ตอนที่ 86 ข่าวลือสะพัด

"ไอ้กั๋วจง ไอ้สารเลว กูจะฆ่ามึง!"

เถียนเจี้ยนกั๋วตาแดงก่ำ พุ่งเข้าใส่เถียนกั๋วจงอย่างดุร้ายหมายเอาชีวิต

"มึงบ้าไปแล้วเหรอ!"

เถียนกั๋วจงถีบเขาจนล้มคว่ำลงกับพื้นทันที ทว่าเถียนเจี้ยนกั๋วก็ยังไม่ยอมเลิกรา พุ่งกระโจนเข้าใส่เถียนกั๋วจงอีกรอบ ขณะเดียวกัน เถียนเจี้ยนจวินก็พุ่งเข้ามาด้วย

ตอนนั้นเอง เถียนกั๋วอี้กับเถียนกั๋วเหรินรีบก้าวขึ้นหน้าไปขวางไว้ทันควัน

พวกเถียนจวิ้นฉาย เถียนฉี่จวิน และเถียนซู่หลินก็กรูกันเข้ามาช่วยล็อกตัวเถียนเจี้ยนกั๋วกับเถียนเจี้ยนจวินเอาไว้

"ไอ้กั๋วจง มึงฆ่าพ่อกูทำไม! พ่อกูไปล่วงเกินอะไรมึงนักหนา! ตรงกันข้าม พ่อกูดีกับบ้านมึงจะตาย ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อกูคอยส่งมันฝรั่ง ส่งของกินให้บ้านมึงบ่อย ๆ บ้านมึงคงอดตายไปนานแล้ว!"

เถียนเจี้ยนกั๋วถูกจับบิดแขนไพล่หลัง ได้แต่ตะโกนเค้นถามเสียงดังลั่น

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

เถียนกั๋วจงฆ่าผู้ใหญ่บ้านเนี่ยนะ?!

"ผายลมมารดามึงสิ! วันนี้กูไม่ได้ก้าวขาออกจากหมู่บ้านเลยสักก้าว จะไปฆ่าพ่อมึงได้ยังไง!" เถียนกั๋วจงตวาดกลับอย่างเดือดดาล

"มึงนั่นแหละเป็นคนฆ่า!"

เฉินซิ่วเฟิ่งเดินออกมาจากถ้ำเช่นกัน "เมื่อคืนตอนฉันเจอมึง มึงถือคบไฟกลับมาจากนอกหมู่บ้านพอดี! จิตใจมึงมันอำมหิตนัก! ฆ่าโหย่วเกินตายแล้ว พอมาเจอฉันเข้า ยังทำเป็นไม่สะทกสะท้านได้อีก!"

"เมื่อคืนผมไปทำอิฐดินดิบที่แปลงที่ดินปลูกบ้านหลังใหม่ของบ้านผมต่างหาก ไม่ได้เจอหน้าเถียนโหย่วเกินเลยสักนิด" เถียนกั๋วจงกล่าว "อีกอย่าง เคยเห็นฆาตกรที่ไหนถือคบไฟสว่างโล่ไปฆ่าคนบ้างไหมล่ะ?"

ตำรวจเฒ่านายหนึ่งเดินเข้ามาถามว่า "คุณชื่อเถียนกั๋วจงใช่ไหม?"

เถียนกั๋วจงพยักหน้า "ครับ"

ตำรวจเฒ่าถามต่อ "จงตัวไหน?"

เถียนกั๋วจงตอบ "เอ่อ... 'จง' ที่แปลว่าจงรักภักดีครับ"

ตำรวจเฒ่ากล่าว "พวกเราพบว่าบนพื้นข้างศพผู้ตาย มีตัวอักษร 'จง' เขียนทิ้งไว้ จึงสงสัยว่าอาจเป็นเบาะแสที่ผู้ตายทิ้งไว้ก่อนสิ้นใจ คุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง?"

เถียนกั๋วจงอุทานด้วยความตกใจ "เชี่ย มีเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ด้วยเหรอเนี่ย? ไอ้หลานเต่าตัวไหนมันจงใจใส่ร้ายกูวะ? เดี๋ยวก่อนครับสหายตำรวจ แค่มีตัวอักษร 'จง' ตัวเดียว จะสงสัยว่าเป็นผมตรง ๆ เลยไม่ได้หรอกนะครับ?"

ตำรวจเฒ่าพูดขึ้น "ย่อมเป็นเช่นนั้น แต่อย่างน้อยคุณก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง ปกติแล้วความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผู้ตายเป็นยังไงบ้าง?"

ยังไม่ทันที่เถียนกั๋วจงจะได้ตอบ เถียนเจี้ยนกั๋วก็ชิงพูดขึ้นมาทันที "ความสัมพันธ์แย่มากครับ! มันเป็นอันธพาลตัวพ่อของหมู่บ้านเรา พ่อผมเกลียดพวกอันธพาลกุ๊ยข้างถนนแบบนี้ที่สุด คอยดุด่าตักเตือนอยู่บ่อย ๆ นานวันเข้าพวกมันก็เลยผูกใจเจ็บแค้นพ่อผม!"

ตำรวจเฒ่าถามต่อ "ช่วงนี้มีข้อขัดแย้งรุนแรงอะไรกันไหม?"

เถียนเจี้ยนกั๋วชิงตอบอีกครั้ง "มีครับ! เมื่อราว ๆ สองเดือนก่อน พ่อผมพาคนไปค้นบ้านมัน เพราะสงสัยว่ามันเป็นพวกค้ากำไรเกินควร ตอนนั้นมันพูดเองเลยว่าจะต้องมาแก้แค้นทีหลัง!"

"แล้วตอนเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง เพื่อจะสร้างโรงเรียน มันก็ย้ายที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านมาไว้ที่บ้านผม แล้วไล่พ่อผมออกจากห้องทำงานคณะกรรมการหมู่บ้าน ทำตัวอุกอาจเกินไปมากครับ!"

ตำรวจเฒ่าให้คนจดบันทึกเรื่องราวเหล่านี้ไว้ทั้งหมด แล้วถามต่อว่า "ยังมีอะไรอีกไหม?"

เถียนเจี้ยนกั๋วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้งในอดีตออกมาอีกสองสามเรื่อง

ตำรวจเฒ่าให้เจ้าหน้าที่จดบันทึกไว้ทั้งหมด

จากนั้นเขาก็ไปรายงานต่อหัวหน้าหลินซึ่งเป็นผู้นำคอมมูน พร้อมให้ข้อสันนิษฐานเบื้องต้นของตนเอง และขอให้หัวหน้าหลินช่วยเกลี้ยกล่อมชาวบ้านให้กลับไปก่อน เพราะพวกเขาต้องเก็บรวบรวมหลักฐานในที่เกิดเหตุต่อไป

หัวหน้าหลินเรียกแกนนำหมู่บ้านและหัวหน้าหน่วยผลิตต่าง ๆ มาสั่งความ ให้ช่วยกันพากลุ่มชาวบ้านแยกย้ายกลับไป แต่ได้รั้งตัวเถียนกั๋วจงให้อยู่ก่อน เพื่อรอการสอบปากคำเพิ่มเติมจากสหายตำรวจ

"นึกไม่ถึงเลยว่ากั๋วจงจะใจคอเหี้ยมโหดขนาดนี้ ถึงขั้นกล้าฆ่าผู้ใหญ่บ้านจริง ๆ!"

"หมาป่าตาขาวก็ยังเป็นหมาป่าตาขาวอยู่วันยังค่ำ! ผู้ใหญ่บ้านดีต่อบ้านมันขนาดไหน มันยังกล้าลงมือฆ่าได้ เลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ ไอ้คนเนรคุณ!"

"หลงนึกว่ามันกลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว ที่แท้ยิ่งทำตัวเลวทรามกว่าเดิมเสียอีก!"

แม้ตำรวจจะยังไม่ได้สรุปฟันธงว่าใครคือฆาตกร แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้ชาวบ้านพากันทึกทักเอาเองว่าเถียนกั๋วจงคือฆาตกรตัวจริง

ไม่เพียงแต่ชี้นิ้วกล่าวโทษเขา ลามไปถึงคนในครอบครัวของเถียนกั๋วจงก็พลอยโดนข่าวลือซุบซิบนินทาอย่างหนาหูไปด้วย

"พี่ใหญ่ผมไม่ได้ฆ่าคนนะ!"

พวกพี่น้องเถียนกั๋วอี้พยายามจะโต้เถียง ทว่าชาวบ้านกลับไม่ฟังเสียงพวกเขาเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังยิ่งพูดจาด่าทอเสียดสีให้ร้ายหนักข้อขึ้นไปอีก

ถึงขนาดมีคนแต่งเรื่องเป็นตุเป็นตะถึงขั้นตอนการฆ่าคนของเถียนกั๋วจงเสียละเอียดยิบ ราวกับเห็นมากับตาตัวเองก็ไม่ปาน

ส่วนเหตุผลว่าทำไมถึงต้องฆ่าเถียนโหย่วเกินนั้น ข้อสันนิษฐานของพวกชาวบ้านก็ร้อยแปดพันเก้า พิสดารพันลึกไปสารพัด

ส่วนใหญ่พากันคิดว่าเป็นเพราะความแค้นส่วนตัว บ้างก็ว่าเถียนกั๋วจงอยากเป็นผู้ใหญ่บ้านเสียเอง... สรุปคือมีเสียงลือเสียงเล่าอ้างสารพัดรูปแบบ

ครอบครัวของเถียนกั๋วจงถูกผลักขึ้นมาอยู่ตรงปากเหวของพายุข่าวลือ และถูกตัดขาดแยกตัวโดดเดี่ยว

หลี่หว่านฮวาร่ำไห้สะอึกสะอื้น พวกน้องชายอย่างเถียนกั๋วอี้หน้าดำคร่ำเครียดถอนหายใจฟึดฟัด ตรงกันข้ามกับเถียนเหล่าเนียนที่สีหน้าเรียบเฉย เขานึกทบทวนสถานการณ์ทุกอย่างก่อนที่เถียนโหย่วเกินจะหายตัวไปอย่างละเอียด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฮึดสู้กันหน่อย ฉันเชื่อว่ากั๋วจงไม่มีทางฆ่าคน และผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ได้ตายด้วยฝีมือเขาแน่นอน!"

หลี่หว่านฮวาหันไปมองเขา "ตาเฒ่าเนียน รู้หรือว่าใครเป็นคนทำ"

เถียนเหล่าเนียนบอก "ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันเชื่อกั๋วจง ถ้าเป็นกั๋วจงคนเมื่อก่อนก็คงพูดยาก แต่ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมเป็นต้นมา ความเปลี่ยนแปลงของเขา พวกเราทุกคนก็เห็นอยู่กับตา"

"พวกเธอคิดดูสิ คนอย่างเขาจะไปฆ่าคนได้ยังไง"

หลี่หว่านฮวาบอก "พวกเราย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่ากั๋วจงไม่ฆ่าคน แต่พวกชาวบ้านกับตำรวจไม่รู้ด้วยนี่ ตอนนี้กั๋วจงยังโดนตำรวจจับตัวไว้อยู่เลย!"

"อย่าพูดจาซี้ซั้ว กั๋วจงไม่ได้โดนจับ แค่ไปช่วยสืบสวนเท่านั้นแหละ" เถียนเหล่าเนียนลุกขึ้นยืน "เอาละ ดึงสติตัวเองให้ดี ใครมีหน้าที่อะไรก็ไปทำ ส่วนคำนินทาของชาวบ้าน ก็คิดเสียว่าพวกมันผายลมก็แล้วกัน"

เขาเอามือไพล่หลัง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังกองบัญชาการ

แม้ผู้ใหญ่บ้านจะถูกคนฆ่าตาย แต่มหายุทธการตัดถนนเป็นโครงการที่ทางคอมมูนริเริ่ม ย่อมไม่มีทางหยุดชะงักลงได้

ที่ไซต์งานก่อสร้างยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ต้องให้ 'ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน' อย่างเขาไปจัดการและตัดสินใจ เขาจะมานั่งงอมืองอเท้าไม่ได้เด็ดขาด อีกทั้งในเมื่อผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่แล้ว เขายิ่งต้องทุ่มเทให้หนักขึ้น เพื่อไม่ให้เสียความไว้วางใจที่ผู้ใหญ่บ้านเคยมอบให้

ทว่าน่าเสียดาย เขาแบกเอาความกระตือรือร้นมาเต็มอก แต่กลับถูกพวกผู้นำหมู่บ้านคนอื่น ๆ ขับไล่ออกมาอย่างไม่ไยดี

"เหล่าเนียน ที่นี่คือกองบัญชาการ ตัวแกไม่ใช่เจ้าหน้าที่ วันหลังไม่ต้องเสนอหน้ามาอีกแล้วนะ"

เถียนว่านฝู หัวหน้าหน่วยหนึ่ง ยืนขวางอยู่ตรงประตูใหญ่ของกองบัญชาการ ดักหน้าเถียนเหล่าเนียนไว้ตรง ๆ

"เหล่าเนียน เมื่อก่อนมีผู้ใหญ่บ้านอยู่ พวกเราเลยไม่อยากพูดอะไร แต่ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่แล้ว แกไปอยู่ที่ไหนก็ไปซะ อย่ามาทำตัวขายขี้หน้าแถวนี้อีก คิดว่าตัวเองเป็นกุนซือผู้เก่งกาจมาจากไหนกัน ที่แท้ก็แค่ขี้ข้าเลียแข้งเลียขาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ถุย!"

เถียนเกาจิ้น หัวหน้าหน่วยสอง พูดจาเหยียดหยามอย่างไม่ไว้หน้า

"เกาจิ้น พูดจาระวังปากหน่อย! อย่าลืมนะว่าบ้านเขามีลูกชายตั้งเก้าคน!" เถียนเม่าหลิน หัวหน้าหน่วยสาม เอ่ยเตือน

"ลูกชายเก้าคนแล้วจะทำไม ลูกชายคนโตของมันเป็นฆาตกร..."

ไม่รอให้เถียนเกาจิ้นพูดจบ เถียนเหล่าเนียนก็ตวาดสวนขึ้นมาเสียงดังลั่น "กั๋วจงบ้านฉันไม่ใช่ฆาตกร อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้ ระวังเถอะ ถ้ากั๋วจงรู้เข้า จะโดนซัดให้ตาย!"

"ซัดฉันให้ตายงั้นเรอะ"

เถียนเกาจิ้นหัวเราะเยาะ "พวกแกได้ยินน้ำเสียงมันไหม ยังกะพวกโจรป่าไม่มีผิด เอะอะก็ขู่จะซัดคนให้ตาย แหม ฉันกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย!"

จากนั้น สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมเย็นชา "เหล่าเนียน ขอบอกไว้เลยนะว่าฉันไม่ได้กลัวกั๋วจงบ้านแกเลยสักนิด ต่อให้มันไม่ใช่ฆาตกร หรือถึงมันจะเป็นจริง ๆ ฉันก็ไม่กลัวโว้ย!"

"ไอ้นักเลงหัวไม้กระจอก ๆ คนที่กระทั่งเมียยังหาแต่งไม่ได้ มีอะไรให้ฉันต้องกลัวกัน"

"อ้อ อย่างนั้นหรือ"

ทันใดนั้น เสียงของเถียนกั๋วจงก็ดังแทรกขึ้นมา

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันหน้าถอดสีไปตาม ๆ กัน