ตอนที่ 83 ฝันอยากรวย

เข้าสู่เดือนตุลาคมแล้ว อากาศเริ่มเย็นสบายขึ้นเรื่อย ๆ

เถียนกั๋วจงยังคงถอดเสื้อลุยงาน มัดกล้ามเนื้อทั่วร่างเปล่งประกายวับวาวใต้ไอแดดอบอุ่นในฤดูใบไม้ร่วง บรรดาสาวโสดและสะใภ้สาวในหมู่บ้านมองจนตาเป็นประกายระยิบระยับ

แต่พอคิดได้ว่าที่บ้านเขายังมีน้องชายอีกแปดคน สาว ๆ แต่ละคนก็ได้แค่มองเท่านั้น ไม่ได้มีความคิดอยากจะสานสัมพันธ์ต่อให้ลึกซึ้งเลยสักนิด

เรื่องนี้ทำเอาหลี่หว่านฮวาร้อนรนใจแทบแย่

ทว่าไม่ว่าเธอจะหว่านล้อมอย่างไร เถียนกั๋วจงก็เอาแต่ยิ้มรับ ยังไม่อยากรีบแต่งงานเร็วขนาดนี้

ชีวิตโสดยังเสพสุขไม่หนำใจเลย ทำไมต้องรีบเอาห่วงมาผูกคอตัวเองเร็วปานนั้นด้วย?

ต่อให้ต้องแต่งจริง ๆ ก็ต้องรอให้ถึงตอนจัดสรรผลผลิตถึงครัวเรือน แยกทำกินเป็นของตัวเองเสียก่อนค่อยว่ากัน

"จะจุดระเบิดแล้ว!"

"จะจุดระเบิดแล้ว! ทุกคนหลบไปไกล ๆ!"

วันนี้ เถียนกั๋วจงกำลังทำงานอยู่ตรงเขตก่อสร้างตัดถนนเหมือนเช่นเคย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนลั่น เขาจึงรีบถอยออกจากเขตก่อสร้างตามคนอื่น ๆ ไปหลบอยู่เสียไกลลิบ

เขาปาหลงแทบจะเป็นภูเขาหินล้วน ๆ คิดจะตัดถนนแถบนี้ หากไม่ใช้วัตถุระเบิดย่อมเป็นไปไม่ได้

ทว่า ดินระเบิดที่เบิกมาจากทางคอมมูนมีอยู่ไม่มาก เว้นแต่จุดที่จำเป็นต้องระเบิดจริง ๆ ปกติพวกเขาก็จะไม่ใช้ดินระเบิด อาศัยแรงคนค่อย ๆ ทุบกระเทาะเอาทีละนิด

"คนถอยออกไปไกลหมดหรือยัง?"

"ยังมีใครอยู่บนเขาปาหลงอีกไหม?"

"จะจุดระเบิดแล้ว รีบหลบไปให้ไกล!"

คนจุดระเบิดระมัดระวังตัวมาก ตะโกนย้ำแล้วย้ำอีก จนกระทั่งแน่ใจว่าทุกคนถอยไปไกลหมดแล้ว ถึงได้จุดชนวนดินระเบิด

ตูม!

ตูม!

ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องติดต่อกันสามครั้ง กลุ่มควันและฝุ่นละอองหนาทึบลอยฟุ้งตลบอบอวล

"มารดามันเถอะ ดินระเบิดนี่ร้ายกาจจริง ๆ! หินแข็งขนาดนั้นยังโดนบึ้มกระจุยหมด!"

"น่าจะทำเรื่องขอระเบิดจากคอมมูนมาเพิ่มอีก ระเบิดเขาปาหลงให้ราบไปเลย แบบนั้นตัดถนนเสร็จเร็วกว่าตั้งเยอะ"

"ดินระเบิดแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ ลูกปืนใหญ่สิถึงจะเจ๋ง ระเบิดทีเดียวพังเป็นแถบ!"

พวกชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"เชี่ย ดินระเบิดนี่เจ๋งชะมัด พี่กั๋วจง พี่ว่าถ้าเอาดินระเบิดไปบึ้มหมูป่า มันจะเป็นยังไงวะ?" เถียนซู่หลินเกิดไอเดียแผลง ๆ โพล่งถามขึ้นมา

เถียนจวิ้นฉายสวนทันควัน "ก็เละเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยน่ะสิ แล้วมันจะมีประโยชน์ห่าอะไร!"

เถียนกั๋วจงหัวเราะ "ไอ้หนูนี่ แกอยากกินเนื้ออีกแล้วใช่ไหมล่ะ?"

เถียนซู่หลินหัวเราะแหะ ๆ "ไม่ได้กินมาหลายวันแล้วนี่พี่"

เถียนกั๋วอี้เอ่ยขึ้น "คราวก่อนที่เราแบ่งหมูป่าตัวนั้นกัน คนในหมู่บ้านพากันนินทากันให้แซ่ด หาว่าพวกเราเอาแต่กินคนเดียว ไม่แบ่งใคร..."

"นั่นมันหมูป่าที่พวกเราลงแรงล่ามาอย่างเหนื่อยยากแท้ ๆ พวกเราจะกินคนเดียวแล้วมันหนักหัวใครวะ? แม่งเอ๊ย อย่าให้กูได้ยินเข้าเชียว ไม่งั้นกูจะตบปากให้ฉีกเลย!" เถียนฉี่จวินสบถด่าอย่างหัวเสีย

"มีแต่พวกสวะของหน่วยหนึ่งกับหน่วยสองใช่ไหม?" เถียนกุ้ยฝูถาม

"ก็ไม่ทั้งหมดหรอก" เถียนกั๋วอี้ตอบ "คนของหน่วยสามเราก็มีเหมือนกัน"

เถียนกั๋วจงพูดขึ้น "พวกตาร้อนทั้งนั้น ไม่ต้องไปสนใจหรอก ไปเถอะ เสียงระเบิดสงบแล้ว พวกเราไปทำงานต่อกัน"

ภายใต้การนำของเถียนกั๋วจง บรรดาพวกไม่เอาถ่านที่ทั้งคนทั้งหมาต่างรังเกียจกลุ่มนี้ ขยันขันแข็งขึ้นมาผิดหูผิดตาจริง ๆ

หากเป็นเมื่อก่อน พวกเขาไม่มีทางกระตือรือร้นทำงานแบบนี้แน่ และไม่มีทางยอมฟังคำพูดของเถียนกั๋วจงขนาดนี้ด้วย แต่ในยามนี้ เถียนกั๋วจงได้กลายเป็นหัวหน้ากลุ่มของพวกเขาไปโดยปริยายแล้ว

"แย่แล้ว! เป่าฉายถูกหินทับ!"

"ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

"รีบมายกหินออกเร็วเข้า!"

"มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?"

ทันใดนั้น เสียงร้องตะโกนโหวกเหวกสับสนวุ่นวายก็ดังขึ้นมาจากเขตก่อสร้าง

"เกิดอะไรขึ้น?"

เถียนกั๋วจงเงยหน้ามองไป

"ไม่รู้สิพี่ เดี๋ยวฉันไปดูเอง"

เถียนซู่หลินชอบมุงดูเรื่องสนุกที่สุด จึงรีบวิ่งโร่ไปทันที ผ่านไปไม่นานก็วิ่งกลับมาพลางตะโกน "เร็วเข้า รีบไปช่วยกันหน่อย เมื่อกี้ตอนจุดระเบิดเป่าฉายมันเผลอหลับอยู่ในถ้ำ ตอนนี้เลยโดนหินทับอยู่ แต่ยังมีชีวิตอยู่!"

เถียนกั๋วจงกับคนอื่น ๆ รีบวิ่งกรูเข้าไปทันที

ในเวลาเดียวกัน ชาวบ้านคนอื่น ๆ อีกหลายร้อยคนก็พากันวิ่งเข้ามารุมล้อม

อาศัยแรงร่วมใจของทุกคน ในที่สุดก็ช่วยเป่าฉายออกมาได้

เจ้าหมอนี่ก็นับว่าดวงแข็งเหลือเกิน ดันไปติดอยู่ตรงซอกระหว่างหินสองก้อนพอดี จึงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายก้อย

พวกชาวบ้านพากันพูดถึงเรื่องนี้ไปอีกยกใหญ่

แต่ใครเล่าจะคาดคิด เรื่องของเถียนเป่าฉายเพิ่งจะจบลงไปหยก ๆ กลับมีคนประสบอุบัติเหตุขึ้นมาอีก

"วันนี้มันเป็นอะไรกันเนี่ย เกิดเรื่องขึ้นเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไง"

"หรือว่าระเบิดมันจะไปทำลายฮวงจุ้ยหมู่บ้านเราเข้าแล้ว"

"พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน!"

พวกชาวบ้านพากันวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาอีกระลอก

พวกเถียนกั๋วจงเองก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ทว่าพอได้ยินว่าคนผู้นั้นแค่สะดุดจนข้อเท้าแพลง พวกเขาจึงไม่ได้สนใจอะไรอีก

การทำงานในเขตก่อสร้างกลางหุบเขาหินเช่นนี้ มีหินระเกะระกะอยู่เกลื่อนกลาด การสะดุดข้อเท้าแพลงถือเป็นเรื่องธรรมดาจนแทบไม่นับว่าเป็นอุบัติเหตุด้วยซ้ำ

ยังมีคนที่โดนหินทับ โดนสะเก็ดหินกระเด็นใส่จนบาดเจ็บ หรือกระทั่งหกล้มจนขาหัก ก็เกิดขึ้นมาแล้วตั้งหลายหน

"ทำงานกันต่อเถอะ"

เถียนกั๋วจงไม่ได้สนใจเรื่องของคนอื่นอีก เขานำทีมย่อยของตนก้มหน้าก้มตาทำงานตามส่วนของตัวเองต่อไป

"แก๊ง!"

"เลิกแรงแล้ว!"

ในที่สุด เสียงตีฆ้องเลิกแรงก็ดังขึ้นทั่วเขตก่อสร้าง เถียนซู่หลิน เถียนจวิ้นฉาย เถียนฉี่จวิน และคนอื่น ๆ ต่างโยนเครื่องมือในมือทิ้งทันที ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งแผ่กับพื้น พลางบ่นอุบว่า "กั๋วจง นี่มันไม่ใช่งานที่คนทำได้เลย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!"

"กั๋วจง พวกเราขยันเกินไปหรือเปล่าวะ พรุ่งนี้พักสักวันดีไหม"

"เมื่อก่อนพวกเราเอาแต่นอนอุดอู้อยู่บ้าน เคยต้องมาลำบากแบบนี้ที่ไหนกัน!"

เถียนกั๋วจงหัวเราะ "พวกนายอยากพักก็พักไปสิ ขอแค่วันหน้าไม่ต้องมาขอเนื้อหมูป่าจากผมกินก็พอ"

เถียนฉี่จวินทำหน้ามุ่ย "พี่กั๋วจง พวกเราไม่เห็นต้องทุ่มเทขนาดนี้เลย พี่ดูคนอื่นสิ ต่างก็อู้ฟู่ทำงานเอื่อยเฉื่อยกันทั้งนั้น พวกเราจะไปจริงจังขนาดนี้ทำไม ยังไงถนนเส้นนี้ถ้าตัดเสร็จ ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับพวกเรามากมายอยู่แล้ว ส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกผู้นำกับคนรวยเท่านั้นแหละที่ได้ความสะดวก"

เถียนกั๋วจงคิดในใจ 'ผมก็ไม่ได้อยากจะออกแรงขนาดนี้หรอก แต่ถ้าถนนเส้นนี้สร้างไม่เสร็จ แผนการหาเงินในอนาคตของผมก็คงถูกขัดขวาง'

เพื่อหาเงิน แน่นอนว่าเขาต้องสู้ยิบตา!

และแน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่ง ตอนนี้มีคนตั้งมากมายมาช่วยกันสร้าง แถมยังเป็นแรงงานฟรีอีกต่างหาก หากไม่รวดเดียวสร้างให้เสร็จเสียตอนนี้ ในภายภาคหน้าถ้าคิดจะสร้างขึ้นมาใหม่ คงต้องเสียเงินไม่ใช่น้อย!

"ฉี่จวิน นายอยากเป็นคนจนไปตลอดชีวิตหรือไง"

เถียนกั๋วจงคิดว่า ถึงเวลาต้องปลูกฝังความฝันเรื่องความร่ำรวยให้พวกนี้เสียบ้างแล้ว

เถียนฉี่จวินตอบ "ไม่อยากสิพี่! ใครมันจะบ้าอยากเป็นคนจนไปตลอดชีวิตกันเล่า!"

เถียนซู่หลินกล่าวว่า "แกอย่าพูดซี้ซั้วสิวะ พวกปลอกแขนแดงเขาก็อยากอยู่นะ พวกนั้นไม่ได้บอกหรือไงว่า ยิ่งจนก็ยิ่งมีเกียรติ!"

เถียนจวิ้นฉายแค่นเสียง "ไปฟังไอ้พวกสารเลวนั่น ก็จนดักดานตายกันพอดี"

เถียนกั๋วจงยิ้ม "ในเมื่อพวกนายไม่อยากเป็นคนจน ก็แปลว่าอยากเป็นคนรวย ได้อยู่บ้านหลังใหญ่ทุกวัน ได้กินข้าวสวย ได้กินเนื้อกินปลาเต็มคราบ ใช่ไหมล่ะ"

เถียนฉี่จวินกับคนอื่น ๆ พยักหน้าหงึกหงัก "ใช่สิพี่ แต่ในโลกนี้มันจะมีเรื่องดี ๆ แบบนั้นที่ไหนกัน"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ถ้าผมบอกว่ามีล่ะ"

"หา?"

ทุกคนตกใจ ต่างเงยหน้าขึ้นมองเขา "พี่กั๋วจง พี่มีลู่ทางรวยอะไรหรือเปล่า"

เถียนกั๋วจงยิ้มบาง ๆ "ลู่ทางรวยของผมน่ะมีเพียบ เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะเวลาที่ดี"

เถียนฉี่จวินรีบถาม "แล้วเมื่อไหร่ถึงจะเป็นเวลาที่ดีล่ะพี่"

เถียนกั๋วจงไม่ได้บอกเวลาแน่ชัด เพียงแต่ยิ้มอย่างมีเลศนัย "อีกไม่นานหรอก"

"เพราะฉะนั้น ถ้าอยากหาเงิน อยากเป็นคนรวย อยากมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี การตัดถนนจึงเป็นเรื่องจำเป็น! ถ้าหมู่บ้านเราไม่มีถนนให้รถวิ่งออกสู่โลกภายนอก ต่อให้ผมมีลู่ทางรวยสักหมื่นทาง มันก็ไร้ประโยชน์"