ตอนที่ 88 ความจริงกระจ่าง

สามวันต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ประกาศขั้นตอนและเหตุการณ์ทั้งหมดในคดีฆาตกรรมเถียนโหย่วเกินให้คนในหมู่บ้านทราบ

ที่แท้ ในเย็นวันนั้น หลังจากเถียนโหย่วเกินแยกกับเถียนเหล่าเนียนแล้ว เขาตั้งใจจะตรงกลับบ้านไปพักผ่อนจริง ๆ ทว่าระหว่างทางกลับเหลือบไปเห็นเถียนเต๋อเป่าทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ

เถียนโหย่วเกินสังเกตเห็นมาพักใหญ่แล้วว่าช่วงนี้เถียนเต๋อเป่ามีพิรุธ มักจะหาเรื่องเฉียดเข้าไปใกล้ผู้ถูกดัดสันดานด้วยแรงงานคนหนึ่งที่ชื่อ "หลินกั๋วหาว" อยู่บ่อย ๆ บางครั้งถึงขั้นเอาของกินไปส่งให้อีกฝ่ายด้วยซ้ำ

หลินกั๋วหาวเป็นแค่คนชำแหละเนื้อในโรงเชือดของคอมมูน ไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร ทั้งยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเถียนเต๋อเป่าเลย แล้วทำไมเถียนเต๋อเป่าถึงต้องคอยเอาอกเอาใจเขาขนาดนั้น?

เถียนโหย่วเกินนึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ตามสืบสาวราวเรื่องอะไรมากความ

ทว่าในวันนั้น ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว จู่ ๆ เขาก็เห็นเถียนเต๋อเป่าเดินด้อม ๆ มอง ๆ ออกจากหมู่บ้านไป ด้วยสัญชาตญาณทำให้รู้สึกว่าไอ้หมอนี่ต้องไม่ได้ไปทำเรื่องดีแน่ จึงถูกความอยากรู้อยากเห็นดลใจให้สะกดรอยตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

เถียนเต๋อเป่าเดินออกจากหมู่บ้านจิ่วหลง มุ่งหน้าตรงไปยังถ้ำบริเวณไหล่เขาลิ่วหลง

ในใจเขาเร่าร้อนเป็นไฟ หลังจากพยายามมาหลายวัน ในที่สุดเขาก็นัดแม่ม่ายหลินแห่งหมู่บ้านเหอกัวออกมาได้เสียที

ในที่สุดก็จะได้มุดเข้าป่ากับแม่ม่ายหลินแล้ว!

เขาตื่นเต้นจนแทบจะตัวลอย ย่อมไม่ทันสังเกตเห็นเถียนโหย่วเกินที่แอบตามมาข้างหลัง

พอมาถึงถ้ำ เขาก็ยังไม่เห็นแม่ม่ายหลิน แต่รู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นขี้อาย คงต้องรอให้ฟ้ามืดสนิทก่อนถึงจะยอมมา ดังนั้นเขาจึงไม่รีบร้อน นั่งรออยู่ในถ้ำพักหนึ่ง

ครั้นเห็นว่าฟ้ามืดลงแล้ว เขาก็ยิ่งตื่นเต้นทวีคูณ จนเกิดปวดปัสสาวะขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ทีแรกคิดจะปลดทุกข์ในถ้ำเสียให้สิ้นเรื่อง แต่พอคิดดูว่าประเดี๋ยวจะต้องทำเรื่องรื่นรมย์กันที่นี่ หากมีกลิ่นฉี่ลอยหึ่งคงหมดอารมณ์กันพอดี จึงเดินออกจากถ้ำไปทำธุระใต้ต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ ที่อยู่ไม่ไกล

และในตอนนั้นเอง ก็มีคนเดินมา

ทว่าไม่ใช่แม่ม่ายหลิน แต่กลับเป็นเฉินเต๋อฉายจากหมู่บ้านเหอกัว

เขาตั้งใจมาออกหน้าแทนแม่ม่ายหลินโดยเฉพาะ ทั้งยังพกความโกรธมาเต็มอก กะจะสั่งสอนเถียนเต๋อเป่าสักยก เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายมารังควานแม่ม่ายหลินอีก

แต่เขาไม่รู้จักหน้าตาของเถียนเต๋อเป่า

ในขณะนั้น เถียนโหย่วเกินซึ่งแอบซุ่มอยู่ในมุมมืด เห็นว่าฟ้ามืดสนิทแล้วก็กลัวจะมีสัตว์ร้ายบนเขาพุ่งออกมา จึงหยิบเคียวออกมาถือไว้ในมือ

เสียงฝีเท้าของเฉินเต๋อฉายดังยวบยาบใกล้เข้ามา เถียนโหย่วเกินคิดว่าเป็นสัตว์ร้าย จึงตั้งท่าระวังตัวเต็มที่ในทันที

ไม่นาน เฉินเต๋อฉายก็มองเห็นเถียนโหย่วเกิน และเถียนโหย่วเกินก็มองเห็นเฉินเต๋อฉายเช่นกัน

พอเห็นว่าเป็นคน เถียนโหย่วเกินก็ถอนหายใจโล่งอก ทว่าในใจกลับยิ่งสงสัยหนักขึ้น คนผู้นี้มาทำอะไรที่นี่ หรือว่าจะมานัดพบลับ ๆ กับเถียนเต๋อเป่า?

ระหว่างสองคนนี้มีความลับดำมืดอะไรกันแน่ ถึงต้องมานัดเจอกันในที่มืดมิดไร้แสงไฟแบบนี้?

ในยุคนี้ ยังมีพวกสายลับฝ่ายศัตรูแฝงตัวอยู่นะ!

เถียนโหย่วเกินนึกขึ้นมาทันทีว่าคนคนนี้อาจจะเป็นสายลับ ความระแวดระวังจึงพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

"ไอ้เฒ่า แก่อายุปูนนี้แล้วยังคิดจะเล่นสนุกกับผู้หญิงอีก รนหาที่ตายจริง ๆ!"

พอเฉินเต๋อฉายเห็นเถียนโหย่วเกินก็แอบอึ้งไปเหมือนกัน ด้วยความที่เข้าใจผิดคิดว่าเขาคือเถียนเต๋อเป่า แถมยังแก่กะโหลกกะลาขนาดนี้ ไฟโทสะในใจจึงยิ่งลุกพรึบขึ้นมา

เขาตะโกนลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่เถียนโหย่วเกินทันที

เถียนโหย่วเกินฟังไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร จึงรีบกวัดแกว่งเคียวในมือเพื่อกวาดต้อนให้อีกฝ่ายถอยไป

และในตอนนั้นเอง แม่ม่ายหลินที่ยังคงเป็นห่วงเฉินเต๋อฉาย เพราะกลัวว่าเขาจะไปมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่น อย่างไรเสียเขาก็มาออกหน้าแทนตน หากต้องมาบาดเจ็บเพราะตนเอง จิตใจคงไม่อาจสงบได้

นางจึงแอบตามมาข้างหลัง แล้วก็พบว่าทั้งคู่กำลังฟาดฟันกันอยู่จริง ๆ

นางรีบตะโกนห้าม "อย่าตีกันนะ!"

พลางร้องตะโกน พลางพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแยกทั้งสองคนออกจากกัน

ประจวบเหมาะกับที่เคียวของเถียนโหย่วเกินตวัดวูบมาพอดี ทำเอาแม่ม่ายหลินร้องกรี๊ดแล้วทรุดตัวนั่งลงด้วยความตกใจ ส่วนเฉินเต๋อฉายเห็นเช่นนั้นก็ตกใจจนหน้ามืด คว้าก้อนหินขึ้นมาทุบใส่หัวเถียนโหย่วเกินทันที

ตัวเถียนโหย่วเกินเองก็กำลังตกตะลึงอยู่เช่นกัน จึงหลบการจู่โจมของเฉินเต๋อฉายไม่พ้น

เสียงดัง โพล๊ะ!

เถียนโหย่วเกินถูกทุบจนศีรษะแตกเลือดอาบ สลบเหมือดล้มพับลงกับพื้นทันที

"คุณ... เขา..."

แม่ม่ายหลินตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่นางไม่ใช่หญิงสาวทั่ว ๆ ไป มีความใจเด็ดและจัดจ้านอยู่พอตัว จึงเรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว รีบดึงตัวเฉินเต๋อฉายเพื่อจะพากันหนีไป

เฉินเต๋อฉายเองก็กลัวแทบตาย ปากพร่ำพึมพำไม่หยุด "เขาคงไม่ตายหรอกนะ? เขาไม่ตายหรอก..."

ทั้งสองเดินไปได้ไกลพอสมควร จู่ ๆ เฉินเต๋อฉายก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้าหากตายขึ้นมาจริง ๆ ตนมิกลายเป็นฆาตกรหรอกหรือ

ไม่ได้ ต้องหาแพะรับบาป

จะหาใครดีล่ะ

เฉินเต๋อฉายคิดวนไปเวียนมา พลันนึกขึ้นได้ว่าที่นี่เป็นเขตของหมู่บ้านจิ่วหลง เช่นนั้นก็ป้ายความผิดให้เถียนกั๋วจงไปเสียเลย

ดังนั้น เขาจึงย้อนกลับไป ลากเถียนโหย่วเกินเข้าไปในถ้ำ จากนั้นก็เขียนคำว่า "จง" โย้ ๆ เย้ ๆ ไว้ข้างตัวอีกฝ่าย แถมยังเอาเลือดของเถียนโหย่วเกินมาป้าย ๆ ไว้ข้าง ๆ เพื่อทำให้ดูเหมือนว่า "เถียนโหย่วเกินเป็นคนเขียนไว้ก่อนตาย"

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาถึงค่อยจากไป

เขาไม่ได้กลับเข้าหมู่บ้าน แต่เตรียมจะพาแม่ม่ายหลินหนีไปให้ไกล

แม่ม่ายหลินไม่ยอม แต่กลับถูกเฉินเต๋อฉายบีบบังคับให้ไปด้วย เพราะเฉินเต๋อฉายขู่ไว้ว่า หากนางไม่ยอมไป เขาจะฆ่าลูก ๆ ของนางให้หมด

เพื่อลูก ๆ แม่ม่ายหลินจึงจำใจต้องหนีตามเขาไป

เถียนเต๋อเป่าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา ตกใจกลัวจนตัวชาไปหมด

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินกลับมาถึงหมู่บ้านได้อย่างไร ทีแรกคิดจะไปบอกใครสักคน แต่ก็ไม่กล้า จึงได้แต่กลับบ้านแล้วมุดเข้าห้องหลบหน้าทุกคน ไม่ยอมพบใครทั้งสิ้น

ทว่า เป็นเพราะฉี่ที่เขาทิ้งไว้ใต้ต้นไม้นั่นเอง สุนัขตำรวจจึงดมกลิ่นตามมาเจอเขาได้

พอเห็นสหายตำรวจมาหาถึงหน้าบ้าน เขาก็รู้ว่าความแตกแล้ว จึงสารภาพเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างหมดเปลือก

ไม่นาน สหายตำรวจก็จัดกำลังคนเพื่อติดตามจับกุมเฉินเต๋อฉายกับแม่ม่ายหลิน

นี่คือสาเหตุว่าทำไมถึงต้องใช้เวลานานถึงสามวัน

เนื่องจากเฉินเต๋อฉายกับแม่ม่ายหลินไม่มีหนังสือรับรอง จึงไม่สามารถใช้เส้นทางสายหลักและไม่สามารถหาที่พักได้ ทำได้เพียงลัดเลาะไปตามทางสายย่อยและพักค้างแรมตามป่าเขา ซึ่งสร้างความลำบากให้แก่สหายตำรวจไม่น้อย ต้องใช้เวลาถึงสามวันเต็มกว่าจะจับกุมตัวพวกเขาได้

"ที่แท้ก็เป็นเฉินเต๋อฉายจากหมู่บ้านเหอกัวงั้นเหรอ?!"

ชาวบ้านหมู่บ้านจิ่วหลงทุกคนพอได้ยินผลลัพธ์นี้ ต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

ส่วนเถียนกั๋วจงฟังแล้วถึงกับกัดฟันกรอด ไอ้หมาบ้าเฉินเต๋อฉายนี่มันเจ้าเล่ห์ชั่วร้ายจริง ๆ กะจะลากเขาลงน้ำไปด้วยชัด ๆ

ยังดีที่สหายตำรวจมีทั้งประสบการณ์และความเฉลียวฉลาด ไม่ถูกลูกไม้ตื้น ๆ พรรค์นี้ตบตา ไม่อย่างนั้นเถียนกั๋วจงคงมีหวังได้ซวยติดร่างแหไปด้วยแน่

ครอบครัวของเถียนโหย่วเกินพอรู้ความจริงก็พากันอึ้งงันไปหมด

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเถียนโหย่วเกินจะตายอย่างอยุติธรรมถึงเพียงนี้!

เฉินเต๋อฉายในฐานะฆาตกรถูกจับกุมตัวไว้ อีกไม่นานก็คงถูกนำตัวไปยิงเป้า ส่วนแม่ม่ายหลินกับเถียนเต๋อเป่าในฐานะผู้เกี่ยวข้องในคดี ถูกพาตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ แต่เนื่องจากไม่ได้มีส่วนร่วมในการทำร้ายโดยตรง จึงได้รับการปล่อยตัวกลับมาในไม่ช้า

แต่ถึงอย่างนั้น ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาก็ไม่ได้สบายเลย

แม่ม่ายหลินแห่งหมู่บ้านเหอกัวถูกครอบครัวของเฉินเต๋อฉายด่าทอประจานและเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลูก ๆ ของนางก็โดนกลั่นแกล้งรังแก จนไม่มีใครกล้าก้าวขาออกจากบ้านไปไหนในหมู่บ้านอีกเลย

ส่วนเถียนเต๋อเป่าก็ถูกครอบครัวของเถียนโหย่วเกินก่นด่าประณาม

บ้านช่องก็ถูกเถียนเจี้ยนกั๋วพาพวกไปทุบทำลายจนพังยับเยิน แทบจะรื้อบ้านทิ้งอยู่รอมร่อ

เถียนเต๋อเป่ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและอัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง

ตนก็แค่อยากจะพลอดรักกับแม่ม่ายหลินในป่าเท่านั้นเอง เหตุใดถึงได้บานปลายกลายเป็นเรื่องร้ายแรงถึงขนาดนี้ได้?

เถียนกั๋วจงพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทว่าพวกเถียนจวิ้นฉายไม่เป็นเช่นนั้น ต่างพากันประชดประชันเสียดสีเขาอย่างสุดฤทธิ์ กะว่าจะเอาเรื่องนี้มาหัวเราะเยาะเย้ยเขาไปชั่วชีวิตเลยทีเดียว!

หลังจากคดีคลี่คลายลง ทั่วทั้งหมู่บ้านก็พลันตกอยู่ในบรรยากาศอันน่าประหลาด

ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น!