ตอนที่ 87 ตอนนี้เขาแตะต้องไม่ได้แล้ว!

"กั๋วจง? สหายตำรวจไม่ได้หาเรื่องอะไรลูกใช่ไหม?"

เมื่อเห็นเถียนกั๋วจงกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน เถียนเหล่าเนียนก็ทั้งตื่นเต้นและดีใจที่สุด รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

เถียนกั๋วจงส่ายหน้า "พวกเขาแค่รั้งผมไว้ช่วยสืบสวนคดีเท่านั้นเอง จะมาหาเรื่องผมทำไมล่ะครับ"

จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองเถียนเกาจิ้น "เมื่อกี้คุณบอกว่าผมเป็นฆาตกร? หลักฐานล่ะ?"

เถียนเกาจิ้นพูดว่า "คนทั้งหมู่บ้านก็พูดกันแบบนี้ สหายตำรวจก็พูดแบบนี้ แกยังคิดจะปฏิเสธหน้าด้าน ๆ อีกเรอะ?"

เถียนกั๋วจงกล่าว "คนอื่นจะพูดยังไงผมไม่สน แต่ตอนนี้ผมได้ยินคุณพูด รีบเอาหลักฐานออกมาซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!"

เถียนเกาจิ้นพูด "ทำไมกูต้องเอาหลักฐานให้มึงดูด้วยวะ? อีกอย่าง มึงคิดว่ากูกลัว..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เถียนกั๋วจงก็พุ่งเข้าไปซัดหมัดเปรี้ยงเดียว ซัดเถียนเกาจิ้นล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นทันที!

มุมปากของเถียนเกาจิ้นมีเลือดไหล รู้สึกเหมือนกระดูกแก้มจะแตกละเอียด เจ็บจนน้ำตาเล็ด เขาสบถด่าอย่างเดือดดาล "ไอ้ระยำเอ๊ย มึงกล้าต่อยกูเรอะ? กูก็ไม่ใช่คนที่จะมาแหยมได้ง่าย ๆ เหมือนกันนะโว้ย!"

เถียนเกาจิ้นคว้าก้อนหินจากพื้นขึ้นมา แล้วเขวี้ยงใส่เถียนกั๋วจงทันที

เถียนกั๋วจงเอี้ยวตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เตะข้างใส่ เปรี้ยงเดียวส่งเถียนเกาจิ้นล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอีกรอบ นอนกุมท้องอยู่นานสองนานลุกไม่ขึ้น

"กั๋วจง ไอ้ชาติหมามึงรอก่อนเถอะ! บ้านมึงมีลูกชายเก้าคน บ้านกูก็มีไม่น้อยเหมือนกัน!"

อยู่นานทีเดียวกว่าเถียนเกาจิ้นจะตั้งหลักหายจุกได้ แล้วก็เดินงอตัวจากไป เห็นได้ชัดว่าจะไปตามคนมาเอาเรื่อง

เถียนเม่าหลินหัวหน้าหน่วยสามเอ่ยเตือน "กั๋วจง รีบกลับไปเตรียมตัวเถอะ พี่น้องบ้านเกาจิ้นรับมือไม่ง่ายนะ บ้านเขาลูกชายหกคนโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว แต่บ้านนายเก้าคน มีแค่สามคนที่โตเป็นผู้ใหญ่ อีกหกคนยังเป็นเด็กกะโปโลอยู่เลย"

เถียนว่านฝูหัวหน้าหน่วยหนึ่งแค่นหัวเราะ "เตรียมตัวไปจะมีประโยชน์อะไร? ใคร ๆ ก็รู้ว่าพี่น้องบ้านเกาจิ้นเป็นพวกสายโหด ในหมู่บ้านเราจะมีสักกี่คนที่กล้ามีเรื่องกับพี่น้องบ้านนั้น? ก็มีแต่พวกเลือดร้อนไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างกั๋วจงนี่แหละที่กล้าไปมีเรื่องด้วย"

เถียนเหล่าเนียนก็ร้อนใจมากเช่นกัน "กั๋วจง หรือลูกจะออกไปหลบข้างนอกก่อน รอให้เกาจิ้นมันหายแค้นค่อยกลับมาดีไหม? ส่วนพวกพ่อไม่ต้องเป็นห่วง ขอแค่ลูกไม่อยู่บ้าน พวกมันก็ไม่กล้าทำอะไรพวกเราหรอก!"

เถียนกั๋วจงยิ้มบาง ๆ "พ่อ ไม่ต้องตกใจไปหรอกครับ พี่น้องมันเยอะ พี่น้องผมจะน้อยหน้าหรือไง?"

ประจวบเหมาะกับที่เถียนกั๋วอี้เดินเข้ามาพอดี

เถียนกั๋วจงสั่งการ "ก๋วอี้ นายไปตามคนในหน่วยย่อยของเรามา แล้วบอกให้พวกเขาชวนคนอื่น ๆ ในหน่วยสามของเรามาด้วยเยอะ ๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหน่วยสองจะสามัคคีกันเท่าหน่วยสามของเรา!"

เถียนกั๋วอี้ไม่ได้ซักไซ้ว่าเกิดอะไรขึ้น รีบวิ่งไปตามคนทันที

ไม่นานนัก เถียนเกาจิ้นก็นำคนกลุ่มใหญ่เดินปรี่เข้ามาด้วยโทสะเดือดพล่าน

เถียนเกาจิ้นเดินนำหน้าสุด ตามมาด้วยพี่น้องอีกห้าคนของเขา ถัดจากนั้นเป็นชาวบ้านหน่วยสองที่สนิทชิดเชื้อกับเขาเป็นพิเศษ ในจำนวนนั้นยังมีคนแก่ผมขาวโพลนอยู่อีกสองสามคนด้วย

"กั๋วจง กูให้โอกาสมึง คุกเข่าขอโทษกูเดี๋ยวนี้ แล้วยอมรับว่าตัวเองเป็นฆาตกรซะ กูจะยอมปล่อยมึงไป ไม่อย่างนั้นวันนี้กูจะตีขามึงให้หักไปข้างหนึ่งแน่!"

เถียนเกาจิ้นถือท่อนไม้อยู่ในมือ ชี้หน้าเถียนกั๋วจงพลางพูดอย่างวางก้ามโอหังเป็นที่สุด

ยุคสมัยนี้ยังมีความดิบเถื่อนอยู่มาก การยกพวกตีกันในหมู่บ้านเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่การที่แกนนำหมู่บ้านเป็นคนนำลุยเองแบบนี้นับว่าหาดูได้ยากจริง ๆ

ไม่ช้า บริเวณรอบ ๆ ก็มีชาวบ้านมารวมตัวมุงดูความครึกครื้นกันเพียบ งานในเขตก่อสร้างถูกทิ้งไว้ข้างหลังไปหมดแล้ว

เถียนกั๋วจงล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง มอบสายตามองคนโง่ให้เถียนเกาจิ้น "พาคนมาแค่นี้เองเหรอ? หน่วยสองของพวกคุณไม่ได้อ้างตัวว่าเป็นหน่วยผลิตที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านจิ่วหลงหรอกหรือ? คนหายไปไหนหมดล่ะ?"

"ดูท่าแล้ว ความสัมพันธ์กับคนอื่นของคุณก็ไม่ได้ดีเด่อะไรนี่นา"

"เป็นถึงหัวหน้าหน่วยสองแท้ ๆ แต่กลับไม่มีปัญญาเรียกคนทั้งหน่วยสองมาได้ ช่างล้มเหลวสิ้นดี!"

ใบหน้าของเถียนเกาจิ้นแดงก่ำ ตวาดอย่างเดือดดาล "มึงจะไปรู้อะไรวะ! พวกเขาไม่ได้ไม่มา แต่กลัวว่าจะซ้อมมึงตายต่างหาก! รีบขอโทษแล้วชดใช้ค่ารักษาพยาบาลให้กูซะ ไม่อย่างนั้นกูจะสั่งให้คนพวกนี้ลงมือเดี๋ยวนี้แหละ!"

เถียนกั๋วจงยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง "คุณหันไปดูข้างหลังตัวเองก่อนเถอะ แล้วค่อยมาคุยกัน"

เถียนเกาจิ้นหันกลับไปมองด้านหลัง ก็เห็นเถียนจวิ้นฉายพร้อมด้วยคนหนุ่มของหน่วยสามกลุ่มใหญ่ ต่างถือท่อนไม้ไว้ในมือ สาวเท้าเดินเข้ามาอย่างดุดันน่าเกรงขาม

ฝุ่นควันตลบอบอวล ราวกับกองทัพนับพันนับหมื่นกำลังเคลื่อนพลเข้ามา เปี่ยมด้วยพลังไร้ผู้ต้าน

สีหน้าของพวกเถียนเกาจิ้นอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไป

คนที่ตามเขามาต่างพากันหลีกทางไปด้านข้างอย่างไม่รู้ตัว ปล่อยให้พวกเถียนจวิ้นฉายเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเถียนกั๋วจง

"พี่กั๋วจง พวกเรามาแล้ว!"

"ไอ้ตัวไหนตาบอด กล้ามารังแกคนหน่วยสามของพวกเราวะ?"

"มารดามันเถอะ กูไม่ได้ต่อยตีมานานแล้ว พอดีจะได้ยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย"

เถียนฉี่จวินผู้ใจร้อนโบกท่อนไม้ไปมา ก่อนจะฟาดลงบนก้อนหินข้าง ๆ จนเกิดเสียงดังปัง ๆ แล้วแผดเสียงลั่น "ใครรังแกพี่กั๋วจงของกู? ก้าวออกมาสิวะ! ดูกันซิว่าหัวมึงจะแข็ง หรือท่อนไม้ของกูจะแข็งกว่ากัน!"

พวกเถียนเกาจิ้นเห็นท่าทางเช่นนี้ก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก

ในฐานะหัวหน้าหน่วยสามอย่าง 'เถียนเม่าหลิน' ก็ประหลาดใจยิ่งนัก แม้ว่าหน่วยสามจะสามัคคีกันมาโดยตลอด แต่เมื่อก่อนเถียนกั๋วจงเป็นแค่อันธพาล ชาวบ้านหน่วยสามจำนวนมากต่างก็ดูถูกเหยียดหยามเขา ทว่านึกไม่ถึงเลยว่า คราวนี้จะมีชาวบ้านแห่กันมาช่วยหนุนหลังมากมายขนาดนี้

เห็นได้ชัดว่า การเปลี่ยนแปลงของเถียนกั๋วจงในช่วงที่ผ่านมาได้รับการยอมรับจากพวกเขาแล้ว

โดยเฉพาะการช่วยให้หน่วยสามคว้าอันดับหนึ่งในการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ ทำให้ชาวบ้านหน่วยสามทุกคนได้รับรางวัลและผลประโยชน์ ชาวบ้านหน่วยสามจึงยิ่งเคารพเถียนกั๋วจงมากขึ้น

ทางด้าน 'เถียนว่านฝู' หัวหน้าหน่วยหนึ่งในยามนี้ก็กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่

เขาคิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าหน่วยหนึ่งมานานหลายปี ก็ยังไม่สามารถเรียกระดมชาวบ้านหน่วยหนึ่งมาช่วยตัวเองพร้อมกันมากมายขนาดนี้ได้เลย

จริงแท้ทีเดียว คนหนุ่มอย่างเถียนกั๋วจงคนนี้เติบโตขึ้นมาแล้ว ไม่อาจดูแคลนได้อีกต่อไป

เขาอาศัยช่วงที่คนชุลมุน รีบแอบหลบฉากหนีไปอย่างเงียบ ๆ

เถียนกั๋วจงเดินมาตรงหน้าเถียนเกาจิ้น ก้มมองลงไปจากที่สูงอย่างเหยียดหยาม "หัวหน้าหน่วยสอง คุณว่าพวกพ้องของคุณเยอะ หรือพวกพ้องของผมเยอะกว่ากันล่ะ?"

เถียนเกาจิ้นเงียบกริบ

"เมื่อกี้ไม่ใช่ว่ากร่างนักเหรอ? ยังคิดจะตีขาผมให้หักอีกนี่ มาสิ ผมยื่นขาออกมาให้คุณตีแล้ว ลองตีดูสักทีสิ?"

เถียนเกาจิ้นยังคงเงียบกริบ ไม่ไหวติง

บรรดาพรรคพวกของเถียนเกาจิ้นก็เงียบกริบเช่นเดียวกัน

เถียนกั๋วจงเห็นท่าทางขลาดกลัวของเขาแล้วก็ไม่ได้กดดันต่ออีก เพราะมันไร้ความหมาย เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดเสียงดัง "ผมรู้ว่าตอนนี้ในหมู่บ้านมีข่าวลือเกี่ยวกับผมหนาหู บอกว่าผมเป็นคนฆ่าเถียนโหย่วเกิน

"ผมจะพูดตรงนี้อีกครั้ง เถียนโหย่วเกินไม่ได้ถูกผมฆ่า!

"ถ้าเป็นผมฆ่าจริง ๆ ผมจะโง่ปล่อยให้เขาเขียนชื่อผมไว้เหรอ? ผมจะปล่อยให้ศพเขาสมบูรณ์ครบส่วนอยู่เหรอ?

"พวกคุณอย่าลืมนะ ฝีมือการตามล่าสัตว์ของผมน่ะยอดเยี่ยมแค่ไหน!

"ถ้าผมคิดจะฆ่าเขาจริง ผมเข้าป่าไปหาฝูงหมาป่าสักฝูง แล้วโยนศพให้พวกมันกิน ทำให้ตายแบบศพไม่เหลือซากยังได้เลย ถึงตอนนั้นใครจะไปรู้ว่าผมเป็นคนฆ่า?

"วันหน้าอย่าได้มาระรานผมอีก ไม่อย่างนั้น ผมจะจับพวกคุณไปโยนให้หมาป่ากิน!

"ไสหัวไปได้แล้ว!"

พวกเถียนเกาจิ้นพากันเดินคอตกจากไปอย่างหมดรูป

พวกเขารู้สึกหดหู่และพ่ายแพ้อย่างยิ่ง อยากจะเลือดขึ้นหน้าเข้าไปตะลุมบอนกับพวกเถียนกั๋วจงใจแทบขาด แต่กลับถูกเถียนเกาจิ้นรั้งตัวไว้แน่น

เขาก็เช่นเดียวกับเถียนว่านฝู ที่ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่า เถียนกั๋วจงในตอนนี้ไม่ใช่อันธพาลคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้เขาไปมีเรื่องด้วยไม่ได้แล้ว!

สามวันต่อมา ตำรวจก็คลี่คลายคดีได้

เมื่อคนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าใครคือฆาตกรตัวจริง ต่างก็พากันตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

เป็นเขาจริงหรือนี่?