกั๋วจงก็ไปลงแรงตรงเวลาทุกวัน นำทีมย่อยของตัวเองขนย้ายหินอย่างขยันขันแข็ง ดูราวกับว่าเขาลืมเรื่องที่เฉินเสี่ยวตงมาจับตัวเขาแบบมั่วซั่วไปหมดสิ้นแล้วจริง ๆ

ห้าวันต่อมา จู่ ๆ ท้องฟ้าก็มีฝนโปรยปรายลงมา

ฝนสารทระลอกหนึ่ง ความหนาวเย็นระลอกหนึ่ง

อากาศเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อย ๆ หลายคนถึงกับหนาวจนตัวสั่นงันงก

คนที่ออกแรงทำงานยังพอทำเนา แต่พวกคนที่ยืนคุมงานอยู่ข้าง ๆ เริ่มจะทนไม่ไหวกันแล้ว

แต่เดิมเฉินเสี่ยวตงก็เป็นพวกอันธพาลขี้เกียจสันหลังยาวรักสบายอยู่แล้ว วันที่ฝนตกแบบนี้จึงเป็นวันที่เขาชอบที่สุด เพราะเขาสามารถฉวยโอกาสอู้งานหลบไปพักสบาย ๆ ได้

"บัดซบเอ๊ย อากาศเฮงซวยนี่เปลี่ยนเร็วจริง ๆ เมื่อวานแดดยังเปรี้ยงแทบเผาคนตาย วันนี้ฟ้าดันเปลี่ยนสีฝนตกเฉยเลย หนาวจะตายห่าอยู่แล้ว"

เฉินเสี่ยวตงหลบอยู่ข้างในถ้ำหินแห่งหนึ่ง นั่งลงบนก้อนหิน วางปืนไว้ข้างตัว แล้วล้วงเอายาเส้นกับกระดาษออกมาจากกระเป๋าเพื่อมวนบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งตัว

"พี่เสี่ยวตง บ้านพี่ก็อยู่ใต้เขานี่เอง ถ้าพี่หนาวก็แวะกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาใส่สิครับ"

ปลอกแขนแดงอีกคนหนึ่งหลบฝนตามเข้ามาด้วย เขาอยากจะสูบบุหรี่แต่ติดที่ตัวเองไม่มี จึงได้แต่คอยประจบเอาใจเฉินเสี่ยวตง

เฉินเสี่ยวตงหัวเราะพลางเอ่ยว่า "ไอ้เถี่ยเหน่าเค่อ แกอยากจะสูบยาก็บอกมาตรง ๆ เถอะ ยังจะมาแนะให้ฉันกลับไปเอาเสื้อผ้าอีก แกดูสารรูปฉันสิ เหมือนคนที่มีเสื้อผ้าเหลือเฟืออยู่ที่บ้านหรือไง"

เถี่ยเหน่าเค่อยิ้มแหะ ๆ "ก็อยากสูบสักฟอดจริง ๆ นี่พี่"

เฉินเสี่ยวตงมวนยาเส้นตัวหนึ่งส่งให้เขา พลางกล่าวว่า "ถึงที่บ้านฉันจะไม่มีเสื้อผ้าให้ไปเอา แต่แกเตือนฉันก็ดีเหมือนกัน ฉันควรจะกลับบ้านสักรอบจริง ๆ นั่นแหละ"

เรื่องกลับบ้านน่ะแค่ข้ออ้าง อยากอู้งานต่างหากที่เป็นเรื่องจริง

เขาอดทนอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ซึ่งเกินกว่า 'อัตราการมาทำงาน' ปกติของเขาไปไกลลิบ และที่เขายอมทนอยู่ได้นานขนาดนี้ ก็เพราะกำลังเฝ้ารอโอกาสอยู่ตลอด

ในเมื่อเล่นงานเถียนกั๋วจงซึ่งหน้าไม่ได้ เขาก็คิดจะลอบยิงข้างหลัง ไม่ต้องถึงขั้นเอาให้ตายหรอก แต่อย่างน้อยก็ต้องให้พิการ!

ทว่าช่วงนี้เถียนกั๋วจงระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะหลับนอน กินข้าว หรือแม้แต่ไปขี้ไปเยี่ยว เขาก็อยู่รวมกับคนกลุ่มใหญ่ตลอด ไม่เคยแยกตัวไปไหนคนเดียวเลย ทำให้ไม่มีโอกาสลงมือแม้แต่น้อย

เขาก็ไม่ใช่คนโง่

ไม่นานนักเขาก็คิดออก เถียนกั๋วจงกำลังระวังตัวจากเขาอยู่นี่เอง!

ดังนั้น การที่เขาอยากกลับบ้าน นอกจากจะเพื่ออู้งานแล้ว ยังคิดจะทำให้เถียนกั๋วจงคลายความระแวงลงด้วย

พอสูบบุหรี่เสร็จ เขาก็สะพายปืนขึ้นบ่าจริง ๆ แล้วไปขอลาหยุดกับหัวหน้าหน่วยอย่าง 'หยางไห่ปิง' ก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้าน

"เสี่ยวตง ในเมื่อนายจะกลับบ้าน ก็ทิ้งปืนไว้ที่นี่เถอะ" หยางไห่ปิงเอ่ย

แต่เฉินเสี่ยวตงไหนเลยจะกล้าทิ้งปืนไว้

หลายวันมานี้เถียนกั๋วจงอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่ได้มาหาเรื่องเขา ก็เพราะเขามีปืนอยู่ในมือนี่แหละ

หากเขาทิ้งปืนไว้ที่นี่แล้วกลับบ้านมือเปล่า เขามั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าตอนที่เขาเดินกลับมา เถียนกั๋วจงจะต้องมาดักรออยู่กลางทางแล้วรุมซ้อมเขาจนน่วมแน่นอน!

ถึงตอนนั้น เถียนกั๋วจงไม่มีทางยั้งมือแน่

"หัวหน้า บ้านผมอยู่แค่ตีนเขานี่เอง ทางเดินเขาแค่สิบกว่าลี่ (1 ลี่ เท่ากับ 500 เมตร) เท่านั้น ผมแค่กลับไปเอาเสื้อผ้า เดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้วครับ"

เฉินเสี่ยวตงพูดพลางรีบสาวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

หยางไห่ปิงเพียงแค่พูดไปตามปาก ไม่ได้คิดจะบังคับให้เขาทิ้งปืนไว้จริงจัง พอเห็นอีกฝ่ายเผ่นแน่บไปแล้วก็ไม่ได้สนใจอีก

หลายวันมานี้ เถียนกั๋วจงคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเฉินเสี่ยวตงอยู่ตลอดจริง ๆ พอเห็นอีกฝ่ายแบกปืนเดินออกจากเขตก่อสร้างกะทันหัน จึงอดแปลกใจไม่ได้

ทว่าเขาก็ไม่ได้ผลีผลามทำอะไร

นายพรานที่มีคุณสมบัติเหมาะสม หากต้องการจะปลิดชีพเหยื่อในคราเดียว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือต้องมีความอดทนอย่างยิ่งยวด!

และความอดทนของเถียนกั๋วจงก็ยอดเยี่ยมมากเสียด้วย

เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาขนหินในเขตก่อสร้างต่อไปเป็นอย่างดี นาน ๆ ครั้งก็หาของดี ๆ มาเป็นรางวัลให้คนในกลุ่ม ทำให้สมาชิกลูกทีมทุกคนต่างพากันนับถือเขามากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

เฉินเสี่ยวตงกลับบ้านไปพักผ่อนอยู่สองวันเต็ม ถึงค่อยกลับมาที่เขตก่อสร้างอีกครั้ง

เดิมทีเขาคิดว่าเถียนกั๋วจงคงจะคลายความระแวงลงแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าคนที่มารวมกลุ่มอยู่ข้างกายเถียนกั๋วจงกลับยิ่งมีมากกว่าเดิมเสียอีก!

เขายิ่งไม่มีโอกาสลงมือลอบเล่นงานเข้าไปใหญ่

เมื่อจนปัญญา เขาจึงทำได้เพียงอดทนรอต่อไป

ทว่าคนอย่างเขาไม่ใช่คนที่จะอยู่นิ่ง ๆ ได้ ทนอยู่ตรงเขตก่อสร้างได้เพียงสามวัน เขาก็เตรียมจะชิ่งหนีอีกแล้ว

คราวนี้ใช้ข้ออ้างว่ายาเส้นหมดตัว จะต้องกลับบ้านไปเอามาเพิ่มสักหน่อย

หยางไห่ปิงยังคงไม่ได้ห้ามปรามอะไรเขา

เขาจึงสะพายปืนเดินจากไปอีกครั้ง

คราวนี้ เถียนกั๋วจงไม่ได้เลือกที่จะรอคอยต่อไปอีกแล้ว แต่หันไปเอ่ยกับพวกพ้องในทีมว่า "พวกเราไม่ได้กินเนื้อกันมาตั้งหลายวันแล้วใช่ไหม พวกนายอยากกินกันหรือเปล่า"

"อยากสิพี่! อยากกินมันทุกวันเลยเนี่ย!"

เถียนจวิ้นฉายกับคนอื่น ๆ ตะโกนตอบเสียงดังลั่น

"งั้นพวกเราเข้าป่าไปล่าสัตว์ด้วยกันหน่อยเป็นไง" เถียนกั๋วจงเอ่ย