ตอนที่ 82 ข่วนหน้าจนลาย

"หุบปาก!"

เถียนกั๋วจงตวาดลั่น "ไม่ต้องมาพล่ามไร้สาระ รีบปล่อยตัวน้องชายฉันออกมาเดี๋ยวนี้"

"ฆ่าคนแล้ว!"

แม่เสี่ยวตงกรีดร้องโวยวาย ไม่ยอมปล่อยคนท่าเดียว

เถียนกั๋วจงคร้านจะเสียเวลากับนางอีก "พังมันให้หมด!"

พวกเถียนฉี่จวินรอจนทนไม่ไหวอยู่แล้ว พอได้รับคำสั่งจากเถียนกั๋วจง ก็พุ่งเข้าไปในบ้านของเฉินเสี่ยวตงดุจเสือร้ายหิวโซทันที

"พวกแกจะทำอะไรน่ะ! นี่มันของบ้านฉัน ห้ามพังนะ!"

"นั่นห้องของบ้านฉันนะ พวกเรากำลังจะแยกบ้านกันแล้ว ห้ามทุบนะ!"

"พวกแกเป็นโจรเหรอ เป็นพวกโจรป่ารึไง ทุบไปเลยนะ ฉันจะไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ!"

"หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบของหมู่บ้านเหอกัวตายไปแล้วรึไง โจรบุกมาขนาดนี้ยังไม่โผล่หัวออกมาห้ามอีก!"

คนในครอบครัวของเสี่ยวตงต่างพากันเข้าขวางบ้าง ตะโกนด่าทออย่างเกรี้ยวกราดบ้าง

เถียนฉี่จวินเดิมทีก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้ว เห็นมีคนมาขวางก็ฟาดฝ่ามือใส่ทันที

คนผู้นั้นพอโดนตบไปฉาดหนึ่งก็ไม่ยอมลดละ เข้าตะลุมบอนกับเถียนฉี่จวินทันควัน

แต่เขาไหนเลยจะเป็นคู่มือของเถียนฉี่จวินได้

เดิมทีเถียนฉี่จวินก็เป็นพวกอันธพาลชอบใช้กำลังอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ตนเองเป็นฝ่ายถูก ก็ยิ่งดุดันกว่าปกติเป็นเท่าตัว

พวกเถียนซู่หลินก็ไม่ต่างกัน ไม่ว่าจะพังข้าวของหรือลงไม้ลงมือ ล้วนเป็นพวกดุดันทั้งสิ้น

เถียนกั๋วจงไม่ได้ลงมือ เขายืนนิ่งอยู่กลางลานบ้าน ชำเลืองมองเสื่อฟางที่วางอยู่ตรงมุมห้อง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเวทนาเฉินเสี่ยวตง

"พวกแก่กะโหลกกะลา รีบปล่อยคนได้แล้ว!"

"อย่ามัวแต่ดื้อรั้นอยู่เลย ไม่งั้นบ้านเราได้ถูกพังเละเป็นโจ๊กแน่"

"โอ๊ย อย่าตีเลย พวกเรายอมปล่อยคนแล้ว!"

หลังจากโดนทั้งทุบทั้งพัง คนบ้านนี้ก็ยอมปล่อยคนในที่สุด

พ่อเสี่ยวตงกับแม่เสี่ยวตงถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูด ในที่สุดก็รู้ตัวว่าเจอคนจริงเข้าให้แล้ว ทว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่ทำให้พวกเขายอมจำนนกลับเป็นความเฉยชาของชาวบ้านรอบข้างที่มีต่อครอบครัวตน

คนรอดูเรื่องตลกมีไม่น้อย แต่คนที่ยื่นมือเข้าช่วยกลับไม่มีเลยสักคนเดียว!

ช่างน่าสังเวชใจยิ่งนัก!

พวกเขาถึงได้ตระหนักเสียทีว่าคนทั้งบ้านของตนเป็นที่รังเกียจของคนในหมู่บ้านนี้ขนาดไหน!

"อย่าตีเลย พวกเราปล่อยแล้ว พวกเรายอมปล่อยคนแล้ว"

แม่เสี่ยวตงร้องไห้โฮ พลางชี้ไปที่ห้องใต้ดินข้างตัวบ้าน "เขาถูกขังไว้ตรงนั้น"

เถียนกั๋วจงส่งสายตาให้เถียนก๋วอี้

เถียนก๋วอี้เดินไปยังข้างห้องใต้ดินทันที เขาเปิดฝาออกแล้วยื่นคบเพลิงเข้าไปส่องดู ก็เห็นเถียนจวิ้นเย่าถูกมัดอยู่ข้างในจริงๆ ซ้ำร้ายในปากยังถูกยัดด้วยฟางก้อนหนึ่ง

คนบ้านนี้ช่างอำมหิตนัก!

ขังคนไว้ยังไม่พอ ดูจากสภาพของเถียนจวิ้นเย่าแล้ว ดูเหมือนจะถูกทรมานมาด้วย

เถียนก๋วอี้รีบกระโดดลงไปในห้องใต้ดิน ดึงฟางออกจากปากของเถียนจวิ้นเย่า แก้มัดเชือกบนตัวเขา แล้วพาเขาออกมาจากห้องใต้ดิน

เถียนจวิ้นเย่าเดินออกมาจากห้องใต้ดิน กวาดสายตามองพวกเถียนกั๋วจงแวบหนึ่ง จากนั้นก็คว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งทุ่มใส่พ่อแม่ของเสี่ยวตงทันที

"อย่าทุบหัว!"

เถียนกั๋วจงรีบส่งเสียงร้องห้าม

เขารู้ว่าในใจของเถียนจวิ้นเย่ามีไฟแค้นสุมอก แต่ก็เอาถึงตายไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากอย่างยิ่ง

เถียนจวิ้นเย่ายังยอมฟังคำเตือน มือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฟาดเก้าอี้เข้าที่เอวของทั้งสองคนแทน

โครม!

สองผัวเมียรีบหลบ ทว่าเถียนจวิ้นเย่าตาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ ไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ ยังคงกระหน่ำทุบต่อไป

ทั้งสองถูกทุบจนเอวหักคาที่!

กรีดร้องโหยหวนปานหมูถูกเชือด

ผู้ใหญ่บ้านเฉินได้ยินเข้าก็นึกว่ามีคนถูกทุบตายจริง จึงรีบวิ่งมาดู พอเห็นว่าแค่เอวหัก คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยก็กลืนกลับลงคอไป

เถียนจวิ้นเย่าในยามนี้ก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "เตือนพวกแกอีกครั้ง วันหลังอย่าได้สะเออะมาระรานฉันกับพวกพี่น้องของฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะรื้อบ้านแกทิ้งให้เหี้ยน! พวกเราไป"

พวกเขาลงมือซ้อมคนและพังข้าวของเสร็จแล้ว ก็พากันเดินจากไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

คนในบ้านของเสี่ยวตงไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาสักแอะ

หลังจากนั้น พี่ใหญ่กับพี่รองของเสี่ยวตงต่างก็แยกบ้านออกจากพ่อแม่ ส่วนพ่อแม่ของเขาหลังจากถูกทุบจนเอวหัก กลับไม่มีใครยอมคอยดูแลปรนนิบัติเลยแม้แต่คนเดียว สุดท้ายก็เป็นผู้ใหญ่บ้านเฉินที่เห็นว่าสองผัวเมียเฒ่าน่าเวทนา จึงส่งคนพาไปส่งที่สุขศาลาคอมมูน

แม้จะรักษาหายแล้ว แต่พวกเขาก็กลายเป็นคนพิการตลอดชีวิต ทำได้เพียงนั่งรถเข็นเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขายังมีลูกสาวอยู่คนหนึ่งที่พอมีความกตัญญู คอยแวะมาดูแลบ้างเป็นครั้งคราว คาดว่าไม่พ้นสองสามวันก็คงถูกปล่อยให้อดตายไปแล้ว

แน่นอนว่า นั่นเป็นเรื่องราวหลังจากนั้น

หลังจากพวกเถียนกั๋วจงเดินออกจากหมู่บ้านเหอกัว ก็บังเอิญพบกับพวกเถียนเต๋อเป่าสามคนอยู่ระหว่างทาง

เถียนเต๋อเป่าเอามือกุมหน้า นั่งอยู่บนบันไดหิน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

"ไปโดนอะไรมาล่ะนั่น" เถียนกั๋วจงเอ่ยถาม

อีกสองคนหัวเราะร่าพลางพูดขึ้น "ไอ้หมอนี่มันอยากกินเศษกินเลย ผลคือไม่ได้กินอะไรสักอย่าง แถมยังโดนข่วนจนหน้าลายกลับมาอีก ฮ่าๆๆ..."

เถียนเต๋อเป่าฮึดฮัด "พวกมึงยังเป็นพี่น้องกันอยู่ไหมวะ เห็นกูโดนข่วนก็ไม่คิดจะช่วย ยังจะมายืนพูดจาถากถางอยู่อีก"

"มึงทำตัวรุ่มร่ามลามกเอง ใครเขาจะไปช่วยมึงได้" ชายที่ชื่อเถียนกุ้ยฝูเอ่ยขึ้น "มึงน่ะเห็นว่าเขามีหน้าตาพอดูได้หน่อยก็หน้ามืดตามัว อยากจะเข้าไปปล้ำเขา พวกกูไม่จับมึงส่งเรื่องก็ดีถมเถแล้ว"

"บัดซบเอ๊ย อีนั่นก็แค่นังตัวดีที่ยอมมุดป่ากับใครก็ได้ทั้งนั้น มันจะมาเล่นตัวบ้าบออะไรนักหนาวะ!" เถียนเต๋อเป่าสบถ

"ไอ้ชาติหมา โดนข่วนน่ะสมควรแล้ว!"

เถียนกั๋วจงถ่มน้ำลาย "อยากได้ผู้หญิงนัก ก็แต่งเข้ามาสักคนเสียสิ"

"พูดน่ะมันง่าย พี่อายุยี่สิบแล้วทำไมถึงยังไม่ยอมแต่งสักคนล่ะ" เถียนเต๋อเป่าสวนกลับ

"ไอ้เวรนี่!"

เถียนกั๋วจงเงื้อหมัดต่อยใส่เขาทีหนึ่งทันที "มึงอยากโดนกระทืบใช่ไหม กล้ามาจี้จุดเจ็บของกูรึไง"

เถียนเต๋อเป่าเบี่ยงหลบได้ รีบยกมือขอร้องทันควัน "พี่กั๋วจง ผมผิดไปแล้ว ผมตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้แหละ"

เจ้าตัวยกมือขึ้นตบปากตัวเองเบาๆ พอเป็นพิธี

เถียนกั๋วจงไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ต่อ จึงเอ่ยถาม "สืบรู้แน่ชัดแล้วหรือยัง ว่าเป็นใคร"

เถียนกุ้ยฝูตอบ "ไม่ต้องสืบหรอก ฉันรู้จัก ยัยนั่นคือแม่ม่ายหลินแห่งหมู่บ้านเหอกัว นิสัยดุร้ายปากจัดเป็นบ้า ถึงจะเป็นม่ายมาหลายปี ผู้ชายในหมู่บ้านเหอกัวหลายคนอยากจะมีอะไรด้วย แต่ก็โดนด่าเปิงกลับมาหมด"

"หล่อนยังมีพี่ชายอยู่อีกคน ตัวสูงใหญ่ล่ำบึ้กเหมือนพี่เลย เป็นคนเชือดสัตว์อยู่ในคอมมูน คนในหมู่บ้านก็เลยไม่มีใครกล้ารังแกหล่อนจนเกินเลย"

เถียนเต๋อเป่าด่าขึ้นมา "กุ้ยฝู ไอ้ระยำ ในเมื่อมึงรู้ว่ายัยนั่นร้ายกาจ ทำไมไม่ห้ามกูวะ มึงจงใจอยากดูเรื่องตลกของกูใช่ไหม"

เถียนกุ้ยฝูสวน "มึงน่ะมันสันดานเดรัจฉาน เห็นผู้หญิงทีไรก็ก้าวขาไม่ออก กูจะไปห้ามมึงอยู่ได้ยังไง"

เถียนกั๋วจงถาม "ในเมื่อหล่อนเป็นคนดุขนาดนั้น ทั้งยังหวงแหนชื่อเสียงตัวเอง แล้วทำไมถึงยอมมุดป่าไปกับเฉินเสี่ยวตงได้ล่ะ"

เถียนกุ้ยฝูบอก "ฉันได้ยินมาว่าพี่ชายของหล่อนถูกจับข้อหาค้ากำไรเกินควร แล้วก็ถูกส่งมาดัดสันดานด้วยแรงงานที่หมู่บ้านเรา ส่วนเฉินเสี่ยวตงก็เป็นผู้คุมอยู่พอดี คงเป็นเพราะพี่ชายนั่นแหละ หล่อนถึงยอมตกลง"

เถียนเต๋อเป่าสบถด่าอีกรอบ "ให้ตายสิ ทำไมมึงไม่บอกแต่แรก ไม่อย่างนั้นกูคงไม่โดนข่วนจนหน้าแหกแบบนี้หรอก!"

เถียนกุ้ยฝูแค่นเสียง "มึงเล่นพุ่งเข้าไปลงมือเลย มึงเปิดโอกาสให้กูพูดไหมล่ะ"

"พอเถอะ เต๋อเป่า ต่อไปเอ็งต้องแก้นิสัยเสียนี้ให้ได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าคงได้ตายคาเงื้อมมือผู้หญิงเข้าสักวัน" เถียนกั๋วจงเอ่ยเตือน

ทั้งหมดคุยกันไปเดินกันไป ไม่ทันรู้ตัวก็กลับมาถึงหมู่บ้านจิ่วหลง

เมื่อเถียนเต๋อเป่ากลับถึงบ้าน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ แอบสาบานไว้ในใจว่าจะต้องเอาตัวแม่ม่ายหลินคนนั้นมาให้ได้!

วันรุ่งขึ้นตอนไปลงแรง เขาก็รีบไปหาพี่ชายคนโตของแม่ม่ายหลิน แล้วเริ่มตีสนิททันที

เถียนกั๋วจงไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย หลังจากจัดการเรื่องเฉินเสี่ยวตงเสร็จสิ้น เขาก็มุ่งมั่นทุ่มเทให้กับการทำถนนเพียงอย่างเดียว

ทว่าเรื่องไม่คาดคิด มักจะเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวเสมอ