ตอนที่ 84 ผู้ใหญ่บ้านหายตัวไป

"พี่กั๋วจง ตอนนี้พี่เก่งขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะเนี่ย"

จู่ ๆ เถียนจวิ้นเย่าที่ปกติเงียบขรึมไม่ค่อยพูดจาก็ยกนิ้วโป้งให้เถียนกั๋วจง "พี่พูดมาตั้งเยอะแยะ ก็แค่จะกล่อมให้พวกเราตั้งใจตัดถนนไม่ใช่เหรอ"

"จริงด้วย กั๋วจงพูดวนไปวนมา สุดท้ายก็อยากให้พวกเราตัดถนนอยู่ดี!" เถียนกุ้ยฝูพูดขึ้น

เถียนกั๋วจงพูดว่า "พวกนายสองคนนี่ฉลาดหลักแหลมจริง ๆ แล้วพวกนายอยากรวย อยากมีชีวิตที่ดีขึ้นไหมล่ะ"

ทั้งเถียนจวิ้นเย่าและเถียนกุ้ยฝูต่างเงียบกริบ ไม่พูดอะไรอีก

"แล้วก็ พวกนายอยากกินเนื้อไหม" เถียนกั๋วจงถามต่อ

คราวนี้เถียนจวิ้นเย่ากับเถียนกุ้ยฝูยิ่งไม่กล้าส่งเสียง ต่างพากันก้มหน้าลง

"อยากกินเนื้อ อยากมีชีวิตที่ดี ก็ตั้งหน้าตั้งตาตัดถนนให้ดี ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาคุยกัน!" เถียนกั๋วจงแค่นเสียงหึ "ยังไงก็มีคนด่าว่าพวกเรากินรวบอยู่แล้ว ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะกินรวบให้มากกว่าเดิมหรอกนะ"

"พี่กั๋วจง อย่าเพิ่งโมโหสิ พวกเราก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง" เถียนกุ้ยฝูรีบบอก "พี่ดูสิ ตอนนี้พวกเราขยันขึ้นตั้งเยอะแล้วนะ"

"ก็พัฒนาขึ้นมากจริง ๆ นั่นแหละ"

เถียนกั๋วจงเปลี่ยนสีหน้าจากที่เคร่งขรึมเมื่อครู่มายิ้มบาง ๆ "รอวันไหนฝนตกได้หยุดพัก พวกเราค่อยเข้าป่าไปล่าสัตว์กันอีก!"

"เยี่ยมเลย!"

"พี่กั๋วจง พี่ดีที่สุดเลย!"

"พี่กั๋วจง วางใจได้เลย ต่อไปพี่สั่งให้ไปตะวันออกผมไม่ไปตะวันตก พี่สั่งให้ขึ้นฟ้าผมไม่ลงดินแน่นอน"

คนกลุ่มนั้นพากันโห่ร้องยินดีขึ้นมาทันที

พอเลิกแรง ทุกคนก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะกรรมการหมู่บ้านก่อน แล้วจึงค่อยแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง

เมื่อกลับถึงบ้าน เถียนกั๋วจงไม่ได้พักผ่อนทันที แม้วันนี้เขาจะทำงานที่เขตก่อสร้างมาทั้งวัน ทั้งลากเกวียนขนหิน ล้วนเป็นงานใช้แรงหนักหน่วง แต่เขากลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยสักเท่าไรเลย

เขาจึงไปทำอิฐดินเหนียวที่แปลงที่ดินปลูกบ้านใหม่อีกชั่วโมงกว่า จนกระทั่งฟ้ามืดสนิท เขาถึงได้จุดคบเพลิงถือเดินกลับบ้าน

เดินมาได้ครึ่งทาง เขาก็บังเอิญเจอ "เฉินซิ่วเฟิ่ง" เมียของผู้ใหญ่บ้านเข้าพอดี

"กั๋วจง เธอเพิ่งกลับมาจากไหนเหรอ" เฉินซิ่วเฟิ่งถามด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

"มีอะไรเหรอครับ"

เดิมทีเถียนกั๋วจงไม่อยากสนใจหล่อน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมาก่อน เขาจึงถามกลับไปตามมารยาท

"เธอเห็นน้าโหย่วเกินของเธอบ้างไหม" เฉินซิ่วเฟิ่งถามอย่างร้อนรน

เถียนกั๋วจงส่ายหน้า "ไม่เห็นเลยครับ ผู้ใหญ่บ้านยังไม่กลับบ้านเหรอครับ"

เฉินซิ่วเฟิ่งแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ "ยังเลย ตั้งแต่ตอนพลบค่ำที่พวกเธอเลิกแรงกลับมา ฉันก็ไม่เห็นหน้าเขาอีกเลย ทั้งโรงอาหาร คณะกรรมการหมู่บ้าน โกดัง หรือหน้างาน ฉันไปหามาหมดแล้ว ก็ยังไม่เจอตัวเขาเลย"

เถียนกั๋วจงพูดว่า "เขาอาจจะไปคอมมูนหรือเปล่าครับ"

เฉินซิ่วเฟิ่งบอกว่า "กระเป๋าเอกสารที่ปกติเขาถือติดมือประจำยังวางอยู่ที่บ้านเลย เขาไม่น่าจะไปคอมมูนหรอก"

เถียนกั๋วจงจึงว่า "เรื่องแบบนี้บอกยากนะครับ ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเราเท่านั้น แต่ยังเป็นถึงรองผู้บัญชาการมหายุทธการตัดถนน มีอำนาจหน้าที่ตั้งเยอะ เกิดผู้นำในคอมมูนเรียกตัวไปประชุมด่วนขึ้นมากะทันหันก็เป็นไปได้ทั้งนั้น น้าอย่าเพิ่งตกใจไปเองเลยครับ ฟ้ามืดแล้ว รีบกลับบ้านเถอะ"

พูดจบ เถียนกั๋วจงก็ถือคบเพลิงเดินกลับไป

เขาไม่ได้มีน้ำใจดีขนาดจะเดินไปส่งเฉินซิ่วเฟิ่งหรอก อุตส่าห์ช่วยพูดปลอบใจไปสองสามประโยคก็นับว่าเขามีจิตใจเมตตามากพอแล้ว

เฉินซิ่วเฟิ่งคิดตามคำพูดของเถียนกั๋วจงแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงหมุนตัวเดินกลับบ้านเช่นกัน

ทว่าในใจยังคงกระวนกระวายไม่สงบ ดังนั้นพอกลับถึงบ้าน หล่อนจึงเรียกลูกชายคนโต "เถียนเจี้ยนกั๋ว" มาหา แล้วกำชับให้พรุ่งนี้แต่เช้าต้องไปตามหาพ่อที่คอมมูนให้ได้

เถียนเจี้ยนกั๋วถามอย่างไม่เข้าใจ "แม่ครับ พ่อคงมีธุระถึงได้ไปคอมมูน พอเสร็จธุระเดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ แม่จะร้อนใจไปทำไมกัน"

เฉินซิ่วเฟิ่งบอกว่า "เจี้ยนกั๋ว แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ใจคอมันถึงได้กระสับกระส่ายตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ตลอดเวลา รู้สึกเหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นยังไงก็ไม่รู้"

เถียนเจี้ยนกั๋วว่า "แม่ครับ ช่วงนี้แม่เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า แม่รีบไปนอนพักเถอะ ตื่นขึ้นมาก็คงดีขึ้นเอง"

เฉินซิ่วเฟิ่งพูดว่า "ไม่ใช่หรอก แม่รู้สึกใจคอไม่ดีจริง ๆ นะ เจี้ยนกั๋ว พรุ่งนี้เช้าแกช่วยไปคอมมูนสักเที่ยวเถอะ"

"ได้ครับ ๆ ผมไปให้สักรอบ แม่รีบพักผ่อนเถอะ อย่าคิดมากไปเลยครับ" เถียนเจี้ยนกั๋วว่า "พ่อทำงานปฏิวัติมาทั้งชีวิต ต้องไม่เป็นอะไรแน่"

พูดเกลี้ยกล่อมอยู่นานสองนาน เฉินซิ่วเฟิ่งถึงยอมล้างหน้าล้างตาแล้วเข้าไปนอนในห้อง

วันรุ่งขึ้น เถียนเจี้ยนกั๋วรีบเดินทางไปที่คอมมูนแต่เช้าตรู่

เขาเดินหาทั่วคอมมูนอยู่รอบใหญ่ แต่ก็ไม่พบเถียนโหย่วเกิน พอไปถามพวกผู้นำคอมมูน ทุกคนต่างก็บอกว่าเถียนโหย่วเกินไม่ได้มาเลย

เถียนเจี้ยนกั๋วเริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

เขารีบร้อนบึ่งจากคอมมูนกลับมาที่หมู่บ้านจิ่วหลงทันที

ไปกลับเที่ยวหนึ่งก็กินเวลาไปครึ่งค่อนวันแล้ว ฝ่ายเฉินซิ่วเฟิ่งก็ร้อนใจราวกับไฟสุมทรวง รอไม่ไหวจนออกตามหาทั่วหมู่บ้านรอบแล้วรอบเล่า สุดท้ายถึงกับระดมทั้งคนในครอบครัว ญาติพี่น้อง และชาวบ้านออกช่วยกันตามหา แต่กลับไม่พบร่องรอยแม้แต่น้อย

กลายเป็นว่า คนทั้งหมู่บ้านต่างรู้กันทั่วว่าเถียนโหย่วเกินหายตัวไปแล้ว

"ผู้ใหญ่บ้านจะหายตัวไปได้ยังไงกัน"

"เมื่อวานฉันยังคุยกับเขาอยู่เลย เขาจะไปไหนได้ล่ะ"

"น่าจะไปประชุมที่คอมมูนมากกว่ามั้ง ผู้ใหญ่บ้านออกจะรอบคอบขนาดนั้น จะหายตัวไปได้ยังไงกัน"

"เถียนเหล่าเนียนไม่ได้อยู่ข้างกายเขาตลอดหรอกเหรอ ไปถามเถียนเหล่าเนียนดูสิ"

ทุกคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีเถียนเหล่าเนียนที่เป็นเบ๊คนเดียวของผู้ใหญ่บ้านอยู่ คนกลุ่มหนึ่งจึงพากันมุ่งหน้าไปยังกองบัญชาการ

เถียนเหล่าเนียนเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ทั้งหัวหน้าหน่วย ไม่ใช่หัวหน้ากลุ่ม ยิ่งไม่ใช่ผู้นำในกองบัญชาการ แต่เขากลับได้นั่งไขว่ห้างอยู่ในกองบัญชาการ สูบบุหรี่ จิบชา ไม่ต้องไปลงแรง แถมยังได้แต้มแรงงานอีก สบายจนไม่รู้จะสบายยังไงแล้ว

และสาเหตุที่เขาได้รับความสะดวกสบายปานนี้ ก็เพราะผู้ใหญ่บ้าน 'ใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ส่วนตน' แต่งตั้งตำแหน่งที่ปรึกษาให้เขานั่นเอง

เรื่องขี้ปะติ๋วแบบนี้ ผู้นำคอมมูนไม่คิดจะก้าวก่ายอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสีย เรื่องหยุมหยิมของมหายุทธการตัดถนนก็ต้องพึ่งพาผู้ใหญ่บ้านลงมือจัดการ ให้เอกสิทธิ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ไปบ้างก็ไม่ได้เสียหายอะไร

และเพราะได้รับการ 'เอาหูไปนาเอาตาไปไร่' จากผู้นำคอมมูนนี่เอง ต่อให้ชาวบ้านด้านล่างจะนึกเคืองเถียนโหย่วเกินกับเถียนเหล่าเนียนแค่ไหน ก็ทำได้เพียงกลืนความไม่พอใจลงคอไป

ตอนที่เฉินซิ่วเฟิ่งพาชาวบ้านมาถึงกองบัญชาการ เถียนเหล่าเนียนกำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์

"เหล่าเนียน โหย่วเกินล่ะ"

เฉินซิ่วเฟิ่งเปิดฉากถามทันที

เถียนเหล่าเนียนเห็นคนแห่กันเข้ามาในกองบัญชาการเป็นพรวด นึกว่าเกิดเรื่องคอขาดบาดตายอะไรขึ้น ตกใจจนเกือบทำน้ำชาในมือหก

"ผู้ใหญ่บ้านเหรอ เขาไม่ได้อยู่ที่บ้านหรอกหรือ วันนี้เขายังไม่มาเลยนะ" เถียนเหล่าเนียนบอก

เฉินซิ่วเฟิ่งพูดว่า "เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้กลับบ้าน"

"หา"

เถียนเหล่าเนียนตกใจ "ไม่น่าใช่นะ เมื่อวานตอนเลิกแรง ผมยังกินข้าวกับเขา แล้วก็เดินกลับเข้าหมู่บ้านมาด้วยกันเลย จะไม่กลับบ้านได้ยังไง"

เฉินซิ่วเฟิ่งว่า "เขาไม่ได้กลับบ้านจริง ๆ แกพอจะรู้ไหมว่าเขาไปไหน"

เถียนเหล่าเนียนส่ายหน้า "นั่นผมก็ไม่รู้แล้วล่ะ พอกลับถึงหมู่บ้าน เขาบอกว่าจะแวะไปดูพวกคนดัดสันดานกับกองอาสาของหมู่บ้านอื่นหน่อย ตอนแรกผมกะจะตามไปด้วย แต่เขาไม่ยอมให้ผมตาม ผมก็เลยกลับบ้านไปก่อน"

เฉินซิ่วเฟิ่งรีบถามต่อ "ทำไมเขาต้องไปดูพวกคนดัดสันดานกับกองอาสาด้วย"

เถียนเหล่าเนียนส่ายหน้าต่อ "ผมไม่รู้หรอก คงแค่ไปดูลาดเลาความเป็นไปกระมัง ยังไงเขาก็เป็นผู้ใหญ่บ้าน มีเรื่องให้ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลังตั้งเยอะแยะ"

ในตอนนั้นเอง เถียนเจี้ยนกั๋วก็กลับมาจากคอมมูนพอดี

เขายังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก ทั้งยังไม่ทันได้เช็ดเหงื่อไคลตามตัว ก็ปรี่เข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำ ร้อนรนบอกกับเฉินซิ่วเฟิ่งว่า "แม่ครับ ผมไปหาที่คอมมูนแล้วไม่เจอพ่อเลย ผมถามทั้งพวกผู้นำคอมมูนแล้วก็คนรู้จัก ทุกคนก็บอกว่าไม่มีใครเห็นพ่อเลยครับ"

"อะไรนะ!"

เฉินซิ่วเฟิ่งรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย โลกหมุนเคว้งจนร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที