ตอนที่ 79 เป็ดต้มสุกกำลังจะบินหนี

"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! ปีนต้นไม้สิ! รีบปีนต้นไม้เร็ว!"

เถียนกั๋วอี้เห็นหมูป่าเอาแต่ไล่กวดเถียนกั๋วจงไม่ยอมปล่อย ก็ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้

เขาไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเองอีกต่อไป กระโดดลงมาจากต้นไม้แล้ววิ่งกวดตามไปทางนั้นทันที

พวกเถียนจวิ้นฉายได้ยินเสียงร้องตะโกนก็รีบวิ่งมาทางนี้เช่นกัน พวกเขาตามเถียนกั๋วอี้ที่ล้มลุกคลุกคลานไปหลายตลบทันในเวลาอันรวดเร็ว แล้วเอ่ยถามอย่างร้อนรน "เกิดอะไรขึ้น พี่ใหญ่ของนายล่ะ"

เถียนกั๋วอี้ร้อนใจจนร้องไห้ออกมาจริง ๆ น้ำตานองหน้าพลางพูดว่า "พี่ใหญ่ผมโดนหมูป่าหมายหัวแล้ว! รีบไปช่วยพี่ใหญ่ผมเร็ว!"

"ฉิบหาย เกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง กั๋วจงเก่งมากไม่ใช่เหรอ"

"ในมือเขามีปืนไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ยิงล่ะ"

"อย่ามัวแต่พูดมาก รีบคิดหาทางเร็วเข้า..."

"เฮ้ย กั๋วเหริน อย่าใจร้อน! นายวิ่งตามไปคนเดียวก็ไม่มีประโยชน์หรอก!"

"ฉิบหาย กั๋วเหริน แกบ้าไปแล้วเหรอ! รอพวกเราด้วยสิ!"

พอเถียนกั๋วเหรินได้ยินว่าพี่ใหญ่โดนหมูป่าหมายหัว สมองก็พลันขาวโพลนไปหมด จากนั้นเขาก็วิ่งไล่ตามไปอย่างบ้าคลั่ง คนอื่น ๆ เห็นเข้าก็รีบตามไปติด ๆ

ตอนนี้ในหัวของเถียนกั๋วเหรินมีความคิดอยู่เพียงอย่างเดียว ต้องช่วยพี่ใหญ่ให้ได้!

เมื่อก่อนเขาเกลียดพี่ใหญ่มาก เพราะพี่ใหญ่เอาแต่เห็นแก่ตัว ไม่เคยสนใจความเป็นความตายของคนในครอบครัวเลยแม้แต่น้อย กับน้องชายอย่างพวกเขาก็มีแต่ด่าไม่ก็ทุบตี... มากกว่าหนึ่งครั้งที่เขาเคยคิดว่า ถ้าพี่ใหญ่ตาย ๆ ไปซะได้ก็คงดี!

แต่ตั้งแต่พี่ใหญ่กลับตัวเป็นคนดี เขาก็เพิ่งพบว่า การมีเถียนกั๋วจงเป็นพี่ใหญ่นั้นเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจเพียงใด

พี่ใหญ่มีเรี่ยวแรงมหาศาล พี่ใหญ่ล่าสัตว์เป็น พี่ใหญ่ยังสร้างบ้านได้อีกด้วย!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ พี่ใหญ่รู้จักปกป้องพวกเขาแล้ว!

รู้จักซื้อข้าวสารขาว ซื้อลูกกวาดมาให้พวกตน!

เขาไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า หากพี่ใหญ่ถูกหมูป่าขวิดตาย พวกเขาจะต้องกลับไปใช้ชีวิตที่ต้องหิวโซทุกวี่วันเหมือนเมื่อก่อนอีกหรือไม่

เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ทว่าก็ยังไล่ตามไม่ทันเสียที

"ช่วยด้วย!"

"รีบมาช่วยฉันเร็ว!"

เสียงของเถียนกั๋วจงแว่วมาขาด ๆ หาย ๆ จากข้างหน้า ยิ่งทำให้หัวใจของเขาบีบรัดแน่น อยากจะเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่านี้ แต่ข้างหน้ามีทั้งพุ่มไม้และขวากหนามรกทึบ ไหนจะหิน หลุมหิน และทางลาดชัน เขาจึงล้มคะมำไปหลายตลบ

เสื้อผ้าบนร่างขาดวิ่นไปตั้งนานแล้ว ผิวหนังถูกข่วนจนเป็นรอยเลือดเป็นทาง ทั้งตัวฟกช้ำดำเขียว ทว่าเขาไม่สนใจแม้แต่น้อย ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาแล้ววิ่งต่อไปข้างหน้า

เถียนกั๋วอี้เองก็ร้อนใจไม่แพ้กัน

เขากำลังวิ่งไล่ตามไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน

พวกเถียนจวิ้นฉายก็กำลังไล่ตามอยู่ ทว่าความเร็วช้ากว่ามาก

เถียนกั๋วจงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหลัง ในเวลานี้เขาก็กำลังโกยอ้าวอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน เพราะหมูป่าร่นระยะเข้ามาใกล้เขาทุกทีแล้ว

"เวรเอ๊ย เพื่อจะเล่นงานเฉินเสี่ยวตงให้จมดิน ฉันถึงกับต้องยอมเอาชีวิตเข้าแลกเลยนะเนี่ย!"

เถียนกั๋วจงสบถด่าในใจ

ยังดีที่ระยะห่างจากที่ที่เฉินเสี่ยวตงอยู่เหลืออีกไม่ไกลแล้ว

……

เฉินเสี่ยวตงมีความสุขมาก ทั้งยังตื่นเต้นสุดขีด

เขาแบกปืนกลับมาที่หมู่บ้าน เดิมทีแค่อยากพักผ่อนอยู่ที่บ้านสักหน่อย แต่คาดไม่ถึงว่าเพิ่งจะเข้าหมู่บ้านมาก็เจอกับแม่ม่ายหลินเข้า

แม่ม่ายหลินพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง โดยเฉพาะรูปร่างที่เย้ายวนใจเป็นพิเศษ ผู้ชายในหมู่บ้านไม่น้อยต่างก็น้ำลายสอใส่นาง ทุกคนอยากจะทำเรื่องชั่ว ๆ กับนางทั้งนั้น แต่แม่ม่ายหลินก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

นอกจากตัวนางเองจะดุดันปากร้ายเป็นทุนเดิมแล้ว นางยังมีพี่ชายเป็นคนฆ่าสัตว์อยู่ที่โรงเชือดของคอมมูนอีกด้วย

ดังนั้นผู้ชายในหมู่บ้านที่มีความคิดอกุศลกับนางจึงมีเพียบ ทว่าคนที่กล้าลงมือทำจริง ๆ กลับมีไม่กี่คน

และเฉินเสี่ยวตงก็คือหนึ่งในคนที่ใจกล้าที่สุด!

เพียงแต่เมื่อก่อนเขาเคยเกี้ยวพาราสีอยู่หลายครั้ง ก็โดนแม่ม่ายหลินด่าเปิงจนกระเจิงกลับมาทุกที

ทว่าคราวนี้ แม่ม่ายหลินกลับเป็นฝ่ายมาหาเขาเอง สาเหตุก็เพราะพี่ชายที่เป็นคนฆ่าสัตว์ของนาง ครั้งนี้ถูกจับในฐานะพวกค้ากำไรเกินควร และยังถูกส่งมาดัดสันดานด้วยแรงงานที่เขตก่อสร้างถนนของหมู่บ้านจิ่วหลงอีกด้วย

นางได้ยินมาว่าเฉินเสี่ยวตงได้เป็นผู้คุมที่เขตก่อสร้าง จึงอยากจะมาขอร้องเขา ให้เขาช่วยดูแลพี่ชายของนางสักหน่อย

ลาภลอยที่มาส่งถึงหน้าประตูบ้านเช่นนี้ เฉินเสี่ยวตงย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

เพียงแต่เขาก็ไม่มีทางช่วยเปล่า ๆ จึงได้ยื่นข้อเสนออันต่ำช้าของตนเองต่อแม่ม่ายหลิน

สิ่งที่ทำให้เขาดีใจจนเนื้อเต้นก็คือ แม่ม่ายหลินกลับตอบตกลง!

ทว่าแม่ม่ายหลินก็ยื่นเงื่อนไขมาข้อหนึ่ง นั่นคือต้องไม่ใช่ในหมู่บ้าน และห้ามให้ชาวบ้านเห็นเด็ดขาด

แน่นอนว่าเฉินเสี่ยวตงรีบรับคำเป็นพัลวัน จากนั้นก็พาแม่ม่ายหลินตรงดิ่งมายังเขาลิ่วหลงของหมู่บ้านจิ่วหลงทันที เขาจำได้ว่าแถวนี้มีถ้ำลับอยู่แห่งหนึ่ง เหมาะเจาะอย่างยิ่งที่จะใช้ทำเรื่องบัดสี

ทว่าในตอนที่เขาจูงมือแม่ม่ายหลินเกือบจะถึงถ้ำนั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังแว่วมาจากในป่า

แม่ม่ายหลินตกใจจนหันหลังจะหนีกลับท่าเดียว

เมื่อเห็นเป็ดที่ต้มสุกกำลังจะบินหนีไปต่อหน้าต่อตา เฉินเสี่ยวตงก็โมโหจนอกแทบระเบิด

เขารีบคว้าตัวแม่ม่ายหลินไว้ พร่ำพูดหว่านล้อมสารพัด กว่าจะทำให้นางยอมหลบอยู่แถวนี้สักประเดี๋ยวได้ รอให้เสียงนั้นเงียบหายไปเสียก่อน พวกเขาค่อยไปทำเรื่องพลอดรักกันในถ้ำ

ทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้เป็นไปดั่งที่เขาหวัง

เสียงความเคลื่อนไหวนั้นไม่เพียงไม่หายไป ทั้งยังไม่ได้ไกลออกไป หากแต่ยิ่งมายิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งตอนหลัง เขาถึงกับได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างชัดเจน

"แย่แล้ว เสี่ยวตง เหมือนจะมีคนโดนหมูป่าหมายหัวเข้าแล้ว พวกเรารีบไปช่วยเขาเร็ว!"

แม่ม่ายหลินยังนับว่ามีจิตใจเมตตาอยู่บ้าง

เพื่อที่จะช่วยคน นางถึงกับลืมสภาพน่าอับอายของตัวเองในยามนี้ไปเสียสนิท

"ช่วยเรอะ? ฉันอยากจะฆ่ามันให้ตายแทบแย่!"

เฉินเสี่ยวตงกระชับปืนในมือแน่น

"เธอรู้จักคนคนนั้นเหรอ?" แม่ม่ายหลินถาม

"คนคนนี้ เธอก็รู้จักเหมือนกัน"

เฉินเสี่ยวตงเอ่ย "เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะไปอาละวาดที่บ้านฉัน แล้วล่อลวงเอาน้องสาวฉันไป!"

"หา? คนคนนั้นคือเถียนกั๋วจงเหรอ?"

แม่ม่ายหลินชะงักไป "ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นยอดฝีมือล่าสัตว์ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงถูกหมูป่าหมายหัวเอาได้ล่ะ?"

"ฮึ ในเทือกเขาแถบนี้ของพวกเรา นายพรานที่เก่งกว่ามันมีถมเถไป สุดท้ายก็โดนหมูป่าขวิดตายเหมือนกันไม่ใช่รึไง?" เฉินเสี่ยวตงแค่นเสียง "เธอรีบไปซ่อนตัวซะ ประเดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามโผล่หัวออกมาเด็ดขาด"

"หา? เสี่ยวตง เธอคงไม่ได้คิดจะยิงเขาให้ตายจริง ๆ หรอกนะ? นั่นมันฆ่าคนเชียวนะ! มีหวังโดนตัดสินยิงเป้าแน่!" แม่ม่ายหลินรีบเตือนสติ

เฉินเสี่ยวตงพูดเสียงเย็น "มันสมควรตาย! ที่นี่มีแค่เธอกับฉัน ขอแค่เธอไม่พูด ใครจะไปรู้ว่าฉันเป็นคนฆ่ามัน?"

แม่ม่ายหลินตกใจจนหน้าถอดสี รีบเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง "เสี่ยวตง อย่าใจร้อนเด็ดขาด ต้องใจเย็น ๆ นะ การฆ่าคนน่ะ..."

"พอได้แล้ว รีบไปซ่อนตัวเดี๋ยวนี้!"

ตอนนี้เฉินเสี่ยวตงคิดอยากจะฆ่าเถียนกั๋วจงจริง ๆ

เดิมทีเขาก็เคียดแค้นชิงชังเถียนกั๋วจงอยู่แล้ว และในเวลานี้ เถียนกั๋วจงยังดันมาทำลายเรื่องดี ๆ ของเขาจนพังไม่เป็นท่าอีก เขาอยากจะใจเย็นก็ไม่อาจสงบใจลงได้ มีแต่ต้องฆ่าเถียนกั๋วจงให้ตายเท่านั้น ถึงจะระบายความเคียดแค้นในอกนี้ออกไปได้

เขายกปืนขึ้นแล้วพุ่งตรงไปยังทิศทางของเถียนกั๋วจงทันที

เถียนกั๋วจงกำลังครุ่นคิดอยู่พอดีว่า หากเฉินเสี่ยวตงเกิดหลบซ่อนตัวขึ้นมาจะทำอย่างไร ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากเบื้องหน้า ในใจพลันคิดขึ้นว่า คงไม่ใช่ว่าเจ้าทึ่มเฉินเสี่ยวตงนั่นจะวิ่งโร่สวนทางมาหาเองหรอกนะ?

ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ แต่ในเวลานี้ เขาต้องรีบหาที่หลบซ่อนตัวโดยด่วน จะให้ใครเห็นตัวเขาไม่ได้เป็นอันขาด

มิฉะนั้น ย่อมจะทำให้คนอื่นสงสัย และคิดว่าเขาจงใจล่อหมูป่ามาทางนี้!

ประจวบเหมาะกับที่ข้างกายมีโขดหินสูงใหญ่อยู่ก้อนหนึ่ง เขาจึงปีนขึ้นไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จากนั้นก็หลบอยู่ด้านหลังโขดหิน

หมูป่าพลันสูญเสียเป้าหมายไปในชั่วพริบตา มันจึงโมโหจนส่งเสียงร้องขู่กรรโชกอยู่ใต้โขดหิน

ไม่นานนัก เฉินเสี่ยวตงก็วิ่งมาถึงตรงนี้ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเถียนกั๋วจง ทว่าได้เห็นหมูป่าตัวใหญ่ จึงตะโกนลั่นขึ้นมาทันใด "เชี่ยเอ๊ย มีหมูป่าจริงด้วยนี่หว่า! เถียนกั๋วจง ไอ้ชาติหมาเอ๊ย แกมุดหัวไปแอบอยู่ที่ไหนวะ?"

กรรร!

พอหมูป่าเห็นเขาเข้า ก็นึกว่าเป็นคนที่มันไล่ตามมาก่อนหน้านี้ จึงพุ่งกระโจนเข้าใส่ทันที

ปัง!

เฉินเสี่ยวตงเหนี่ยวไกปืนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย