ตอนที่ 90 ตอนนี้นายเรียนจบวิชาได้แล้ว

"ผู้หมวดหลิว คุณมาส่งได้ทันเวลาจริง ๆ ครับ!"

เถียนกั๋วจงยิ้มพลางกล่าว "ผมกำลังคิดจะเข้าป่าไปล่าสัตว์พรุ่งนี้อยู่พอดี คุณก็เอาปืนมาส่งให้ แบบนี้เรียกว่าอะไรล่ะ เรียกว่าส่งถ่านกลางหิมะ แล้วก็เรียกว่าเติมดอกไม้บนผืนแพรด้วย"

ผู้หมวดหลิวเองก็ดีใจมากเช่นกัน "คุณตั้งใจจะเข้าป่าไปล่าสัตว์พรุ่งนี้จริง ๆ เหรอครับ ผมเองก็อยากไปด้วย จะได้ไหมครับ"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ได้แน่นอนครับ ถ้างั้นคืนนี้คุณก็นอนที่หมู่บ้านเรา พรุ่งนี้แต่เช้าตรู่พวกเราค่อยเข้าป่ากัน"

"ตกลงครับ"

ผู้หมวดหลิวพยักหน้าตอบรับ

หลินเฟิงรู้สึกอิจฉาเหลือเกิน ตัวเขาก็อยากไปล่าสัตว์เหมือนกัน น่าเสียดายที่ทางคอมมูนยังมีเรื่องราวอีกกองโตคอยให้ไปจัดการ ช่วงนี้นโยบายเบื้องบนเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ทั้งยังผลักดันอย่างจริงจัง ทุกวันเขาจึงต้องทำงานล่วงเวลาหามรุ่งหามค่ำ

เลขาฯ จางยิ่งเหนื่อยกว่าเขาเสียอีก แทบจะกินนอนอยู่ในห้องทำงานของคอมมูนไปแล้ว

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ นโยบายเหล่านี้ยังแพร่งพรายออกไปไม่ได้ ต้องรอจังหวะเวลาที่เหมาะสมเสียก่อน

วันรุ่งขึ้น เถียนกั๋วจงให้พ่อของตนไปนั่งประจำการที่กองบัญชาการต่อไปเพื่อช่วยสะสางเรื่องจุกจิกต่าง ๆ อย่างไรเสียพ่อของเขาก็เคยทำงานพวกนี้มาก่อน มีความคุ้นเคยเป็นอย่างดี จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ย่อมมีประสิทธิภาพมากกว่า

ส่วนตัวเขานั้นพาผู้หมวดหลิว รวมทั้งทหารอีกสองนายที่ผู้หมวดหลิวพามาด้วย และเถียนกั๋วอี้

รวมทั้งหมดห้าคน

สิ่งที่น่ากล่าวถึงก็คือ ตอนนี้เถียนกั๋วอี้ได้เป็นหัวหน้ากองกำลังทหารบ้านคนใหม่แล้ว

เดิมทีด้วยอายุและบารมีของเขาไม่มีทางจะได้เป็นหัวหน้ากองกำลังทหารบ้านได้เลย ทว่าเถียนกั๋วจงยืนกรานฝืนกระแสคัดค้าน ดึงดันจะให้เถียนกั๋วอี้เป็นให้ได้ คนอื่น ๆ แม้จะมีความเห็นคัดค้านอย่างหนัก แต่ก็จำต้องเก็บกดเอาไว้ในใจ

เว้นเสียแต่ว่าจะปลดผู้ใหญ่บ้านคนใหม่อย่างเขาออก

คนที่คัดค้านรุนแรงที่สุดก็คือเถียนว่านฝู เถียนเกาจิ้น และเถียนเจี้ยนหัว พวกเขานำเรื่องร้องเรียนไปถึงคอมมูน ทว่าเหล่าผู้นำคอมมูนต่างก็ยุ่งจนหัวหมุน ไหนเลยจะมีเวลามาสนใจเรื่องขี้ปะติ๋วอย่างการเลือกตัวหัวหน้ากองกำลังทหารบ้านในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง จึงตอบกลับพวกเขาไปว่า ให้เป็นไปตามนี้ก่อน หากภายหลังเกิดเรื่องวุ่นวายค่อยว่ากัน

ด้วยเหตุนี้ เถียนกั๋วอี้ ชายหนุ่มวัยสิบแปดปีผู้นี้ จึงกลายเป็นแกนนำหมู่บ้านที่อายุน้อยที่สุดในหมู่บ้าน เพราะได้รับการหนุนหลังอย่างเต็มที่จากพี่ใหญ่

หลังจากคนทั้งห้าเข้าป่าไปแล้ว เถียนกั๋วจงกับเถียนกั๋วอี้รับหน้าที่ตามหารอยหมูป่า ส่วนผู้หมวดหลิวกับทหารสองนายรับหน้าที่คอยระแวดระวังภัย

ช่วงเวลานี้ เถียนกั๋วอี้ได้เรียนรู้ความรู้เรื่องการล่าสัตว์จากเถียนกั๋วจงไปไม่น้อย ฝีมือในการตามหาเหยื่อจึงรุดหน้าไปมาก ไม่ทันไรเขาก็พบไก่ป่าตัวหนึ่ง

"พี่ใหญ่ ด้านหน้ามีไก่ป่าตัวหนึ่ง!"

เถียนกั๋วอี้กระซิบเสียงเบา

เถียนกั๋วจงเอ่ยชม "ไม่เลวเลย ตอนนี้นายเรียนจบวิชาได้แล้ว"

จากนั้น เขาก็หันไปมองผู้หมวดหลิว "ผู้หมวดหลิว ไก่ป่าข้างหน้า พวกเราจะยิงไหมครับ"

ผู้หมวดหลิวมือไม้คันยิบ ๆ มานานแล้ว

นับตั้งแต่เสร็จสิ้นศึกรณรงค์ล่าหมูป่าครั้งใหญ่คราวก่อน เขาก็ไม่ได้เข้าป่ามาล่าสัตว์อีกเลย

แม้ปกติจะสามารถซ้อมยิงปืนในสนามฝึกได้ แต่การฝึกที่ซ้ำซากจำเจเช่นนั้น จะไปตื่นเต้นเร้าใจเหมือนการลงสนามจริงแบบนี้ได้อย่างไร

"ยิงครับ!"

เขาตอบอย่างไม่ลังเล

เถียนกั๋วจงจึงขยับเปิดทางให้ทันที "ถ้างั้นพวกคุณยิงเลยครับ"

ผู้หมวดหลิวหันไปมองทหารทั้งสองนาย

ทหารทั้งสองนายย่อมต้องให้เขาเป็นคนเปิดฉากยิงนัดแรกอยู่แล้ว

เขาจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป ยกปืนขึ้นเล็งไปยังไก่ป่าด้านหน้า

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ไก่ป่าเบื้องหน้าล้มพับลงไปทันที

เถียนกั๋วจงเอ่ยชม "ผู้หมวดหลิว ไม่เลวเลยนะ ฝีมือยิงปืนพัฒนาขึ้นเยอะเลย! นัดเดียวอยู่หมัด!"

ผู้หมวดหลิวยิ้มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ยังไม่ได้หรอกครับ ไม่โดนหัวมัน ยังรู้สึกขาดอรรถรสไปหน่อย"

ทหารสองนายเอ่ยขึ้นว่า "ช่วงนี้ผู้หมวดของเราฝึกซ้อมหนักมากเลยครับ ผลคะแนนการยิงปืนได้อันดับหนึ่งของกองร้อยเราทุกครั้งเลย!"

เถียนกั๋วจงยกนิ้วโป้งให้พลางชมว่า "ยอดเยี่ยมจริง ๆ !"

"เอาละ ไม่ต้องชมผมแล้ว พวกเราไปตามหาเหยื่อตัวต่อไปกันดีกว่าครับ"

ทุกคนต่างคุ้นเคยกันดีแล้ว ผู้หมวดหลิวจึงไม่ได้แสร้งถ่อมตนอีก

เถียนกั๋วอี้เดินเข้าไปเก็บไก่ป่า โยนใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังของตน แล้วเดินหน้ามองหาเหยื่อต่อไป

ไม่นานนัก เขาก็พบแบดเจอร์ตัวหนึ่ง

ตามปกติแล้วแบดเจอร์มักจะออกหากินเป็นฝูง ขอเพียงพบตัวหนึ่ง ย่อมต้องมีตัวอื่นอยู่ในบริเวณรอบ ๆ อย่างแน่นอน

และก็เป็นเช่นนั้นจริง ไม่ไกลจากแบดเจอร์ตัวนี้ก็พบแบดเจอร์อีกสามตัว แต่ละตัวดูแล้วหนักราวสิบกว่าจิน (1 จินเท่ากับ 500 กรัม)

"พี่ใหญ่ ข้างหน้ามีแบดเจอร์สี่ตัว"

เถียนกั๋วอี้กระซิบเสียงเบา

เถียนกั๋วจงหันไปมองผู้หมวดหลิว "พวกเรามาประลองกันหน่อยไหมครับ"

"เอาสิ ฉันก็อยากประลองกับนายอยู่พอดี จะได้ดูว่าตัวเองยังห่างชั้นกับนายอีกแค่ไหน!"

ผู้หมวดหลิวเคยประจักษ์ในฝีมือยิงปืนของเถียนกั๋วจงมาแล้ว จึงรู้ว่าอีกฝ่ายเก่งกาจมาก ช่วงนี้ที่เขาฝึกยิงปืนอย่างหนักขนาดนั้น ก็เพราะปฏิบัติการคราวก่อนทำให้เขารู้สึกเสียหน้าและถูกกระตุ้นอย่างแรง

ตัวเขาเป็นถึงทหาร แถมยังมีตำแหน่งเป็นผู้หมวด แต่ฝีมือยิงปืนกลับเทียบพรานป่าธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้

นี่มันน่าขันสิ้นดี!

"พวกคุณสองคนก็มาร่วมด้วยสิ แบ่งกันคนละตัว"

เถียนกั๋วจงเอ่ยกับทหารอีกสองนาย

ทหารทั้งสองนายพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เดิมทีพวกเขานึกว่าตนเองแค่ตามมาเป็นคู่ซ้อม ไม่คิดว่าจะได้ลงมือยิงด้วยตัวเอง จึงรีบยกปืนขึ้นเล็งไปยังแบดเจอร์เบื้องหน้าทันควัน

"เตรียมตัว!"

เถียนกั๋วจงยกปืนขึ้นเช่นกัน

นี่เป็นปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติ แถมยังเป็นกระบอกใหม่เอี่ยม ราวกับเพิ่งเบิกออกมาจากโรงงานผลิตอาวุธของกองทัพ

ทันทีที่ได้จับ เถียนกั๋วจงก็ตกหลุมรักปืนกระบอกนี้เข้าให้แล้ว

"ยิง!"

สิ้นเสียงสั่งการของเถียนกั๋วจง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนสี่นัดดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ทว่า แบดเจอร์ข้างหน้ากลับล้มลงเพียงสองตัว อีกสองตัวแค่ได้รับบาดเจ็บและยังคงกระโดดหนีเอาชีวิตรอดได้อยู่

ปัง! ปัง!

แบดเจอร์สองตัวที่บาดเจ็บเป็นฝีมือของทหารสองนายนั้น

พวกเขารีบยิงซ้ำอีกนัดอย่างร้อนรน

แต่น่าเสียดายที่แบดเจอร์ก็คล่องแคล่วว่องไวมากเช่นกัน พริบตาต่อมาพวกมันก็มุดหายเข้าไปในโพรงหินอย่างไร้ร่องรอย

"เสียดายจริง!"

ทั้งสองรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังอับอายขายหน้าเหลือเกิน

"ไม่เป็นไร คราวหน้าค่อยเล็งให้ประณีตกว่านี้ก็พอ"

เถียนกั๋วจงเอ่ยปลอบ จากนั้นก็พากันวิ่งไปเก็บเหยื่อกับเถียนกั๋วอี้

ส่วนผู้หมวดหลิวกลับปั้นหน้าขรึมตวัดสายตามองทหารทั้งสอง "กลับไปแล้วต้องเพิ่มรอบฝึกกับฉัน! ถ้าใครกล้าบ่นเหนื่อยอีกล่ะก็ ฉันจะสั่งให้วิ่งวิบากวันละสิบกิโลเมตร!"

ทหารทั้งสองนายพลันทำหน้าแหยเหมือนกินบอระเพ็ด

"พี่ใหญ่ คราวหน้าให้ฉันลองยิงสักนัดได้ไหม"

ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่ชอบปืน

เถียนกั๋วอี้เองก็ไม่ต่างกัน

"ได้สิ"

เถียนกั๋วจงค่อนข้างพอใจในตัวน้องชายคนนี้อยู่แล้ว ขยันอดทนไม่บ่นสักคำ ที่สำคัญคือหัวไวมาก "ยิงปืนน่ะง่ายนิดเดียว เล็งให้ดี แล้วมืออย่าสั่น โดยเฉพาะตอนลั่นไก แรงดีดของปืนกระบอกนี้ถึงจะไม่มาก แต่ก็ทำให้ศูนย์เล็งคลาดเคลื่อนได้ง่าย ต้องนิ่งเข้าไว้!"

เถียนกั๋วจงอธิบายข้อควรระวังในการยิงปืนแบบคร่าว ๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็พบเหยื่ออีกตัวหนึ่ง

มันคือตัวเพียงพอน

เถียนกั๋วจงส่งปืนให้เถียนกั๋วอี้ ทว่าเถียนกั๋วอี้กลับส่ายหน้า "ช่างเถอะ ตัวเล็กขนาดนี้ ฉันยิงไม่โดนแน่"

"มั่นใจในตัวเองหน่อย!"

เถียนกั๋วจงกล่าว "ยิ่งตัวเล็กสิถึงจะยิ่งฝึกฝนฝีมือยิงปืนได้ดี ถ้ามีแต่เป้าใหญ่ ๆ แล้วจะฝึกให้แม่นได้ยังไง"

"ก็ได้"

เถียนกั๋วอี้รับปืนมา พลันรู้สึกทั้งตื่นเต้น ทั้งยินดี ทั้งประหม่า มือที่กำกระบอกปืนแน่นจนซีดขาว

"ผ่อนคลายหน่อย เกร็งขนาดนั้นไม่มีทางยิงโดนเป้าหรอก"

เถียนกั๋วจงกระซิบเสียงเบา "รีบเล็งเร็วเข้า ไม่งั้นกระรอกน้อยจะหนีไปแล้ว"

ปัง!

เถียนกั๋วอี้เพิ่งเล็งได้ครู่เดียวก็ทนรอไม่ไหว ลั่นไกออกไปทันที

ผลลัพธ์ย่อมยิงพลาดเป้าไปตามระเบียบ

เจ้ากระรอกน้อยตกใจจนสะดุ้งโหยง ก่อนจะเผ่นแน่บไปอย่างรวดเร็ว

"พี่ใหญ่ ฉัน..."

เถียนกั๋วอี้อับอายจนหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงรอรับคำดุด่าจากพี่ใหญ่