ตอนที่ 78 คนสารเลวฟ้าดินย่อมลงทัณฑ์!

สัตว์ป่าบนเขาลิ่วหลงมีค่อนข้างน้อย เพราะในบรรดานาขั้นบันไดห้าพันหมู่ (ประมาณสองพันไร่) ของหมู่บ้าน มีอยู่บนเขาลูกนี้ไปแล้วกว่าหนึ่งพันหมู่ นอกจากนี้ ทางบนเขาจากหมู่บ้านจิ่วหลงไปยังคอมมูนก็ตัดผ่านไหล่เขาลูกนี้ด้วยเช่นกัน มีผู้คนสัญจรไปมาเป็นประจำ สัตว์ป่าจึงย่อมร่อยหรอไปตามธรรมดา

"กั๋วจง ทำไมพวกเราถึงมาที่เขาลิ่วหลงกันล่ะ"

เดินมาได้พักใหญ่ เถียนซู่หลินถึงเพิ่งรู้ตัวว่าพวกตนเดินจากเขาปาหลงมาถึงเขาลิ่วหลงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

"มาไม่ได้หรือไง" เถียนกั๋วจงถามย้อน

"ไม่ใช่ว่ามาไม่ได้ แต่ที่นี่มันแทบไม่มีสัตว์ป่าให้ล่าน่ะสิ..."

ไม่ทันที่เถียนซู่หลินจะพูดจบ เถียนกั๋วจงก็ถลึงตาใส่ "ใครบอกแก"

เถียนซู่หลินอึกอักไปชั่วครู่ "เอ่อ... คนในหมู่บ้านเขาก็พูดกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ ที่นี่..."

เถียนกั๋วจงแค่นเสียงหึ "แกรู้ห่าอะไร! เดินตามฉันมาก็พอแล้ว พูดมากไร้สาระ!"

"ใช่แล้ว ซู่หลินน่ะชอบพูดมาก ตัวเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวจะพูดเยอะไปทำไม เดินตามไปก็หมดเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ" เถียนจวิ้นฉายช่วยสำทับ

"จริงด้วย พูดมากชะมัด!" เถียนฉี่จวินก็โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่งเช่นกัน

"เชี่ยเอ๊ย ฉัน..."

เถียนซู่หลินโดนทุกคนรุมเหน็บจนพูดไม่ออก

"เงียบ!"

ทันใดนั้นเอง เถียนกั๋วจงก็ย่อตัวนั่งลงกะทันหัน

ทุกคนรีบย่อตัวนั่งลงตามทันที เถียนซู่หลินกระซิบถามเสียงเบา "เป็นอะไรไป เจอสัตว์ป่าเข้าจริง ๆ เหรอ"

เถียนกั๋วจงชี้ไปทางตีนเขาด้านหน้า "พวกเธอดูสิ นั่นใครน่ะ"

ทุกคนมองตามนิ้วเขาไป ก็เห็นว่าบริเวณด้านล่างของภูเขาที่ห่างออกไปราวหลายร้อยเมตร มีคนสองคนกำลังทำลับ ๆ ล่อ ๆ แม้จะมองหน้าตาไม่ชัดเจนนัก แต่ทุกคนก็ดูออกว่าเป็นชายหนึ่งคนและหญิงหนึ่งคน

เถียนกั๋วเหรินมีสายตาดีที่สุด เขาเพ่งมองอย่างละเอียดแล้วเอ่ยเสียงเบา "พี่ใหญ่ นั่นเหมือนจะเป็นเฉินเสี่ยวตงจากหมู่บ้านเหอกัวนะ! ไอ้ระยำนั่นพาสาวขึ้นเขามาทำอะไรกัน"

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกจะไปรู้อะไร!"

เถียนซู่หลินดีดกะโหลกเถียนกั๋วเหรินไปทีหนึ่ง "ชายหญิงมุดเข้าป่าเขาด้วยกัน แกคิดว่าเขาจะมาทำอะไรล่ะ"

"พี่ใหญ่ พี่ซู่หลินตีผม" เถียนกั๋วเหรินกุมหัวพลางฟ้องด้วยสีหน้าเจ็บปวด

เถียนกั๋วจงพูดว่า "แกดีดมันคืนไปเลย ถ้ามันกล้าหลบหรือกล้าสู้กลับ ฉันจะต่อยมันเอง!"

เถียนกั๋วเหรินจึงดีดกะโหลกเถียนซู่หลินคืนไปทีหนึ่งอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องทันที

"โอ๊ย!"

เถียนซู่หลินร้องลั่นด้วยความเจ็บ ทว่าไม่กล้าลงมือตอบโต้จริง ๆ ได้แต่ด่าอย่างโมโห "กั๋วเหริน ไอ้คนเจ้าเล่ห์ แกจะใส่แรงเยอะขนาดนั้นทำไมวะ เจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว!"

เถียนกั๋วจงเอ่ย "สมน้ำหน้า ถ้าแกยังกล้าตีน้องฉันอีกล่ะก็ ฉันจะหักมือแกทิ้งซะ!"

เถียนซู่หลินหุบปากเงียบลงทันที

พวกเถียนจวิ้นฉายกับเถียนฉี่จวินพากันหัวเราะเยาะอย่างสะใจ

ขณะเดียวกัน ในใจพวกเขาก็เตือนสติตนเองว่า ต่อไปห้ามไปรังแกน้องชายทั้งแปดคนของเถียนกั๋วจงเด็ดขาด เถียนกั๋วจงในตอนนี้ไม่ใช่เถียนกั๋วจงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เขารักและปกป้องน้องชายเป็นที่สุด เหมือนแม่ไก่หวงลูกเจี๊ยบ ใครแตะเป็นโดนจิกแหลก

"พี่กั๋วจง พวกเราไปตามล่าสัตว์ป่ากันต่อเถอะครับ"

เถียนจวิ้นเย่าที่ไม่ค่อยพูดค่อยจาดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องหนุ่มสาวพวกนี้เลยสักนิด

"ไปกันเถอะ"

เถียนกั๋วจงลุกขึ้นแล้วเดินหน้าต่อไป

เดิมทีเขากำลังขบคิดอยู่ว่าจะล่อเฉินเสี่ยวตงออกมาจากหมู่บ้านเหอกัวอย่างไรดี แต่คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้หมอนี่ที่รีบร้อนกลับหมู่บ้านมา จะเป็นเพราะต้องการมาทำเรื่องบัดสีกับผู้หญิง ช่างเป็นคนสารเลวที่ฟ้าดินย่อมลงทัณฑ์จริง ๆ!

เช่นนั้นแล้ว ขั้นต่อไปก็คือต้องหาหมูป่าให้เจอ จากนั้นค่อยต้อนหมูป่าไปทางเฉินเสี่ยวตงอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย

แล้วบนภูเขานี้มีหมูป่าไหม

ย่อมต้องมีแน่นอนอยู่แล้ว!

เรื่องนี้เถียนกั๋วจงรู้ดีมาตั้งนานแล้ว

เมื่อคราวศึกรณรงค์ล่าหมูป่าครั้งใหญ่ก่อนหน้านี้ พวกเขาต่างพากันไปล่าหมูป่าที่เขาอีหลง เขาเอ้อร์หลง รวมทั้งเขาจิ่วหลงและเขาปาหลง ส่งผลให้หมูป่าแถบนั้นต่างหนีเตลิดมาทางเขาลิ่วหลงและเขาอู่หลงกันหมด

ในตอนนั้น เขาไม่ได้คิดจะใช้หมูป่ามาจัดการกับเฉินเสี่ยวตง เพียงแค่ต้องการละเว้นหมูป่าไว้บางส่วน เพื่อให้พวกมันขยายพันธุ์ต่อไป จะได้มีหมูป่าให้เขาล่าในภายภาคหน้าก็เท่านั้น

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า ความคิดชั่วแวบในตอนนั้น จะได้นำมาใช้ประโยชน์เช่นนี้

ผ่านไปไม่นาน เขาก็พบร่องรอยของหมูป่า

กองขี้หมูกองหนึ่ง!

"เห็นไหม นั่นขี้หมูป่า!"

เถียนกั๋วจงชี้นิ้วไปยังกองขี้หมูนั้นพลางเอ่ยเสียงเบา

เถียนซู่หลินดีใจขึ้นมาทันที "ฮ่าๆ มีหมูป่าจริงๆ ด้วย! กั๋วจง นายต้องยิงเจ้าหมูป่าตัวนี้ให้ตายนะ ถ้าจัดการมันได้ ต่อไปนี้นายคือพี่ชายของฉันเลย!"

"ไสหัวไปเลย ฉันยังขาดน้องชายแบบนายอีกเรอะ!"

เถียนกั๋วจงกลอกตา ก่อนจะเริ่มแจกแจงหน้าที่ให้ทุกคน

"ฉันกับกั๋วอี้จะไปดูลาดเลาข้างหน้าก่อน พวกนายรออยู่ตรงนี้ พอยกมือส่งสัญญาณให้เมื่อไหร่ก็ค่อยแยกย้ายกัน ต้องยืนอยู่บนที่สูงเข้าไว้ เผื่อว่าหมูป่าพุ่งไปทางพวกนาย จำไว้ว่าห้ามลงมือเด็ดขาด แค่ต้อนมันมาทางฉันก็พอ เข้าใจกันหมดไหม?"

"เข้าใจแล้ว"

ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปทันที

"กั๋วอี้ พวกเราไปกัน"

เถียนกั๋วจงพากั๋วอี้ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า

ไม่นานนัก พวกเขาก็เห็นหมูป่าอยู่ข้างหน้า มีทั้งหมดสี่ตัว

ตัวใหญ่สองตัว ตัวเล็กสองตัว

เถียนกั๋วอี้เอ่ยอย่างดีใจ "พี่ใหญ่ มีสี่ตัวแน่ะ!"

เถียนกั๋วจงเอ่ย "พวกเราแยกมันออกจากกัน ยิงแค่ตัวเดียวก็พอ"

เถียนกั๋วอี้ถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะครับ?"

เถียนกั๋วจงเอ่ย "นายลืมหมูป่าสามตัวแรกที่เราล่าได้แล้วเหรอ?"

"จริงด้วยสิ"

เถียนกั๋วอี้นึกขึ้นได้ หมูป่าสามตัวแรกที่พวกเขาใช้กับดักจับได้นั้น สุดท้ายบ้านพวกเขาได้แบ่งเนื้อมาแค่สิบเอ็ดจิน ไม่คุ้มเอาเสียเลย

"เราล่าแค่ตัวเดียว ก็เอากลับไปกินด้วยกันที่บ้านได้แล้ว ถ้าได้เยอะไปก็ต้องแบ่งให้คนทั้งหมู่บ้านอีก จะทำไปทำไมกัน?"

เถียนกั๋วจงพูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับไม่ได้คิดเช่นนี้

ที่เขาคิดก็คือ หมูป่าตัวเดียวต้อนง่ายกว่า ถึงจะต้อนมันไปทางเฉินเสี่ยวตงได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย

"กั๋วอี้ นายปาก้อนหิน ฉันจะหาตำแหน่งยิง"

เถียนกั๋วจงทำท่าทางเหมือนกำลังหาจุดยิงที่ดีที่สุด

เถียนกั๋วอี้ไม่ได้สงสัยอะไรมาก จึงเก็บหินขึ้นมาหลายก้อน พอเถียนกั๋วจงส่งสัญญาณให้ เขาก็ขว้างหินเข้าไปในฝูงหมูป่าทันที

อู๊ดๆๆ!

ฝูงหมูป่าแตกตื่นและวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทางทันที

หนึ่งในตัวใหญ่วิ่งตรงมาทางพวกเขาพอดี

เถียนกั๋วจงแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกพลางตะโกน "กั๋วอี้ หลบเร็ว!"

เถียนกั๋วอี้รีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ทันที

ส่วนเถียนกั๋วจงรีบร้อนวิ่งเข้ามา ทำทีเป็นจะไล่หมูป่า ทว่าความจริงแล้วเขารู้ดีแก่ใจว่าหมูป่าไม่มีทางกลัวเขา ตรงกันข้าม พอมันเห็นเขาแล้วก็จะยิ่งพุ่งเข้าใส่

หมูป่าไม่ใช่หมูบ้าน

หมูบ้านขลาดกลัว เจอคนก็วิ่งหนี แต่หมูป่าไม่เป็นอย่างนั้น

พวกมันอาศัยอยู่ในป่ามาตลอด ทั้งดุร้ายเป็นอย่างยิ่ง และรู้จักใช้ความได้เปรียบของตัวเองมาป้องกันตัว

หมูป่าตัวนี้พุ่งเข้ามาหาเขาตามคาด มันก้มหัวลงแล้วส่งเสียงคำรามก้อง

"พี่ใหญ่ รีบหนีเร็ว!"

เถียนกั๋วอี้ยืนอยู่บนคบไม้ เห็นภาพนั้นเข้าก็ร้อนใจจนระดมปาก้อนหินใส่ตัวหมูป่าไม่หยุด

แต่หมูป่าไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย มันเอาแต่วิ่งไล่ตามเถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงหันหลังแล้ววิ่งโกยอ้าวทันที

แถบนี้เต็มไปด้วยพุ่มไม้และหนามรกชัฏ เถียนกั๋วจงจึงเร่งฝีเท้าได้ยาก แต่เขาก็ไม่อยากปีนต้นไม้หรือปีนก้อนหิน เพราะกลัวว่าหมูป่าจะไม่ยอมตามมา จึงได้แต่ยอมเสี่ยงที่จะถูกกิ่งไม้ข่วนหรือถูกหมูป่าไล่กวดทัน พุ่งตรงไปยังจุดที่เฉินเสี่ยวตงอยู่อย่างรวดเร็ว

ยังดีที่ตรงนี้อยู่ห่างจากจุดที่เฉินเสี่ยวตงอยู่ไม่ไกล แค่ไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น

"ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!"

เพื่อให้การแสดงแนบเนียนสมจริง เถียนกั๋วจงจึงร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนกไปตลอดทางที่วิ่งหนี