ตอนที่ 85 ฆาตกรคือเถียนกั๋วจง

"แม่!"

เถียนเจี้ยนกั๋วตาไวและมือไว รีบโผเข้าไปประคองเฉินซิ่วเฟิ่งไว้ทันที

เถียนเหล่าเนียนกล่าวว่า "พี่สะใภ้ อย่าเพิ่งร้อนอกร้อนใจไปเลย ผู้ใหญ่บ้านคงติดธุระอะไรเข้า ไม่แน่ป่านนี้อาจจะกลับถึงบ้านแล้วก็ได้"

เถียนเจี้ยนจวิน ลูกชายคนรองของผู้ใหญ่บ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวว่า "พวกเราหาทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว ไม่เจอพ่อเลยสักนิด"

"มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน"

เถียนเหล่าเนียนเริ่มใจคอไม่ดีเหมือนกัน "ไป พวกเราลองไปถามหัวหน้าหน่วยอาสา แล้วก็พวกปลอกแขนแดงที่คุมพวกดัดสันดานดู"

คนกลุ่มหนึ่งพากันไปยังไซต์งานก่อสร้าง พอสอบถามหัวหน้าหน่วยอาสาและพวกปลอกแขนแดง คำตอบที่ได้คือเมื่อคืนนี้พวกเขาไม่เห็นแม้แต่เงาของเถียนโหย่วเกินเลย

"แล้วผู้ใหญ่บ้านจะไปไหนได้ล่ะ"

ทุกคนต่างพากันอึ้งงันไปหมด

คนเป็น ๆ ทั้งคน จู่ ๆ จะหายตัวไปเฉย ๆ ได้อย่างไร

เฉินซิ่วเฟิ่งถึงกับปล่อยโฮออกมาทันที

เถียนเจี้ยนกั๋วกับเถียนเจี้ยนจวินก็ร้อนใจเหมือนมดแตกรัง รีบเกณฑ์คนในครอบครัวกับญาติมิตร รวมถึงชาวบ้านที่มีความสัมพันธ์อันดีอีกส่วนหนึ่ง ให้ออกตามหาทั่วทุกซอกทุกมุมของหมู่บ้านต่อไป

ทว่าผลลัพธ์สุดท้าย ยังคงคว้าน้ำเหลว

การหายตัวไปอย่างลึกลับของผู้ใหญ่บ้าน กลายเป็นเรื่องสะเทือนขวัญที่สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งหมู่บ้านในพริบตา

ทั้งไซต์งานก่อสร้างเองก็ระส่ำระสายเช่นกัน

เถียนเหล่าเนียนกลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงรีบไปหาเถียนกั๋วจง เล่าเรื่องที่ผู้ใหญ่บ้านหายตัวไปรวมถึงความกังวลใจของตัวเองให้ฟัง

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "พ่อ พ่อเป็นห่วงเกินเรื่องไปหรือเปล่า พ่อไม่ได้เป็นแกนนำหมู่บ้านเสียหน่อย เกิดเรื่องขึ้นมาก็ย่อมมีพวกแกนนำหมู่บ้านจัดการ..."

ยังไม่ทันที่เถียนกั๋วจงจะพูดจบ เถียนเหล่าเนียนก็แทรกขึ้นว่า "ยังไงพ่อก็ตามก้นผู้ใหญ่บ้านมาตลอด แกก็ดูแลพ่อเป็นอย่างดี ตอนนี้แกหายตัวไป พ่อก็ต้องช่วยคุมสถานการณ์ไว้ให้มั่น รอจนกว่าแกจะกลับมาสิ"

เถียนกั๋วจงมองพ่อตาปริบ ๆ พลางยิ้มขำ "พ่อนี่ก็มีความภักดีแบบไม่ลืมหูลืมตาอยู่เหมือนกันนะเนี่ย!"

"พ่อวางใจเถอะ มีผมอยู่ทั้งคน ไซต์งานไม่เกิดเรื่องหรอก แต่เรื่องที่ผู้ใหญ่บ้านหายตัวไป จำเป็นต้องไปแจ้งผู้นำของคอมมูน ให้พวกเขามาคุมภาพรวมถึงจะถูก"

เถียนเหล่าเนียนยิ้มออกมา "แค่แกยอมช่วย พ่อก็โล่งอกไปเยอะแล้ว"

จากนั้นเขาก็เดินจากไป

ส่วนเถียนกั๋วจงก็เดินไปหาเถียนเจี้ยนหัว

พอเถียนเจี้ยนหัวเห็นเถียนกั๋วจง ในใจก็รู้สึกหวาดระแวงอยู่บ้าง เพราะคราวก่อนเรื่องที่เถียนจวิ้นเย่าไปขอยืมปืนจากเถียนเป่ากวาง เป็นเขาเองที่ออกหน้าขัดขวางไว้

ช่วงหลายวันมานี้ เถียนกั๋วจงไม่เคยมาหาเรื่องเขาเลยสักนิด เขาจึงนึกว่าอีกฝ่ายลืมเรื่องนั้นไปแล้วเสียอีก

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า คราวนี้จะเดินดุ่ม ๆ เข้ามาหาเองเลย

"กั๋วจง นาย... มีธุระอะไรกับฉัน" เถียนเจี้ยนหัวอดไม่ได้ที่จะปลดปืนลงมาจากบ่า

เถียนกั๋วจงหัวเราะเยาะเหอะออกมาคำหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ผู้ใหญ่บ้านไปไหนก็ไม่รู้ แต่เขาไม่อยากให้ไซต์งานมีปัญหา เลยฝากให้ฉันมาบอกนาย ว่าต้องทำหน้าที่ให้เต็มที่ อย่าปล่อยให้ไซต์งานเกิดเรื่อง ไม่อย่างนั้น พอกลับมาเมื่อไหร่ เขาจะปลดนายออกจากตำแหน่งหัวหน้าทหารบ้านซะ!"

พูดจบ เถียนกั๋วจงก็เดินจากไป

เขาไม่ได้ลืมสิ่งที่เถียนเจี้ยนหัวเคยทำไว้กับตัวเอง แต่เป็นเพราะจังหวะเวลาที่จะเอาคืนยังมาไม่ถึงต่างหาก

เถียนเจี้ยนหัวไม่เหมือนกับเฉินเสี่ยวตง

เฉินเสี่ยวตงเป็นคนต่างหมู่บ้าน หากตนจะวางแผนเล่นงานให้ตายไป ก็ไม่ได้รู้สึกหนักอกหนักใจอะไรนัก

แต่เถียนเจี้ยนหัวเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน ซ้ำยังเป็นคนตระกูลเดียวกันที่สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษคนเดียวกัน เขาจึงลงมือโหดเหี้ยมถึงตายได้ยาก

แน่นอนว่า ถ้าเถียนเจี้ยนหัวทำตัวล้ำเส้นจนเกินทน เขาก็ไม่รังเกียจที่จะส่งอีกฝ่ายไปปรโลกเช่นกัน

เถียนเจี้ยนหัวมองตามแผ่นหลังของเถียนกั๋วจง นึกอยากจะลั่นไกใส่สักนัดใจแทบขาด ทว่าสุดท้ายก็ยังไม่กล้ายิงจริง ๆ

เขาไม่อยากเอาชีวิตของตัวเองไปแลกกับไอ้นักเลงหัวไม้ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเถียนกั๋วจงหรอก

ทว่าคำพูดของเถียนกั๋วจง เขากลับเก็บเอาไปคิด จึงรีบไปถ่ายทอดความประสงค์ของผู้ใหญ่บ้านให้พวกทหารบ้านและพวกปลอกแขนแดงทุกคนรับทราบทันที ว่าต้องเพิ่มความเข้มงวดในการลาดตระเวน และห้ามละเลยการดูแลความสงบเรียบร้อยเด็ดขาด

ช่วงบ่าย หลินเฟิง ผู้นำของคอมมูนก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านจิ่วหลง

เขารีบทำความเข้าใจเรื่องราวการหายตัวไปของเถียนโหย่วเกินทั้งหมดในทันที จากนั้นก็นำคนไปตรวจดูตามสถานที่ต่าง ๆ ที่คาดว่าเถียนโหย่วเกินอาจจะไป ทว่ากลับไม่พบแม้แต่ร่องรอย เขาจึงสั่งให้คนไปตามสหายตำรวจจากคอมมูนมาช่วยค้นหา

ตกค่ำ สหายตำรวจก็เดินทางมาถึง

พวกเขายังพาสุนัขตำรวจมาด้วยหนึ่งตัว

หลังจากให้ดมกลิ่นเสื้อผ้าที่เถียนโหย่วเกินเคยสวมใส่ สุนัขตำรวจก็เริ่มออกดมกลิ่นค้นหาไปทั่วทั้งหมู่บ้านทันที

ฝูงชนพากันเดินตามหลังสุนัขตำรวจไปดูความครึกครื้น พวกเขาไม่เคยเห็นสุนัขตำรวจมาก่อน จึงรู้สึกแปลกตาเป็นอย่างยิ่ง

"ถอยออกไปให้หมด อย่าไปรบกวนการทำงานของสุนัขตำรวจ!"

ยิ่งคนเยอะ กลิ่นก็ยิ่งปะปนกันมาก ย่อมส่งผลกระทบต่อประสาทการดมกลิ่นของสุนัขตำรวจได้ง่าย สหายตำรวจจึงรีบไล่ทุกคนออกไปทันที

ราวชั่วโมงเศษต่อมา สหายตำรวจก็ส่งคนกลับมารายงานข่าวว่า พบตัวเถียนโหย่วเกินแล้ว

เฉินซิ่วเฟิ่ง เถียนเจี้ยนกั๋ว เถียนเจี้ยนจวิน และพวก จึงรีบพุ่งพรวดออกไปในทันที

เถียนเหล่าเนียนกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็รีบตามไปติด ๆ

ทุกคนรุดหน้าไปตามทาง จนกระทั่งมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งตรงไหล่เขาลิ่วหลง

"ผู้ใหญ่บ้านมาโผล่ที่นี่ได้ยังไงกัน"

ทุกคนต่างนึกสงสัย

"สหายเฉินซิ่วเฟิ่ง สหายเถียนเจี้ยนกั๋ว สหายเถียนเจี้ยนจวิน พวกคุณต้องทำใจดี ๆ ไว้นะครับ" สหายตำรวจเอ่ยเสียงเบา

"อะไรนะ"

ทั้งสามคนใจหายวาบ ไม่กล้าก้าวเดินเข้าไปในถ้ำอีก

พวกเขากลัวว่าจะต้องเห็นภาพที่ตนเองไม่อยากเห็น

ผ่านไปครู่ใหญ่ ทั้งสามจึงรวบรวมความกล้าก้าวเท้าเดินเข้าไปในถ้ำ แล้วก็เห็นเถียนโหย่วเกินนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น สุนัขตำรวจนั่งยอง ๆ เฝ้าอยู่ข้างกายเขา ส่วนสหายตำรวจอีกนายกำลังจดบันทึกอะไรบางอย่างอยู่

"โหย่วเกิน!"

เฉินซิ่วเฟิ่งกรีดร้องร่ำไห้ออกมาในทันที

"พ่อ!"

เถียนเจี้ยนกั๋วกับเถียนเจี้ยนจวินก็น้ำตานองหน้าเช่นกัน

ทั้งสามคิดจะโผเข้าไป แต่ถูกสหายตำรวจขวางไว้ "พวกคุณยังเข้าไปตอนนี้ไม่ได้ครับ เราสงสัยว่านี่อาจจะเป็นคดีฆาตกรรม ดังนั้นเราจำเป็นต้องรักษาร่องรอยและหลักฐานในที่เกิดเหตุเอาไว้"

"ฆาตกรรมงั้นเหรอ?!"

พอได้ยินแบบนั้น ทั้งสามก็หยุดร้องไห้ทันควัน

เถียนเจี้ยนกั๋วกล่าวขึ้นมาว่า "พ่อฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านมาตั้งหลายปี ต้องล่วงเกินคนไปไม่น้อยแน่ ๆ ใครกันที่ใจคออำมหิตถึงขนาดต้องฆ่าพ่อฉัน"

สหายตำรวจกล่าวว่า "พวกคุณขอจงเสียใจด้วยนะครับ เราจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาตัวคนร้ายตัวจริงให้ได้อย่างแน่นอน! อีกอย่าง คนร้ายคนนี้น่าจะหาตัวไม่ยาก เพราะก่อนตายพ่อของคุณได้เขียนตัวอักษรทิ้งไว้ตัวหนึ่ง พวกเราสันนิษฐานว่าตัวอักษรนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับคนร้าย"

"ตัวอะไรครับ"

ทั้งสามคนเอ่ยถาม

สหายตำรวจชี้ไปที่พื้น ก็เห็นว่าข้างศพของเถียนโหย่วเกินมีการขีดเขียนตัวอักษรไว้ตัวหนึ่งจริง ๆ

น่าเสียดายที่ทั้งสามคนตาบอดอักษร ไม่รู้ว่านั่นคือตัวอะไร

"ขอถามหน่อยเถอะคุณตำรวจ นี่มันตัวอะไรเหรอครับ"

ความจริงเถียนเจี้ยนกั๋วเคยเรียนหนังสืออยู่บ้างตอนเด็ก ๆ แต่ก็น่าเสียดายที่เขาเรียนถึงแค่ชั้นประถมสามก็ดื้อดึงไม่ยอมไปเรียนอีกเลย

คนอื่นเขาเป็นเพราะที่บ้านยากจนจึงไม่มีปัญญาเรียน ส่วนเขาคือไม่อยากเรียนเอง

"จง!" สหายตำรวจตอบ

"จง?"

ทั้งสามตกใจ "จง ที่เป็นชื่อกั๋วจงน่ะเหรอ"

สหายตำรวจตอบว่า "ใช่ครับ จง ตัวเดียวกับที่แปลว่าภักดีต่อชาตินั่นแหละ"

"เย็ดแม่มึงเอ๊ย!"

เถียนเจี้ยนกั๋วสบถด่าลั่นขึ้นมาทันที สหายตำรวจหน้าบึ้งตึงลงทันใด กำลังคิดจะถามว่าเขาด่าใคร ก็เห็นเขาหันหลังพุ่งพรวดออกจากถ้ำไปเสียแล้ว

"เถียนกั๋วจง ไอ้ชาติหมา! มึงฆ่าพ่อกูทำไม!"

เถียนเจี้ยนกั๋วตะโกนลั่นพลางพุ่งเข้าใส่เถียนกั๋วจง

"อะไรนะ"

"ผู้ใหญ่บ้านตายแล้วเหรอ"

"เป็นไปได้ยังไงกัน"

ทุกคนที่ได้ยินเสียงตะโกนของเถียนเจี้ยนกั๋วต่างพากันตกตะลึง

พวกเขาถูกสหายตำรวจกันไว้ จึงเข้าไปในถ้ำไม่ได้ และไม่มีโอกาสได้เห็นสภาพการตายของเถียนโหย่วเกิน