ตอนที่ 80 หวังดีกลายเป็นประสงค์ร้าย

ปัง!

ในจังหวะที่เฉินเสี่ยวตงเหนี่ยวไก เถียนกั๋วจงก็ลั่นไกเช่นกัน ซ้ำยังเร็วกว่าอีกฝ่ายอยู่เสี้ยววินาที

เถียนกั๋วจงเล็งไปที่มือข้างที่ถือปืนของเฉินเสี่ยวตง และเพราะเร็วกว่าเพียงเสี้ยววินาที ศูนย์เล็งของเฉินเสี่ยวตงจึงคลาดเคลื่อนไปไกล กระสุนเฉียดตัวหมูป่าพุ่งผ่านไป

เมื่อหมูป่าได้ยินเสียงปืน ความดุร้ายก็ยิ่งทวีคูณ มันแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งพลางพุ่งเข้าใส่ตรงหน้าเฉินเสี่ยวตงทันที

เฉินเสี่ยวตงยังไม่ทันได้ยิงนัดที่สอง ก็ถูกหมูป่าโถมเข้าใส่จนล้มคว่ำลงกับพื้น

เขารู้ตัวว่าถูกเถียนกั๋วจงเล่นงานลับหลังเข้าแล้ว แต่เวลานี้เขาไม่มีปัญญาจะไปหาเรื่องเถียนกั๋วจง และไม่มีโอกาสแม้แต่จะอ้าปากด่า เพราะหลังจากหมูป่ากดเขาล้มลง มันก็ทั้งกระทืบทั้งขวิดอย่างบ้าคลั่ง

เขี้ยวยาวคู่นั้นเปรียบดั่งมีดคมกริบสองเล่ม กรีดร่างเฉินเสี่ยวตงจนเลือดท่วมไปทั้งตัว หน้าท้องถูกฉีกกระชากจนไส้ทะลักไหลนองเต็มพื้น

เฉินเสี่ยวตงดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่คนอย่างเขาจะไปสู้แรงหมูป่าได้อย่างไร

ผ่านไปไม่นาน เฉินเสี่ยวตงก็ถูกขวิดจนร่อแร่ใกล้หมดลมหายใจ

เถียนกั๋วจงซ่อนตัวอยู่หลังโขดหิน ยืนมองเฉินเสี่ยวตงถูกขวิดจนตายคาตาอย่างเงียบงัน ไร้ซึ่งความสงสารเวทนา และไม่ได้ตื่นเต้นสะใจแต่อย่างใด

การกำจัดคนสารเลวอย่างเฉินเสี่ยวตงได้อย่างราบรื่นในครั้งนี้ ต้องยกความดีความชอบให้ดวงเป็นส่วนใหญ่

ไม่อย่างนั้น เขาคงต้องเปลืองแรงและวางแผนยุ่งยากกว่านี้อีกมาก

เมื่อเห็นว่าเฉินเสี่ยวตงตายสนิท และหมูป่ากำลังแทะกัดร่างของเขาอยู่ เถียนกั๋วจงจึงพุ่งตัวออกมาจากหลังโขดหิน จากนั้นก็หยิบก้อนหินปาใส่หมูป่า

หมูป่าเจ็บจนต้องหันขวับมามองเถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงหันหลังวิ่งหนีทันที หมูป่าก็พุ่งไล่กวดตามมา

วิ่งไปได้หลายสิบเมตร พอเห็นว่าหมูป่าจวนเจียนจะตามทัน เถียนกั๋วจงจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

โครม!

ยังไม่ทันที่เขาจะยืนได้มั่นคง หมูป่าก็กระแทกเข้ากับลำต้นใหญ่อย่างจัง หวังจะชนให้เถียนกั๋วจงร่วงลงมา

เถียนกั๋วจงยังคงสุขุมเยือกเย็น และนับว่าโชคดีที่ตอนนี้เขามีเรี่ยวแรงมหาศาล จึงสามารถกอดต้นไม้ไว้แน่นจนไม่ตกลงไป อาศัยจังหวะก่อนที่หมูป่าจะพุ่งชนอีกรอบ เถียนกั๋วจงรีบใช้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวกับกิ่งไม้ไว้แน่นหนา แล้วยกปืนซานปาต้าไก้ขึ้นด้วยสองมือ

โครม!

หมูป่าพุ่งกระแทกอย่างรุนแรงอีกครั้ง เถียนกั๋วจงที่ห้อยหัวอยู่คล้ายหมีโคอาล่าถูกแรงสะเทือนจนแกว่งไปมาซ้ายขวา

ปัง!

ในตอนที่หมูป่าถอยหลังตั้งหลักเพื่อจะพุ่งชนซ้ำ เถียนกั๋วจงก็ลั่นไก

กระสุนเจาะเข้ากลางหัวหมูพอดี

กิ๊กกก!

หมูป่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ปัง!

เถียนกั๋วจงรีบลั่นไกซ้ำอีกนัด

เข้าเป้าที่หัวของมันอีกครั้ง

ในที่สุดหมูป่าก็ล้มตึงสิ้นใจตาย

เถียนกั๋วจงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเหงื่อไหลโทรมกายเหมือนห่าฝน เหนื่อยแทบจะหมดเรี่ยวแรง แต่เขาก็ไม่กล้าปล่อยตัวตามสบาย ค่อย ๆ ไถลตัวลงมาจากต้นไม้ แล้วนอนแผ่หราอยู่บนพื้น

สาเหตุที่เขาต้องทำเรื่องวุ่นวายเกินจำเป็นในตอนหลัง ก็เพื่อสร้างหลักฐานว่าตนไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ

"พี่ใหญ่!"

"พี่ใหญ่! พี่อยู่ไหนน่ะ?"

ไม่นานนัก เสียงของเถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินก็แว่วดังเข้ามา

"ฉันอยู่นี่"

เถียนกั๋วจงขี้เกียจขยับตัว จึงนอนตะโกนตอบไปทั้งที่ยังอยู่บนพื้น

"พี่ใหญ่ พี่บาดเจ็บเหรอ!"

"พี่ใหญ่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม? ฮือๆ..."

เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินวิ่งมาถึงตัวเถียนกั๋วจง พอเห็นเขานอนแผ่อยู่กับพื้นก็คิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ต่างแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย

เถียนกั๋วเหรินถึงกับร้องไห้โฮออกมา

เถียนกั๋วจงโบกมือพลางพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร แค่ตกใจนิดหน่อยแล้วก็เหนื่อยแทบตาย เลยขอนอนพักสักหน่อย"

"พี่ไม่ได้รับบาดเจ็บจริง ๆ นะ?"

ทั้งสองคนยังคงไม่วางใจ จนกระทั่งช่วยพยุงเถียนกั๋วจงลุกขึ้น แล้วตรวจดูหน้าหลังซ้ายขวาจนทั่ว ถึงค่อยเบาใจลงได้

"กั๋วจง กั๋วจง..."

เวลานี้ พวกเถียนจวิ้นฉายก็วิ่งกระหืดกระหอบตามมา พอเห็นเถียนกั๋วจงนั่งอยู่บนพื้น ต่างก็ถามด้วยความร้อนรน "นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ผมไม่เป็นไรครับ" เถียนกั๋วจงตอบ

"ไอ้ระยำเฉินเสี่ยวตงถูกหมูป่าขวิดตายโหงไปแล้ว" เถียนซู่หลินบอก

"หา?"

เถียนกั๋วจงแกล้งทำสีหน้าตกใจสุดขีด "เป็นไปได้ยังไง?"

"หรือว่าเสียงปืนก่อนหน้านี้จะเป็นเขายิง?" เถียนกั๋วจงถามซ้ำ

"คงจะใช่ละมั้ง เจ้าหมอนี่ก็ซวยแท้ ๆ เดิมทีคงกะจะเข้าป่ามาหาความสำราญ ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอหมูป่าคลั่งเข้า นี่มันเวรกรรมแท้ ๆ เชียว!" เถียนซู่หลินถอนหายใจ

พวกเขาบางคนก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าเถียนกั๋วจงจงใจล่อหมูป่ามาหรือเปล่า แต่เรื่องนี้มีเรื่องบังเอิญมากเกินไป ต่อให้เป็นเถียนกั๋วจงล่อมาจริง ๆ เฉินเสี่ยวตงก็หลบได้นี่นา แต่นี่ดันถูกขวิดตายพอดี คงต้องโทษที่ดวงกุดเอง จะไปโทษเถียนกั๋วจงไม่ได้

อีกอย่าง พอดูสภาพของเถียนกั๋วจงแล้ว ก็น่าจะตกใจกลัวจริง ๆ ไม่อย่างนั้นด้วยรูปร่างอย่างเขา จะเหนื่อยจนหมดสภาพขนาดนี้ได้ยังไง

"พวกเราต้องไปแจ้งคนบ้านเฉินเสี่ยวตงให้มาเก็บศพไหม?" เถียนจวิ้นเย่าถามขึ้น

"ผมเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ไม่อยากขยับตัวเลย พวกคุณจัดการกันตามเห็นสมควรเถอะ"

เถียนกั๋วจงเกาะแขนเถียนกั๋วอี้แล้วค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ

เถียนซู่หลินเอ่ยขึ้น "ถึงกูจะเกลียดขี้หน้าไอ้ระยำนี่ แต่คนตายไปแล้วยังไงก็ต้องให้เกียรติ ไปบอกสักคำเถอะ จวิ้นเย่า เอ็งวิ่งไปบอกหน่อย พวกเราที่เหลือจะช่วยกันหามหมูป่ากลับไป"

"ได้"

เถียนจวิ้นเย่าเดินจากไป

เถียนซู่หลินกับคนอื่น ๆ พากันไปหาเถาวัลย์กับท่อนไม้มา จากนั้นก็ร่วมแรงร่วมใจกันหามหมูป่ากลับไป

ส่วนเถียนกั๋วจงก็ทิ้งน้ำหนักพิงเถียนกั๋วอี้ไปตลอดทาง ราวกับว่าหมดเรี่ยวหมดแรงไปแล้วจริง ๆ

...

เถียนจวิ้นเย่ามาถึงหมู่บ้านเหอกัว เดินถามทางมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงบ้านของเฉินเสี่ยวตง

ที่บ้านมีแค่แม่เสี่ยวตงอยู่คนเดียว

"ป้าครับ เสี่ยวตงบ้านป้าโดนหมูป่าขวิดตายแล้ว รีบไปเก็บศพเถอะ อยู่บนเขาลิ่วหลงที่หมู่บ้านพวกเรานี่เอง"

เถียนจวิ้นเย่าพูดจบก็เตรียมจะหันหลังเดินกลับ

"เดี๋ยวก่อน แกพูดว่าอะไรนะ?" แม่เสี่ยวตงคว้าตัวเถียนจวิ้นเย่าไว้

"ผมบอกว่า ลูกชายป้าเฉินเสี่ยวตงโดนหมูป่าขวิดตายแล้วครับ" เถียนจวิ้นเย่าบอก

"เป็นไปได้ยังไง?"

แม่เสี่ยวตงไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย ตวาดแว้ด "แกเป็นใครกัน? ทำไมต้องมาแช่งเสี่ยวตงบ้านฉันด้วย?"

เถียนจวิ้นเย่าร้อนใจ "เขาโดนหมูป่าขวิดตายจริง ๆ ครับ"

จริง ๆ แล้วแม่เสี่ยวตงเริ่มเชื่อคำพูดของเถียนจวิ้นเย่าแล้ว แต่นางเป็นคนไร้เหตุผลมาแต่ไหนแต่ไร ถึงไม่มีเหตุก็ยังต้องหาเรื่องให้ได้สามส่วน ตอนนี้จู่ ๆ ลูกชายตัวเองมาโดนหมูป่าขวิดตาย นางย่อมต้องโวยวายเอาเรื่องแน่นอน

นางจึงคว้าคอเสื้อของเถียนจวิ้นเย่าไว้หมับแล้วร้องตะโกนลั่น "ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีคนฆ่าเสี่ยวตงบ้านฉันตายแล้ว!"

พอได้ยินเสียงเอะอะ ชาวบ้านละแวกนั้นต่างก็พากันเดินออกมาจากบ้าน

เดิมทีชาวบ้านพวกนี้ไม่อยากจะยุ่งเรื่องบ้านนี้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินนางบอกว่าเฉินเสี่ยวตงถูกคนฆ่าตาย ก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามารุมล้อมด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แม่เสี่ยวตง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะ?"

แม่เสี่ยวตงพูดขึ้น "ฉันขอร้องพวกเธอเถอะ รีบไปตามพ่อเสี่ยวตงกับพวกพี่ชายพี่สาวพี่สะใภ้มันกลับมาที เสี่ยวตงโดนไอ้คนนี้ฆ่าตายแล้ว!"

ทันใดนั้นก็มีชาวบ้านวิ่งไปตามคนที่ทุ่งนาทันที

เถียนจวิ้นเย่าเริ่มลนลาน "ผมไม่ได้ฆ่าเฉินเสี่ยวตงนะ เขาโดนหมูป่าขวิดตายต่างหาก! ผมอุตส่าห์หวังดีมาบอกป้าแท้ ๆ ป้ากลับมาหาว่าผมฆ่าเขา ป้าทำไมถึงไม่ฟังเหตุผลแบบนี้ล่ะ?"

พอชาวบ้านได้ยินก็พากันเชื่อคำพูดของเขาทันที แต่กลับไม่มีใครกล้าช่วยพูดแทน ได้แต่มองเถียนจวิ้นเย่าด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

เจ้าหนุ่มนี่ซวยแล้ว

เอาความหวังดีมาทิ้งแท้ ๆ

"แกนั่นแหละเป็นคนฆ่า!"

แม่เสี่ยวตงยังคงกัดไม่ปล่อย

ไม่นานนัก คนในครอบครัวของเฉินเสี่ยวตงต่างก็รีบร้อนกลับมากันจนครบ

หลังจากฟังแม่เสี่ยวตงเล่าเรื่องแล้ว กลับไม่มีใครช่วยพูดให้เถียนจวิ้นเย่าแม้แต่คนเดียว ทุกคนพากันโยนความผิดใส่หัวเถียนจวิ้นเย่าเหมือนกับแม่เสี่ยวตง สุดท้ายถึงขั้นกักตัวเขาเอาไว้เลยด้วยซ้ำ

จากนั้น พวกเขาถึงค่อยพากันขึ้นเขาไปหาศพของเฉินเสี่ยวตง