ตอนที่ 89 เลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านคนใหม่

ผู้ใหญ่บ้านตายแล้ว

ไซต์งานหยุดไปสามวัน เพียงเพื่อจัดงานศพให้ผู้ใหญ่บ้าน

"โหย่วเกินเป็นผู้ใหญ่บ้านมาสามสิบปี หมู่บ้านเราถึงจะจน แต่ก็ยังดีที่ไม่มีใครอดตาย ถือเป็นผลงานชิ้นโบแดงของเขาได้เหมือนกัน"

"เขาก็มีดีแค่นั้นแหละ สามสิบปีมานี้หมู่บ้านเรายิ่งมายิ่งจน เขาต้องรับผิดชอบเรื่องนี้เต็ม ๆ"

"นี่จะโทษเขาก็ไม่ได้ ยุคสมัยมันเป็นแบบนี้ เขาจะไปมีปัญญาทำอะไรได้?"

"หมู่บ้านอื่นก็อยู่ในยุคเดียวกัน ทำไมถึงพัฒนาขึ้นมาได้ ไม่ต้องดูที่ไหนไกล เอาแค่สองหมู่บ้านข้าง ๆ เรา หมู่บ้านเหอกัวกับหมู่บ้านซานช่าโข่ว ต่างก็อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาเหมือนกัน แต่หมู่บ้านพวกเขากลับมีฐานะดีกว่าหมู่บ้านเราเสียอีก"

"พูดไม่ผิดเลย หมู่บ้านพวกเขาแต่ก่อนยังสู้หมู่บ้านเราไม่ได้ด้วยซ้ำ หมู่บ้านเรายังมีนาขั้นบันไดตั้งห้าพันหมู่ (ราวสองพันกว่าไร่) แต่ทำไมถึงกลายเป็นหมู่บ้านเราที่จนที่สุด? เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านที่ไม่เอาไหนจริง ๆ!"

"เฮ้อ ช่างเถอะ ยังไงคนก็ตายไปแล้ว พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้มาคิดดูดีกว่าว่าจะเลือกใครเป็นผู้ใหญ่บ้านคนต่อไป"

"ฉันได้ยินมาว่า ช่วงนี้หัวหน้าหน่วยหนึ่งกับหัวหน้าหน่วยสองแอบดึงพวกชาวบ้านกันยกใหญ่ ต่างคนต่างก็อยากเป็นผู้ใหญ่บ้านทั้งนั้น"

"แล้วหน่วยสามล่ะ?"

"หน่วยสามไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร แต่ฉันได้ยินเรื่องตลกมาเรื่องหนึ่ง พวกเขาดันคิดจะเลือกกั๋วจงเป็นผู้ใหญ่บ้านน่ะสิ"

"อะไรนะ?!"

"แกแน่ใจนะว่าไม่ได้ฟังมาผิด?"

"ไม่ผิดหรอก ถึงได้บอกไงว่ามันตลก!"

"ฮ่า ๆ ถ้าหมู่บ้านเราเลือกนักเลงหัวไม้คนหนึ่งมาเป็นผู้ใหญ่บ้าน มีหวังได้กลายเป็นเรื่องขำขันของคนทั้งคอมมูนแน่!"

"สองสามเดือนมานี้ กั๋วจงเปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะ นอกจากจะขยันขันแข็งขึ้นแล้ว ยังเข้าป่าไปล่าสัตว์อยู่บ่อย ๆ เสียแค่ว่าเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้แต่ละครั้ง เอาไปแบ่งกันเฉพาะในหน่วยสามเท่านั้น แบบนี้มันออกจะเกินไปหน่อย"

"เกินไปจริง ๆ นั่นแหละ พวกเราก็อยากกินเนื้อเหมือนกันนะ!"

"งั้นพวกแกว่า ถ้าพวกเราเลือกกั๋วจงเป็นผู้ใหญ่บ้านขึ้นมาจริง ๆ จะได้ส่วนแบ่งเนื้อกินเหมือนกับพวกหน่วยสามบ้างหรือเปล่า?"

"เอ๊ะ? นี่เป็นความคิดที่เข้าท่าแฮะ"

"เสียดายก็แต่เมื่อก่อนเขาเป็นพวกนักเลงหัวไม้..."

"แกก็พูดเองว่านั่นมันเมื่อก่อน ขอแค่ตอนนี้ไม่ใช่ก็พอแล้ว อีกอย่าง หมู่บ้านเราก็จนกรอบจนแทบจะสิ้นซากอยู่แล้ว ใครจะมาเป็นผู้ใหญ่บ้านก็เหมือน ๆ กัน สู้เลือกคนที่ทำให้พวกเรามีเนื้อกินไม่ดีกว่าเหรอ"

"มีเหตุผล"

ระหว่างมาร่วมงานศพของเถียนโหย่วเกิน ชาวบ้านต่างพากันจับกลุ่มคุยเรื่องผู้สมัครชิงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านคนใหม่

เถียนว่านฝูหัวหน้าหน่วยหนึ่ง และเถียนเกาจิ้นหัวหน้าหน่วยสองยิ่งทุ่มเทสุดตัวเพื่อดึงคะแนนเสียงจากชาวบ้าน ถึงขั้นให้คำมั่นสัญญาสารพัด จากเดิมที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนค่อนข้างดี มาตอนนี้กลับไม่ยอมพูดจากันสักคำ มองหน้ากันทีไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด

ชาวบ้านของแต่ละหน่วยก็มักมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ่อยครั้งภายใต้การยุแยงและรู้เห็นเป็นใจของพวกเขา

หมู่บ้านที่เดิมทีนับว่าสงบสุข จู่ ๆ ก็พลันอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดราวกับพายุฝนกำลังจะพัดกระหน่ำ

ทว่าสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ กลับมีชาวบ้านเสนอให้เถียนกั๋วจงเป็นผู้ใหญ่บ้าน และเหตุผลก็เพียงเพราะพวกเขาอยากกินเนื้อ!

การกินเนื้อมันจะไปยากอะไร?

แค่เชือดหมูที่เลี้ยงไว้ในบ้านตัวเอง ก็ได้กินเนื้อแล้วไม่ใช่หรือ?

แต่ประเด็นสำคัญคือ ใครมันจะไปยอมเชือดหมูของบ้านตัวเองกันเล่า?

ส่วนหมูของหน่วยผลิตก็ต้องส่งมอบให้รัฐทั้งหมด ใครจะกล้าเชือด?

อย่างเช่นงานศพของเถียนโหย่วเกินครั้งนี้ บ้านเขามีหมูอยู่ตัวหนึ่ง บ้านลูกชายทั้งสองคนก็มีหมูอยู่บ้านละตัว ตามหลักแล้วจะเชือดของบ้านไหนก็ได้ทั้งนั้น ทว่าทั้งสามบ้านกลับไม่มีใครยอมเชือดเลยสักคน สุดท้ายก็ต้องไปร้องขอให้เถียนกั๋วจงเข้าป่าไปล่าหมูป่ากลับมา

เดิมทีเถียนกั๋วจงไม่คิดจะตอบตกลง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนที่เถียนโหย่วเกินยังมีชีวิตอยู่เคยช่วยเหลือเขาไว้ ทำให้เขาไม่ถูกจับไปดัดสันดานด้วยแรงงานในข้อหาพวกค้ากำไรเกินควร เขาจึงยอมตกลง

มิหนำซ้ำ ยังแบกหมูป่ากลับมาทีเดียวถึงสามตัว

งานศพของเถียนโหย่วเกินจึงดูไม่ซอมซ่ออนาถาจนเกินไป

และก็เป็นเพราะเนื้อหมูป่าในครั้งนี้นี่เอง ที่ทำให้ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยตระหนักได้ว่า มีเพียงติดตามเถียนกั๋วจงเท่านั้นถึงจะมีเนื้อกิน

ตัวเถียนกั๋วจงเองไม่ได้มีความทะเยอทะยานอยากจะเป็นผู้ใหญ่บ้านมากมายอะไร

การที่เขาขยันขันแข็งทำงานในตอนนี้ ปรองดองกับพวกน้องชาย และเปิดสำนักเรียน ก็แค่เพื่อเปลี่ยนภาพลักษณ์แย่ ๆ ของตัวเองในอดีตเท่านั้น

รอให้นโยบายทางฝั่งนี้ผ่อนปรนลงเมื่อไหร่ เขาก็จะสามารถรวบรวมคนมาช่วยเขาทำงาน ช่วยเขาหาเงินได้อย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าการได้เป็นผู้ใหญ่บ้านก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน นั่นคือสามารถระดมทรัพยากรได้มากขึ้น และสามารถรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของนโยบายได้เร็วยิ่งขึ้น

ดังนั้น เขาจึงวางตัวด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่ได้แอบไปวิ่งเต้นหาคะแนนเสียงลับหลังเลย

สามวันต่อมา หลินเฟิงก็มาอีกครั้ง

นอกจากจะมาดูแลงานมหายุทธการตัดถนนแล้ว จุดประสงค์ของเขาก็คืองานเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านจิ่วหลง

วิธีการเลือกตั้งก็เรียบง่ายมาก บรรดาผู้สมัครนั่งอยู่ด้านบน ข้างหน้าพวกเขามีกระด้งวางไว้คนละใบ จากนั้นชาวบ้านก็ถือถั่วเหลือง อยากลงคะแนนให้ใครก็โยนถั่วเหลืองลงในกระด้งของคนนั้น

คนที่นั่งอยู่บนเวทีประธานมีอยู่สามคน

คนหนึ่งคือเถียนว่านฝูหัวหน้าหน่วยหนึ่ง อีกคนคือเถียนเกาจิ้นหัวหน้าหน่วยสอง และอีกคนก็คือเถียนกั๋วจงจากหน่วยสาม

เดิมทีควรจะเป็นเถียนเม่าหลินหัวหน้าหน่วยสาม ทว่าเถียนเม่าหลินยกโอกาสนี้ให้เถียนกั๋วจง

หลังจากหลินเฟิงกล่าวเปิดงานเสร็จแล้ว ก็ให้ผู้สมัครทั้งสามคนขึ้นกล่าวปราศรัย

ทั้งเถียนว่านฝูและเถียนเกาจิ้นต่างพูดยืดยาวเป็นคุ้งเป็นแคว ใจความสำคัญก็ไม่พ้นเรื่องจะรับใช้ชาวบ้านทุกคน จะสร้างความเปลี่ยนแปลงสารพัด และจะทำให้ชาวบ้านได้อยู่ดีกินดี

แต่เถียนกั๋วจงกลับพูดสั้นกระชับมาก เพียงแค่ประโยคเดียว "เลือกผม มีเนื้อกิน"

และก็เป็นเพียงประโยคเดียวนี้นี่เอง ที่ทำให้ชาวบ้านทั้งหลายใจเต้นแรง

สุดท้ายแล้ว ไม่เพียงแต่สมาชิกหน่วยสามจะเทถั่วเหลืองให้เถียนกั๋วจงทั้งหมด กระทั่งคนจากหน่วยหนึ่งและหน่วยสองก็เอาถั่วเหลืองมาให้เถียนกั๋วจงไม่น้อยเช่นกัน

เถียนว่านฝูกับเถียนเกาจิ้นโกรธจนกัดฟันกรอด ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้

ในที่สุด เถียนกั๋วจงก็ชนะการเลือกตั้ง

เมื่อได้เห็นภาพนี้ เถียนเหล่าเนียนเป็นคนที่หน้าบานที่สุด เดิมทีเขานึกว่าพอเถียนโหย่วเกินตายไปแล้ว ตัวเองคงไม่มีโอกาสได้เป็นกุนซือวางแผนให้ผู้ใหญ่บ้านเหมือนเมื่อก่อนอีก ใครจะไปคิดว่าลูกชายคนโตของตนจะได้เป็นผู้ใหญ่บ้านคนใหม่

เช่นนั้นเขาย่อมสามารถออกแรงช่วยผู้ใหญ่บ้านได้อีกครั้ง เพียงแต่คงหาผลประโยชน์เข้ากระเป๋าจากผู้ใหญ่บ้านไม่ได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม ขนาดผู้ใหญ่บ้านยังเป็นลูกชายตัวเอง จะได้ผลประโยชน์หรือไม่ มันก็ไม่สำคัญอะไรแล้ว

พวกเถียนว่านฝู เถียนเกาจิ้น และเถียนเจี้ยนหัวต่างหากที่แค้นใจที่สุด เพราะหลังจากเถียนกั๋วจงได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้าน คำสั่งแรกที่เขาประกาศออกมาก็คือสั่งปลดหัวหน้าหน่วยหนึ่ง หัวหน้าหน่วยสอง และหัวหน้ากองกำลังทหารบ้านทันที

เรื่องคนที่จะมารับตำแหน่งหัวหน้านั้น เดิมทีควรให้แต่ละหน่วยคัดเลือกกันเอง ทว่าเถียนกั๋วจงมีท่าทีเด็ดขาดแข็งกร้าว ต้องเปลี่ยนคนสถานเดียว

เหตุผลก็เรียบง่ายมากเช่นกัน เขาต้องการคนที่เชื่อฟัง!

ด้วยเหตุนี้ ในวันที่เถียนกั๋วจงได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านจิ่วหลง ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยหนึ่ง หัวหน้าหน่วยสอง และหัวหน้ากองกำลังทหารบ้านจึงถูกเปลี่ยนตัวยกชุด

หลินเฟิงรู้สึกว่าเถียนกั๋วจงบุ่มบ่ามเด็ดขาดเกินไปหน่อย แต่เมื่อคิดดูว่าอีกฝ่ายเพิ่งจะอายุยี่สิบปี การทำงานจะดูห้าวไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ อีกทั้งเขายังเห็นว่าหากคิดจะพลิกโฉมความยากจนข้นแค้นของหมู่บ้านจิ่วหลง ก็จำเป็นต้องมีผู้ใหญ่บ้านที่กล้าได้กล้าเสียแบบนี้จริง ๆ

ขืนไปเลือกคนที่สุขุมรอบคอบมาอีกคน เกรงว่าจะยากที่จะเปลี่ยนสภาพความยากจนของหมู่บ้านจิ่วหลงได้ในเวลาอันสั้น

"ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราจะได้กินเนื้อเมื่อไหร่เหรอครับ"

พอการเลือกตั้งสิ้นสุดลง ก็มีชาวบ้านเข้ามาล้อมรอบตัวเถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงยิ้มน้อย ๆ "พรุ่งนี้"

"จริงเหรอครับ"

ชาวบ้านต่างตื่นเต้นฮือฮาขึ้นมาทันที

นึกไม่ถึงเลยว่าเถียนกั๋วจงจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้ได้เร็วขนาดนี้

และที่ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่าเดิมก็คือ ในเวลานี้เอง ผู้หมวดหลิวที่ไม่ได้พบหน้ากันเสียนานกลับเดินทางมาถึงหมู่บ้านจิ่วหลง

และเป้าหมายที่เขามาที่หมู่บ้านก็มีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือเอาปืนมาส่งมอบให้เถียนกั๋วจง

"กั๋วจง เกรงใจจริง ๆ เรื่องที่รับปากนายไว้ เพิ่งจะมาทำตามสัญญาเอาป่านนี้" ผู้หมวดหลิวมอบปืนและกระสุนให้เถียนกั๋วจง "แต่เพื่อเป็นการขอโทษ ฉันเลยเอากระสุนมาให้นายรวดเดียวห้าร้อยนัดเลย! นอกจากนี้ ทุก ๆ ปีฉันยังจะส่งให้นายฟรีอีกปีละห้าร้อยนัดด้วย!"