ตอนที่ 91 ล่าหมีควาย

เถียนกั๋วอี้ไม่โดนพี่ใหญ่ดุด่าอย่างที่คิด กลับได้รับสัมผัสลูบศีรษะปลอบโยนแทน

เถียนกั๋วจงลูบหัวน้องชายเบา ๆ พลางเอ่ยปลอบ "ไม่เป็นไร ฝึกอีกสองสามครั้งเดี๋ยวก็ยิงโดนเอง ไปเถอะ พวกเราไปหาเหยื่อตัวต่อไปกัน"

อาจเป็นเพราะช่วงนี้ออกล่าหมูป่าบ่อยเกินไป พวกเขาจึงเดินวนเวียนอยู่ในป่าเขานานกว่าสองชั่วโมงโดยไม่พบร่องรอยของหมูป่าเลยแม้แต่น้อย

ทั้งไก่ป่า กระต่ายป่า และเพียงพอนล่ามาได้ไม่น้อย ทว่าหมูป่ากลับไม่เจอเลยแม้แต่ตัวเดียว

"หมูป่าคงไม่โดนกวาดล้างจนหมดเกลี้ยงแล้วหรอกนะ"

ผู้หมวดหลิวเอ่ยถาม

เถียนกั๋วจงส่ายหน้า "ไม่มีทางหรอกครับ ในป่านี้อย่างน้อยก็ยังมีเหลืออีกสองสามร้อยตัว เพียงแต่มันคงหนีเตลิดเข้าไปซ่อนตัวในป่าลึกแล้วล่ะครับ"

"อีกอย่างช่วงนี้หมู่บ้านเรากำลังตัดถนนอยู่ตลอด ไม่จุดระเบิดหินก็ทุบหินเสียงดังโป๊กเป๊ก หมูป่าส่วนใหญ่เลยตกใจหนีเตลิดไปหมด"

ผู้หมวดหลิวกล่าว "ถ้าอย่างนั้นวันนี้พวกเราก็ต้องกลับมือเปล่าน่ะสิ"

เถียนกั๋วจงเอ่ย "พวกเราก็ล่าเหยื่อได้ตั้งเยอะแล้วไม่ใช่หรือครับ จะเรียกว่ากลับมือเปล่าได้ยังไง"

ผู้หมวดหลิวหัวเราะหึ ๆ "ที่ฉันหมายถึงคือเหยื่อตัวใหญ่น่ะ"

เถียนกั๋วจงจึงว่า "หรือว่าจะลองไปล่าหมีควายกันดูล่ะครับ"

"หา"

ผู้หมวดหลิวตกใจจนสะดุ้ง "เธอรู้เหรอว่ามีหมีควายอยู่ที่ไหน"

เถียนกั๋วจงยิ้ม "ตั้งแต่จบศึกรณรงค์ล่าหมูป่าครั้งใหญ่ ผมก็เข้าป่าล่าสัตว์อยู่เรื่อย ๆ แล้วก็บังเอิญพบร่องรอยหากินของหมีควายอยู่หลายจุดจริง ๆ เพียงแต่ตอนนั้นไม่มีอาวุธที่ถนัดมือ ผมก็เลยไม่ได้ไปยุ่งกับมัน"

"แต่วันนี้พวกเรามีปืนตั้งสี่กระบอก พอจะไปลองดูได้ครับ"

ผู้หมวดหลิวสบตากับทหารอีกสองนาย ต่างฝ่ายต่างมองเห็นแววตากระตือรือร้นอยากประลองฝีมือในดวงตาของกันและกัน

"ได้ งั้นพวกเราไปลองกันสักตั้ง"

"ลองดูสักตั้งครับ"

จากนั้นทั้งห้าคนภายใต้การนำของเถียนกั๋วจงก็มุ่งหน้าตรงไปยังเขาอีหลงทันที

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เถียนกั๋วจงก็ชี้ไปยังหุบเขาเบื้องหน้า "คราวก่อนผมเห็นรอยหมีควายตรงนั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้มันยังอยู่แถวนี้ไหม พวกคุณรออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมแอบไปดูลาดเลาคนเดียวเองครับ"

"พวกเราไปด้วยกันดีกว่าไหม" ผู้หมวดหลิวถาม

"อย่าเพิ่งครับ"

เถียนกั๋วจงห้ามไว้ "หมีควายไม่เหมือนหมูป่า หนังของมันหนากว่า แรงเยอะกว่า แถมยังคำรามใส่คนด้วย ถ้าไปคนเดียวจะพลิกแพลงตามสถานการณ์ได้ง่ายกว่า"

"แต่ถ้าแห่กันไปเป็นกลุ่ม คงยากที่จะเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด"

"เอาเถอะ งั้นเธอต้องระวังตัวให้ดีนะ" ผู้หมวดหลิวกำชับ

"ระวังตัวด้วยนะ"

เถียนกั๋วอี้กับทหารทั้งสองนายก็พากันสำทับด้วยความเป็นห่วง

เถียนกั๋วจงย่องตรงไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ

พอถึงหุบเขา ก็พบมูลของหมีควายกับรอยเท้าของมันอยู่แถวนี้จริง ๆ

ดูจากรอยเท้าแล้ว หมีควายตัวนี้เป็นหมีโตเต็มวัย น้ำหนักอย่างน้อยต้องถึงสามร้อยจิน (1 จินเท่ากับครึ่งกิโลกรัม) ขึ้นไป

เพียงแต่มันกบดานอยู่ที่ไหนแน่ชัด ยังต้องตามหาต่อไป

เถียนกั๋วจงสำรวจร่องรอยรอบข้างอย่างละเอียดถี่ถ้วน กระทั่งจับทิศทางได้จึงค่อย ๆ ก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง

ไม่นาน เขาก็มองเห็นถ้ำหินแห่งหนึ่ง

หมีควายตัวนั้นน่าจะซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหินนี้

เขาไม่ได้ผลีผลามบุ่มบ่ามคนเดียว แต่เลือกที่จะย้อนกลับไปหาพวกเถียนกั๋วอี้

"กั๋วจง เจอหมีควายแล้วเหรอ" ผู้หมวดหลิวเอ่ยถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

เถียนกั๋วจงพยักหน้า "เจอแล้วครับ ไปเถอะ เดี๋ยวผมพาไป"

พลันได้ยินว่าเจอหมีควายเข้าจริง ๆ แต่ละคนก็ทั้งตื่นเต้น ทั้งลนลาน ทั้งหวาดกลัว... อารมณ์หลากหลายปะปนกันจนทำให้ทุกคนเดินเกร็งอย่างประหลาด

"อย่าเกร็งกันครับ แล้วก็อย่าส่งเสียงดังเชียว ถ้าทำให้หมีควายไหวตัวทันล่ะก็ พวกเราได้จบเห่กันหมดแน่!"

เถียนกั๋วจงเตือนสติ

ทุกคนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ติดกันหลายครั้ง ถึงระงับอารมณ์ต่าง ๆ ลงได้ แล้วเดินตามเถียนกั๋วจงมาถึงหน้าถ้ำหินแห่งนั้น

"หมีควายอยู่ในถ้ำหินนี้ครับ" เถียนกั๋วจงชี้ไปที่ถ้ำหิน

หลายคนเดินเข้าไปใกล้ปากถ้ำหินแล้วชะเง้อมองเข้าไปข้างใน พบว่าข้างในมืดมิดจนมองอะไรไม่เห็น แถมยังมีทางแยกซอกซอยอีกเพียบ ไม่รู้เลยว่าหมีควายหลบซ่อนอยู่ในซอกไหน

"พวกเราต้องหาวิธีล่อหมีควายออกมาจากถ้ำหินให้ได้"

เถียนกั๋วจงกล่าว

"ล่อยังไงล่ะพี่ใหญ่" เถียนกั๋วอี้ถาม

ผู้หมวดหลิวเสนอ "พวกเราใช้ควันรมสิ!"

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "นี่เป็นวิธีที่ดีครับ แต่ใครจะไปรมควันล่ะ ถ้าเกิดจู่ ๆ หมีควายพุ่งพรวดออกมาจะทำยังไง"

ผู้หมวดหลิวชะงักไป

พลทหารสองนายเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราเคาะท่อนไม้หรือก้อนหิน ใช้เสียงล่อมันออกมาก็ได้ครับ"

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "วิธีนี้ก็พอ ๆ กับวิธีก่อนหน้านั่นแหละครับ อันตรายพอกันทั้งคู่"

ผู้หมวดหลิวกล่าวว่า "งั้นคุณลองว่ามาสักวิธีสิ"

เถียนกั๋วจงยิ้มพลางกล่าวว่า "เมื่อกี้พวกเราล่าเหยื่อมาได้ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอครับ โยนเข้าไปตรงปากถ้ำหินสักสองสามตัว ก็ล่อหมีควายออกมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ"

"จริงด้วย! พี่ใหญ่ วิธีของพี่ดีที่สุดเลย" เถียนกั๋วอี้ร้องขึ้น

ผู้หมวดหลิวกล่าวว่า "วิธีนี้เข้าท่าจริง ๆ แต่ถ้าหมีควายมันดันอิ่มอยู่พอดีจะทำยังไงล่ะ"

เถียนกั๋วจงกล่าวว่า "พวกเราลองดูก่อนเถอะครับ อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว"

ทุกคนคิดดูแล้วก็เห็นพ้องกับวิธีของเถียนกั๋วจง

เถียนกั๋วจงหยิบไก่ฟ้าหนึ่งตัวกับกระต่ายป่าหนึ่งตัวออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง ใช้มีดกรีดลงไปหลายแผล จากนั้นจึงโยนไปที่ปากถ้ำหิน

จากนั้น พวกเขาก็ถอยร่นไปกว่าห้าสิบเมตร ยกปืนขึ้นเล็งไปที่ปากถ้ำหิน

รอไปไม่ถึงห้านาที ในถ้ำหินก็มีความเคลื่อนไหว

"ทุกคนระวัง"

ไม่ต้องให้เถียนกั๋วจงเตือน ทุกคนต่างมีสมาธิจดจ่อ เล็งปากกระบอกปืนไปที่ปากถ้ำหิน

ฮืดฮาด

ฮืดฮาด

หมีควายตัวมหึมาตัวหนึ่งเดินออกมาจากถ้ำหิน

มันได้กลิ่นคาวเลือดที่ปากถ้ำหิน จึงใช้ปากเขี่ยไก่ฟ้ากับกระต่ายป่าบนพื้น ในใจคงนึกสงสัยว่าเจ้าตัวเล็กสองตัวนี้มาตายตรงนี้ได้ยังไง

ทว่าสติปัญญาของมันมีจำกัด จึงคิดไม่ถึงเลยว่านี่จะเป็นกับดัก

หลังจากเขี่ยดูอยู่หลายที มันก็เตรียมจะอิ่มอร่อยสักมื้อ

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงปืนชุดหนึ่งพลันดังสนั่น หมีควายถูกยิงติดต่อกันสี่นัด เลือดสด ๆ ไหลทะลัก

โฮก!

หมีควายแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ไม่นานมันก็ล้มตึงลงกับพื้น ชักกระตุกอยู่ครู่หนึ่งแล้วสิ้นใจไป

"ฮ่า ๆ ๆ กั๋วจง พวกเราล่าหมีควายได้อีกตัวแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ พวกเราฆ่าหมีควายได้อีกตัวแล้ว!"

ผู้หมวดหลิวตื่นเต้นดีใจจนกระโดดโลดเต้น

"พี่ใหญ่ หมีควายตายแล้ว!"

เถียนกั๋วอี้ก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน

ทหารสองนายยิ่งตื่นเต้นจนวิ่งถลาเข้าไปหาทันที

เถียนกั๋วจงก็ดีใจมาก ทว่าเขายังนับว่าสุขุมอยู่

โฮก!

ในตอนนั้นเอง ในถ้ำหินข้างหน้าพลันมีเสียงคำรามของหมีดังขึ้นมาอีกระลอก

"ยังมีหมีควายอีกตัวเหรอ?!"

ผู้หมวดหลิว เถียนกั๋วอี้ และทหารสองนายต่างพากันอึ้งงัน สีหน้าถอดสีทันที

"รีบหนีเร็ว!"

เถียนกั๋วจงก็หน้าเปลี่ยนสีเช่นกัน รีบตะโกนลั่น

ทหารสองนายถึงเพิ่งได้สติ หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต แต่หมีควายก็รวดเร็วมาก มันพุ่งพรวดออกมาจากถ้ำราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ

พลั่ก!

ทหารทั้งสองนายถูกตะปบจนล้มคว่ำลงกับพื้น

เคราะห์ดีที่ช่วงนี้ทั้งสองคนผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ร่างกายจึงแข็งแรงทนทาน แม้จะถูกตะปบล้มลง แต่ก็ไม่ได้หมดแรงขยับตัว หากแต่รีบกลิ้งตัวหลบไปคนละข้างอย่างรวดเร็ว

โครม!

หมีควายที่อยู่ในภาวะคลุ้มคลั่งต่อสู้นั้นน่ากลัวเหลือเกิน พละกำลังของมันมหาศาลไร้ขีดจำกัด

พงหญ้าและกิ่งไม้รอบตัวถูกมันตบหักสะบั้นอย่างง่ายดาย กรงเล็บอันแหลมคมข่วนหินจนเกิดเป็นรอยลึกเป็นทาง

ต้นขาของทหารทั้งสองนายโดนหมีควายข่วนเข้าอย่างจัง เลือดเนื้อเหวอะหวะทันตาเห็น หากลึกกว่านี้อีกนิด ขาคงถูกข่วนจนขาดสะบั้นไปแล้ว!

ปัง!

ในตอนนั้นเอง เถียนกั๋วจงก็ลั่นไก

บรรยายเหมือนช้า ทว่าแท้จริงแล้ว ตั้งแต่หมีควายตัวที่สองปรากฏตัวจนถึงตอนที่เถียนกั๋วจงลั่นไก เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

"โฮก!"

กระสุนนัดนี้ไม่ได้โดนหมีควาย ทว่าทำให้มันตกใจสะดุ้ง จนไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีทหารสองนายนั้นต่อ