ตอนที่ 77 ยืมปืน

"หา? ยังจะเข้าป่าไปล่าสัตว์อีกเหรอ"

เถียนฉี่จวินยังขยาดไม่หาย

คราวก่อนที่เข้าป่าล่าสัตว์ เขาแอบขโมยปืนซานปาต้าไก้ของปู่มา จนโดนปู่ไล่ตี สุดท้ายเขาระงับอารมณ์ร้อนไม่อยู่เผลอทำปู่บาดเจ็บ เป็นเหตุให้ปู่ต้องนอนซมอยู่บนเตียงตั้งสิบกว่าวันกว่าจะหาย

เพราะเรื่องนี้ เขาแทบจะกลายเป็นก้อนขี้หมาเน่าประจำบ้าน โดนทุกคนรังเกียจเดียดฉันท์กันหมด

ขืนไปขโมยอีกรอบ ไม่เพียงแต่ปู่จะโกรธจนอกแตกตาย ตัวเขาเองก็คงโดนคนทั้งบ้านรุมกระทืบยับแน่

"มีกั๋วจงอยู่ มึงจะกลัวห่าอะไรวะ!" เถียนซู่หลินถลึงตาใส่

เถียนฉี่จวินตาเป็นประกาย "พวกมึงหาปืนมาได้เหรอ"

เถียนซู่หลินกับเถียนจวิ้นฉายและคนอื่น ๆ ต่างส่ายหน้า

เถียนกั๋วจงก็ส่ายหน้าเช่นกัน

เถียนฉี่จวินพูดว่า "งั้นจะทำหอกอะไรได้! พวกเราคงไม่ถึงกับมือเปล่าเข้าป่าไปล่าสัตว์หรอกมั้ง ถ้าเจอกระต่าย ไก่ฟ้า อะไรพวกนั้นก็ยังพอทำเนา แต่ถ้าดันไปเจอหมูป่า หมาป่า หรือกระทั่งหมีควายเข้าจะทำยังไง ไปรนหาที่ตายเรอะ!"

เถียนซู่หลินเกาหัวที่ยุ่งเหยิง พลางถอนหายใจ "นี่มันเป็นปัญหาใหญ่จริง ๆ นั่นแหละ"

เถียนจวิ้นฉายหันไปมองเถียนกั๋วจง "กั๋วจง นายมีวิธีอะไรไหม"

เถียนกั๋วจงหัวเราะ "พวกนายตาบอดกันหรือไง ตอนนี้หมู่บ้านเรากำลังสร้างทาง เถียนเจี้ยนหัวไอ้ระยำนั่นเป็นผู้กองทหารบ้าน พวกทหารบ้านใต้บังคับบัญชาของมันก็ได้แจกปืนกันหมดไม่ใช่เหรอ พวกนายจะยืมปืนมาสักกระบอกไม่ได้เชียวหรือ"

"จริงด้วย ทำไมกูคิดไม่ถึงวะ!"

เถียนจวิ้นฉายตบเผียะเข้าที่ต้นขา "ยังเป็นกั๋วจงที่มีความคิดเข้าท่า!"

เถียนกั๋วจงถาม "แล้วใครในพวกนายจะไปยืมล่ะ"

เถียนจวิ้นฉายกับพวกมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างคนต่างก็ไม่ลงรอยกับเถียนเจี้ยนหัว แถมตอนคัดเลือกทหารบ้าน ไอ้ระยำเถียนเจี้ยนหัวก็เลือกแต่คนในหน่วยหนึ่งกับหน่วยสอง ในหน่วยสามของพวกเขาไม่มีติดสักคนเดียว

แต่ก่อนหน่วยสามของพวกเขาทำอะไรก็รั้งท้ายตลอด จึงไม่มีหน้าหรือความมั่นใจพอจะไปเรียกร้องอะไร

สถานการณ์ตอนนี้เลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ถึงแม้ทหารบ้านในหมู่บ้านจะได้ปืนกันถ้วนหน้า แต่พวกเขากลับยืมไม่ได้สักกระบอก

ทุกคนจึงหันกลับมามองเถียนกั๋วจงอีกรอบ

เถียนกั๋วจงถลึงตาใส่ "พวกมึงก็รู้อยู่แก่ใจว่ากูกับไอ้ระยำเจี้ยนหัวไม่ถูกกัน ยังจะให้กูไปยืมอีกเรอะ พวกมึงไปยืมน่ะ ห้ามเอ่ยชื่อกูเด็ดขาด ไม่งั้นไม่มีทางยืมได้แน่"

เถียนฉี่จวินสบถด่า "เวรเอ๊ย ตอนคัดเลือกทหารบ้านคราวนั้น กูดันรำคาญที่ต้องมาคอยซ้อมรบอะไรนั่นบ่อย ๆ ก็เลยไม่ได้ไปสมัคร ถ้ารู้งี้ ตอนนั้นกูน่าจะกัดฟันสมัครไปซะ"

เถียนซู่หลินพูดว่า "มึงสมัครไปก็มีประโยชน์ห่าอะไร ต้องดูด้วยว่าเจี้ยนหัวมันจะมองหัวมึงหรือเปล่า!"

เถียนจวิ้นฉายเอ่ยขัด "พอเถอะ พูดเรื่องพวกนั้นไปก็ไร้ประโยชน์ คิดก่อนดีกว่าว่าจะหาปืนมาได้ยังไง"

เถียนกั๋วจงหันไปมองคนหนุ่มอีกคนที่ค่อนข้างเงียบขรึม "จวิ้นเย่า ฉันจำได้ว่าทหารบ้านในหมู่บ้านเราคนหนึ่ง เป็นพี่เขยนายไม่ใช่เหรอ"

เถียนจวิ้นเย่า ผอมกะหร่อง ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง

เขาไม่เหมือนพวกเถียนกั๋วจง การที่เขากลายเป็นคนหลักลอยไม่ใช่เพราะไม่อยากลงแรง ตรงกันข้าม เขาอยากทำงานมาก แต่สังขารไม่เอื้ออำนวย ตากแดดนานไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเนื้อตัวจะแดงเถือก เป็นตุ่มพอง และเปื่อยเน่า

เพราะโรคประหลาดนี้ ตั้งแต่เด็กเขาจึงแทบไม่มีเพื่อน มีก็แต่พวกคนหลักลอยในหมู่บ้านนี่แหละที่ยอมคบค้าสมาคมด้วย

เพราะเขาสามารถเอาของกินจากที่บ้านติดไม้ติดมือมาแบ่งได้

พอได้ยินเถียนกั๋วจงถาม เถียนจวิ้นเย่าที่สวมหมวกฟางใบใหญ่ก็พยักหน้า "ใช่ พี่เขยสามของฉันชื่อเป่ากวาง เป็นทหารบ้าน แล้วก็เป็นหัวหน้าหมู่ด้วย"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างหันขวับมามองเขาตาเป็นประกาย ความหมายชัดเจนแจ่มแจ้ง คืออยากให้เขาเป็นคนไปยืมปืน

เถียนจวิ้นเย่าพูดขึ้น "งั้นฉันจะลองไปถามดู"

เถียนจวิ้นเย่ายันตัวลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ก้น แล้วเดินไปหา 'เถียนเป่ากวาง' พี่เขยสามของเขา

ไม่นานนัก เขาก็เดินคอตกกลับมาด้วยสีหน้าหดหู่

ทุกคนเห็นเขากลับมามือเปล่าก็รู้ทันทีว่ายืมไม่สำเร็จ เถียนฉี่จวินที่เป็นคนใจร้อนอารมณ์ร้ายก็ด่าลั่นทันควัน "มึงนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ! แค่ปืนของพี่เขยสามตัวเองยังยืมมาไม่ได้"

เถียนจวิ้นเย่าพูดว่า "พี่เขยสามฉันยอมให้แล้วแท้ ๆ แต่ดันโดนไอ้หมาเจี้ยนหัวนั่นเห็นเข้า มันถามว่ายืมปืนไปทำอะไร ฉันบอกว่าจะไปล่าสัตว์ มันบอกว่าฉันจะไปรู้เรื่องล่าสัตว์ห่าเหวอะไร ต้องยืมไปให้กั๋วจงแน่ ๆ ว่าแล้วก็แย่งคืนไปเลย"

"เย็ดแม่มัน! ไอ้หมาเจี้ยนหัวมันอยากตายหรือไงวะ!"

เถียนฉี่จวินด่าลั่น "อย่าให้กูสบโอกาสนะ ไม่งั้นกูจะซ้อมมันให้ขี้แตกเลยคอยดู!"

เถียนกั๋วจงส่งเสียงเหอะ "มึงมายืนด่าตรงนี้มีประโยชน์ห่าอะไร! มีปัญญาไปยืนด่าต่อหน้าเจี้ยนหัวสิวะ!"

เถียนฉี่จวินอารมณ์ร้อนแต่ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าเวลานี้ไปหาเรื่องเถียนเจี้ยนหัวไม่ได้ ยังไงเสียตอนนี้อีกฝ่ายก็มีปืนอยู่ในมือ ขืนไปยั่วจนคลั่งแล้วโดนยิงสวนมาสักนัดก็บรรลัยกันพอดี

เถียนจวิ้นฉายพูดขึ้น "แล้วตอนนี้จะเอายังไงต่อ"

เถียนจวิ้นเย่าเสนอ "หรือว่าคืนนี้ฉันค่อยไปขอยืมพี่เขยสามอีกรอบดีไหม"

เถียนกั๋วจงบอก "ยืมตอนกลางคืนจะมีประโยชน์อะไร เราคงไม่เข้าป่าไปล่าสัตว์ตอนกลางคืนหรอกใช่ไหม อีกอย่างพรุ่งนี้ก็ต้องทำงาน มีเวลาว่างแค่ช่วงบ่ายนี้เท่านั้นแหละ"

จากนั้นเขาก็หันไปมองเถียนฉี่จวิน "ฉี่จวิน หรือว่ามึงจะไป..."

"อย่า ๆๆ เลย"

เถียนฉี่จวินรีบโบกมือเป็นพัลวัน "คราวที่แล้วฉันวู่วามไปหน่อย ถ้าจะให้ไปขโมยอีกรอบ พวกนายสู้ฆ่าฉันให้ตายเสียยังดีกว่า"

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ

จู่ ๆ เถียนกั๋วอี้ก็พูดขึ้น "พี่ใหญ่ หรือฉันจะลองไปหาปู่เซ่าจื่อดูดีไหม"

"หือ"

เถียนกั๋วจงมองเขาอย่างสงสัย "นายมีวิธีเหรอ"

เถียนกั๋วอี้บอก "เมื่อก่อนฉันชอบไปฟังปู่เซ่าจื่อเล่าเรื่องอดีตบ่อย ๆ ความสัมพันธ์ของเราก็พอใช้ได้ ปู่แกค่อนข้างเอ็นดูฉัน ไม่แน่ว่าอาจจะได้นะ"

เถียนฉี่จวินตบมือพูดขึ้น "ใช่ ๆๆ ปู่ฉันชอบกั๋วอี้ที่สุดเลย เมื่อก่อนยังบ่นบ่อย ๆ ว่าพวกหลานอย่างพวกเราไม่มีใครเหมือนกั๋วอี้สักคน ที่ชอบฟังแกเล่าเรื่อง"

"งั้นเอาเถอะ นายลองไปดูสักตั้ง" เถียนกั๋วจงพูด

เถียนกั๋วอี้เดินออกไป

ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็แบกปืนซานปาต้าไก้กระบอกเก่าคร่ำคร่าของปู่เซ่าจื่อกลับมาจริง ๆ

"เชี่ย มึงยืมมาได้จริง ๆ เหรอเนี่ย?!"

เถียนฉี่จวินร้องลั่น "มึงสิถึงเป็นหลานแท้ ๆ ของปู่กู!"

"ปู่เซ่าจื่อยอมให้ยืมจริง ๆ ด้วย นายทำได้ยังไงกัน" เถียนจวิ้นฉายกับพวกก็ประหลาดใจอย่างยิ่งเช่นกัน

ปู่เซ่าจื่อหวงแหนปืนซานปาต้าไก้กระบอกนี้ยิ่งกว่าชีวิต ขนาดนอนยังกอดไว้แนบอกบ่อย ๆ ไม่เคยให้ใครยืมเลย แต่นี่กลับยอมให้เถียนกั๋วอี้ยืมจริง ๆ หรือนี่

เถียนกั๋วอี้หัวเราะแหะ ๆ "ฉันก็บอกแกตรง ๆ ว่าจะขอยืมปืนไปล่าสัตว์ แล้วปู่เซ่าจื่อก็ถามมาคำหนึ่งว่าฉันยิงปืนเป็นไหม ฉันบอกว่าพี่ใหญ่ยิงเป็น จากนั้นแกก็ให้ยืมเลย"

"อ้าว"

เถียนฉี่จวินถึงกับตาค้าง "แค่นี้เองเหรอวะ"

เถียนจวิ้นฉายพูดขึ้น "ฉันว่าไม่ธรรมดาหรอก น่าจะเป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงของกั๋วจงช่วงนี้ ปู่เซ่าจื่อมองเห็นอยู่ในสายตาตลอด ถึงได้ยอมให้ยืม"

เถียนซู่หลินก็พยักหน้าเห็นด้วย "มีเหตุผล ต้องเป็นเพราะปู่เซ่าจื่อเห็นแก่หน้ากั๋วจงแน่ ๆ ถึงยอมให้ยืม"

"ไปไกล ๆ เลยพวกมึง กูจะมีหน้ามีตาอะไร ชัดเจนว่าผู้เฒ่าแกเอ็นดูกั๋วอี้ต่างหาก ช่างเถอะ ไม่ว่าจะยังไง ในเมื่อยืมปืนมาได้แล้ว งั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันเลย"

เถียนกั๋วจงรับปืนซานปาต้าไก้มา มันยังคงได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดีเช่นเคย

"ไป!"

คนกลุ่มหนึ่งพากันมุ่งหน้าเข้าป่าทันที

เถียนกั๋วจงทำท่าแสร้งมองหาเหยื่อไปทั่ว ทว่าในความเป็นจริงกลับพาทุกคนมุ่งหน้าไปยังเขาลิ่วหลงโดยไม่ให้ใครรู้ตัว

และตรงตีนเขาลิ่วหลงนั้น ก็คือหมู่บ้านเหอกัวพอดี