ตอนที่ 81 ตามหาคน

"กั๋วจง จวิ้นเย่าบ้านฉันเข้าป่าไปล่าสัตว์กับพวกนายใช่ไหม"

ตอนค่ำ ขณะที่พวกเถียนกั๋วจงกำลังเอร็ดอร่อยกับเนื้อหมูป่ากันอยู่นั้น จู่ ๆ พี่สาวคนที่สี่ของเถียนจวิ้นเย่าก็เดินตามมาหา

"ใช่ครับ มานี่สิ ซื่อเฟิ่ง นี่ส่วนแบ่งเนื้อหมูป่าของจวิ้นเย่า เขาไม่ได้กลับบ้านไปหรอกเหรอ"

เถียนกั๋วจงลุกขึ้นยืนแล้วหยิบเนื้อหมูป่ายี่สิบกว่าจินส่งให้เถียนซื่อเฟิ่ง

"ใช่สิ จนป่านนี้เขายังไม่กลับมาเลย" เถียนซื่อเฟิ่งรับเนื้อหมูป่าไป

เถียนกั๋วจงพูดขึ้น "ไม่น่าใช่นะ เขาแค่ไปส่งข่าวที่หมู่บ้านเหอกัวรอบเดียวเท่านั้นเอง แป๊บเดียวก็ควรจะกลับถึงแล้ว ทำไมมืดค่ำป่านนี้ยังไม่กลับมาอีกล่ะ หรือว่าระหว่างทางจะเจอเรื่องอะไรเข้า"

เถียนซื่อเฟิ่งร้อนใจขึ้นมาทันที "หา แล้วจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ล่ะ"

เถียนกั๋วจงช่วยปลอบ "ซื่อเฟิ่ง เธออย่าเพิ่งตกใจ เดี๋ยวพวกเราไปช่วยกันตามหาดู"

"ไป พวกเรา หยุดกินกันก่อน ไปตามหาจวิ้นเย่ากัน"

เถียนกั๋วจงชูคบเพลิงขึ้นอันหนึ่งแล้วเดินนำออกไป

พวกเถียนกั๋วอี้ เถียนกั๋วเหริน เถียนจวิ้นฉาย เถียนซู่หลิน รีบคว้าคบเพลิงคนละอันแล้วตามติดไปทันที รวมกันแล้วมีถึงสิบกว่าคน

พวกเขาเดินไปพลางร้องตะโกนเรียกไปพลาง

ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมาเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ระหว่างทางพวกเขาก็ได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือดังออกมาจากในป่าเขา

"เชี่ยเอ๊ย คงไม่ใช่ไอ้เด็กจวิ้นเย่าหรอกนะ" เถียนซู่หลินร้องอุทานอย่างตกใจ

"ซู่หลิน แกกินเนื้อหมูป่ามากเกินไปจนน้ำมันหมูอุดรูหูหรือไง นี่มันเสียงผู้หญิงชัด ๆ เถอะ!" เถียนจวิ้นฉายเบะปาก

เถียนฉี่จวินเอ่ยขึ้น "จะเป็นผู้หญิงที่มุดเข้าป่าไปกับเฉินเสี่ยวตงเมื่อตอนบ่ายที่พวกเราเห็นหรือเปล่า"

"ฮี่ ๆ พวกแกว่า ผู้หญิงที่ยอมมุดเข้าป่ากับใครง่าย ๆ แบบนี้จะร่านเป็นพิเศษไหมวะ" ชายอีกคนชื่อเถียนเต๋อเป่ายักคิ้วด้วยความตื่นเต้น

เถียนซู่หลินบอก "งั้นแกก็ไปลองดูสิ จะได้รู้"

เถียนเต๋อเป่าดีใจยกใหญ่ "งั้นพวกแกห้ามแย่งฉันนะเว้ย!"

ว่าแล้วเขาก็ชูคบเพลิงเดินมุ่งหน้าไปทางเสียงร้องขอความช่วยเหลือนั้นทันที

"แม่งเอ๊ย ไอ้หมอนี่ไม่ช้าก็เร็วคงได้ตายคาอกผู้หญิงแน่!" เถียนฉี่จวินสบถด่า

"เอาละ พวกนายแยกกันอยู่รอเขาสองคนตรงนี้ ส่วนที่เหลือเดินหน้าหาต่อ" เถียนกั๋วจงสั่งการคำหนึ่งแล้วเดินหน้าต่อไป

ทว่าพวกเขาก็เดินไปจนถึงหมู่บ้านเหอกัวแล้ว ก็ยังหาเถียนจวิ้นเย่าไม่เจออยู่ดี

ตอนนั้นเอง ชาวบ้านหมู่บ้านเหอกัวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา "พวกนายเป็นคนหนุ่มจากหมู่บ้านจิ่วหลงใช่ไหม ในหมู่บ้านพวกนายมีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง หวังดีมาส่งข่าวให้บ้านเฉินเสี่ยวตง แต่ดันถูกบ้านนั้นกักตัวไว้แล้วล่ะ!"

"อะไรนะ?!"

พวกเถียนกั๋วจงได้ยินดังนั้นก็ตกใจกันยกใหญ่ "แม่งเอ๊ย นี่มันบ้านผีบ้านสางอะไรกัน หวังดีมาส่งข่าวให้แท้ ๆ ยังจะมากักตัวเขาไว้อีกเหรอ"

"พวกนั้นปักใจเชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นคนทำเฉินเสี่ยวตงตาย พูดให้ถูกก็แค่อยากจะรีดไถเงินนั่นแหละ!" ชาวบ้านคนนั้นเบะปาก "บ้านนั้นสันดานเป็นแบบนี้อยู่แล้ว! แต่พวกนายห้ามบอกเชียวนะว่าฉันเป็นคนพูด"

พูดจบ ชาวบ้านคนนั้นก็รีบสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า

"ชาติหมาเอ๊ย!"

นิสัยใจร้อนของเถียนฉี่จวินกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง "พี่น้องของกู บ้านพวกมันยังกล้ากักตัวไว้อีก สงสัยไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วมั้ง!"

"กั๋วจง นายว่าพวกเราจะเอายังไงดี"

พวกเถียนซู่หลินก็โมโหมากเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ผลีผลามบุ่มบ่าม กลับหันไปมองเถียนกั๋วจงแทน

ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ พวกเขาเริ่มติดเป็นนิสัยไปโดยไม่รู้ตัวว่า ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องขอความเห็นจากเถียนกั๋วจงก่อนเสมอ

เถียนกั๋วจงนึกถึงสีหน้าท่าทางของคนบ้านนั้นขึ้นมา ก็รู้ดีว่าคนบ้านนี้หน้าหนาไร้ยางอายที่สุด ในหมู่บ้านเองก็ไม่มีใครอยากจะคบค้าสมาคมด้วย แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นหมู่บ้านของคนอื่น หากจัดการได้ไม่ดี ย่อมจะกลายเป็นเรื่องบาดหมางระหว่างสองหมู่บ้านได้ง่าย ๆ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราไปหาผู้ใหญ่บ้านของพวกเขาก่อน ถ้าเขายินดีออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ย ทุกอย่างก็คุยกันง่าย แต่ถ้าเขาไม่อยากยุ่ง พวกเราค่อยไปพังบ้านมันก็ยังไม่สาย"

"ได้ พวกเราฟังนาย"

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้อง

เถียนกั๋วจงจึงนำทุกคนมุ่งหน้าไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเหอกัวทันที

หลังจากผู้ใหญ่บ้านได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ก็โกรธจนหน้าเขียวหน้าคล้ำเช่นกัน แต่เขาก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของบ้านนั้นจริง ๆ

"ผู้ใหญ่บ้านเฉิน ในเมื่อคุณไม่อยากยุ่ง ถ้าพวกเราไปก่อเรื่องที่บ้านเขา คุณรับประกันได้ไหมว่าชาวบ้านคนอื่นจะไม่มารุมล้อมพวกเรา" เถียนกั๋วจงถาม

เรื่องนี้ต้องถามให้กระจ่าง

ฝั่งพวกเขามีแค่สิบกว่าคน หากโดนชาวบ้านหมู่บ้านเหอกัวล้อมเข้าจริง ๆ ก็อาจจะเกิดเหตุตะลุมบอนครั้งใหญ่ขึ้นได้

เหมือนอย่างคราวที่แล้วที่เขาเคยโดนล้อม

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหัวไวพอ ป่านนี้คงโดนซ้อมจนตายไปนานแล้ว

"นายวางใจเถอะ ตั้งแต่ที่นายไปอาละวาดที่บ้านนั้นคราวก่อน ชื่อเสียงบ้านนั้นก็เหม็นโฉ่ไปนานแล้ว อย่าว่าแต่ชาวบ้านคนอื่นจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเลย แม้แต่พวกญาติ ๆ ของบ้านนั้นก็ยังไม่อยากจะเสวนาด้วยแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านเฉินกล่าว

เถียนกั๋วจงกล่าว "ผู้ใหญ่บ้านเฉิน ผมเชื่อคุณ แต่เพื่อความไม่ประมาท ผมหวังว่าคุณจะช่วยพวกเราอยู่ในที่ลับสักหน่อย คุณก็เห็นแล้วว่าพวกพี่น้องของผมกลุ่มนี้โมโหกันมากแค่ไหน หากโดนรุมล้อมขึ้นมาจริง ๆ ไม่แน่ว่าอาจจะลงไม้ลงมือกันยกใหญ่ ถึงเวลานั้นคุณเองก็ต้องรับผิดชอบด้วยเหมือนกัน"

"เฮ้อ"

ผู้ใหญ่บ้านเฉินถอนหายใจยาว

เขารู้ดีว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นในหมู่บ้านตน ตนไม่มีทางหลบพ้นไปได้ จึงพยักหน้าตกลง

เถียนกั๋วจงถึงได้พาเถียนซู่หลินกับพวกตรงไปยังบ้านของเฉินเสี่ยวตง

ที่บ้านของเขามีคบเพลิงจุดสว่างอยู่ ทุกคนนั่งกันอยู่ที่ลานหน้าบ้าน ด้านข้างเป็นเสื่อกกผืนหนึ่ง ใต้เสื่อกกคลุมร่างศพของเฉินเสี่ยวตงเอาไว้

"ฉันไม่เห็นด้วยที่จะซื้อโลงศพให้เสี่ยวตง! เขาโดนหมูป่าขวิดตาย ถือเป็นลางอัปมงคล..."

"เสี่ยวหมิง แกพูดจาบ้า ๆ อะไรกัน! นั่นน้องชายแท้ ๆ ของแกนะ!"

"น้องชายแท้ ๆ แล้วยังไง! ต่อให้เป็นพ่อแท้ ๆ เกิดอุบัติเหตุตาย ก็ต้องทำตามธรรมเนียมนี้เหมือนกัน!"

"มันมีธรรมเนียมแบบนี้มาจากไหนกัน!"

"คนที่ตายเพราะอุบัติเหตุก็คือพวกอายุสั้น จะฝังได้ยังไงกัน! มันต้องเอาเสื่อกกม้วนร่างแล้วโยนทิ้งไปบนเขา ไม่อย่างนั้นพวกเราทั้งบ้านจะต้องซวยไปด้วย!"

"ใช่ ตอนนั้นไม่น่าไปเก็บศพกลับมาด้วยซ้ำ!"

"พวกแก... พวกแก... ยังเป็นคนกันอยู่ไหม!"

"พวกฉันไม่ใช่คน ก็พวกพ่อแม่คลอดออกมานั่นแหละ! ถ้าทนดูไม่ได้ ก็แยกบ้านกันไปเลย!"

"ใช่ แยกบ้าน!"

ตอนที่พวกเถียนกั๋วจงมาถึงบ้านหลังนี้ ก็ได้ยินคนในบ้านกำลังทะเลาะกันหน้าดำหน้าแดงพอดี

เมื่อเห็นเถียนกั๋วจงพาคนหนุ่มกลุ่มใหญ่เดินเข้ามา คนทั้งบ้านก็ลุกขึ้นยืนทันที

สำหรับเถียนกั๋วจงแล้ว พวกเขายังคงมีความกลัวอยู่บ้าง

เรื่องราวคราวก่อนได้ฝังความหวาดผวาไว้ในใจของพวกเขาแล้ว

"เถียนกั๋วจง แกมาบ้านฉันทำไมอีก!" แม่เสี่ยวตงตะโกนลั่น "เรื่องที่แกล่อลวงลูกสาวฉันไป พวกเรายังไม่ได้คิดบัญชีกับแกเลยนะ! แกยังมีหน้ามาบ้านฉันอีก..."

"หุบปากไร้สาระไปเลย รีบปล่อยตัวน้องชายฉันออกมาเดี๋ยวนี้!" เถียนกั๋วจงตวาดเสียงกร้าว

"น้องชายแก? ใครกันยะ" แม่เสี่ยวตงถาม

"ก็ไอ้หนุ่มที่พวกแกกักตัวไว้นั่นไง!" เถียนกั๋วจงกล่าว

"ไม่ได้! มันทำเสี่ยวตงบ้านฉันตาย ต้องให้บ้านมันเอาเงินมาจ่ายก่อนถึงจะปล่อยคน!" แม่เสี่ยวตงแผดเสียง

"ตดแม่มึงสิ!"

เถียนกั๋วจงยกเท้าเตะม้านั่งตัวหนึ่งจนล้มคว่ำ "รีบปล่อยคนซะ ไม่อย่างนั้นวันนี้กูจะพังบ้านพวกมึงให้ราบ!"

"แก... แกกล้าเหรอ!" พ่อเสี่ยวตงตะคอกเสียงดังแต่แฝงความหวาดกลัว

แม่เสี่ยวตงเริ่มส่งเสียงร้องโหยหวนขึ้นมาทันที "คนหมู่บ้านจิ่วหลงมาก่อเรื่องที่หมู่บ้านเหอกัวของพวกเราอีกแล้ว คนหมู่บ้านเหอกัวตายกันหมดแล้วหรือไง! ถึงได้ปล่อยให้คนในหมู่บ้านตัวเองโดนรังแกแบบนี้!"

ทว่านางแหกปากร้องอยู่นาน แม้จะมีคนยืนดูอยู่ไกล ๆ ไม่น้อย แต่คนที่เดินเข้ามาช่วยกลับไม่มีเลยสักคน

แม้แต่พวกญาติของบ้านนั้นก็ยังไม่อยากเดินเข้ามา โดยที่ผู้ใหญ่บ้านเฉินไม่ต้องออกหน้าไปขวางไว้ด้วยซ้ำ