ตอนที่ 92 แบ่งที่ดินและทรัพย์สินให้แต่ละครัวเรือน

ปัง!

ชั่วขณะถัดมา ผู้หมวดหลิวก็ลั่นไกเช่นกัน

เถียนกั๋วจงก็ยิงออกไปพร้อมกัน

หมีควายโดนยิงไปหลายนัด ล้มตึงขาดใจตายคาที่

เถียนกั๋วอี้กับผู้หมวดหลิวคิดจะรุดเข้าไปช่วยคน เถียนกั๋วจงก็รีบร้องห้าม "เดี๋ยวก่อน!"

ทั้งสองชะงักฝีเท้าทันที

พวกเขาเองก็นึกขึ้นได้ หากในถ้ำหินยังมีหมีควายอยู่อีก การผลีผลามบุกเข้าไปคงอันตรายอย่างยิ่ง

"พวกนายสองคนรีบคลานมาเร็วเข้า"

ผู้หมวดหลิวตะโกนลั่น

ทหารสองนายกัดฟันค่อย ๆ คลานมา พอเหลือระยะสิบกว่าเมตร ผู้หมวดหลิวกับเถียนกั๋วอี้ก็รีบพุ่งเข้าไปช่วยพยุงทั้งสองกลับมา

ผู้หมวดหลิวหยิบผ้าก๊อซออกจากกระเป๋าสะพายมาช่วยพันแผลให้ทั้งคู่

ส่วนเถียนกั๋วจงก็ยกปืนขึ้นแล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ถ้ำหิน

ด้านในถ้ำหินมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไร เถียนกั๋วจงยืนรออยู่ที่ปากถ้ำอยู่นาน กระทั่งสายตาค่อย ๆ ชินกับแสงสลัวในถ้ำหิน ถึงได้ค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปทีละก้าว

เดินไปได้ระยะหนึ่ง พอสัมผัสไม่ได้ถึงความเคลื่อนไหวใด ๆ ด้านใน เถียนกั๋วจงก็ไม่ได้ลึกเข้าไปอีก แต่ค่อย ๆ ถอยร่นออกมา

"พวกเขาบาดเจ็บหนักไหม"

เถียนกั๋วจงเอ่ยถาม

"ยังพอไหว ไม่โดนเส้นเอ็นกับกระดูก แค่แผลภายนอก แต่แผลค่อนข้างลึก คงต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ระยะหนึ่งเลย" ผู้หมวดหลิวตอบ

เถียนกั๋วจงจึงว่า "งั้นพวกเรารีบกลับกันเถอะ"

"แล้วหมีสองตัวนี้จะเอายังไง" ผู้หมวดหลิวถาม

"คุณกับกั๋วอี้แบกพี่น้องสองคนนี้กลับไปก่อน แล้วค่อยตามคนมาช่วยหาม ผมจะเฝ้าอยู่ที่นี่เอง" เถียนกั๋วจงบอก

"ได้ งั้นพวกเรากลับไปก่อน"

ผู้หมวดหลิวคิดดูแล้ว ก็คงทำได้เพียงเท่านี้

"พี่ใหญ่ พี่ระวังตัวด้วยนะ" เถียนกั๋วอี้กำชับ

"วางใจเถอะ"

เถียนกั๋วจงยกปืนในมือขึ้นโบกไปมา

ผู้หมวดหลิวกับเถียนกั๋วอี้แบกทหารคนละนาย พากันล่วงหน้ากลับไปก่อน

เถียนกั๋วจงหยิบเคียวออกมา ผ่าท้องควักเครื่องในหมีทั้งสองตัว

ได้ยินว่าดีหมีนั้นมีราคาสูงมาก

หมีควายตัวก่อนหน้านี้ยังไม่ทันได้ตัดดีหมี ก็โดนผู้นำคอมมูนขนไปเสียแล้ว สองตัวนี้จะปล่อยให้พลาดไปไม่ได้อีกเด็ดขาด

หมีสองตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นตัวผู้ตัวหนึ่งตัวเมียตัวหนึ่ง ตัวผู้หนักราวสี่ร้อยจิน (1 จินเท่ากับครึ่งกิโลกรัม) ส่วนตัวเมียก็หนักราวสามร้อยกว่าจิน

ดีหมีในตัวของพวกมันก็มีขนาดใหญ่มากเช่นกัน

ดีหมีตัวผู้มีขนาดเกือบเท่ากำปั้นของเถียนกั๋วจง ส่วนของตัวเมียจะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก

เถียนกั๋วจงเองก็ไม่รู้ว่านี่จัดเป็นดีหมีเกรดไหน จึงนำทั้งหมดไปแขวนผึ่งลมไว้บนต้นไม้

บรู๊ววว!

เพิ่งจะทำเสร็จ เสียงหมาป่าหอนก็ดังแว่วขึ้นมาทันที

สีหน้าของเถียนกั๋วจงเปลี่ยนไปทันที เขารีบเก็บดีหมี แล้วหาโขดหินลับตาแอบซ่อนตัว

ไม่นานนัก ก็มีหมาป่าหลายตัวมุดออกมาจากดงไม้จริง ๆ

มีทั้งหมดห้าตัว

พวกมันเดินวนรอบซากหมีควายอยู่สองสามรอบ จากนั้นก็เตรียมจะลิ้มลองมื้ออร่อย

ปัง!

ตอนนี้เอง เถียนกั๋วจงจึงลั่นไก

หมาป่าตัวใหญ่ที่สุดล้มลงจมกองเลือดคาที่ทันที

เอ๋ง!

หมาป่าอีกสี่ตัวตกใจจนแตกตื่นวิ่งเตลิดไปคนละทิศละทางทันที

เถียนกั๋วจงยังคงซุ่มอยู่หลังโขดหินไม่ขยับ แต่ระแวดระวังเต็มที่ ปลายกระบอกปืนเล็งไปข้างหน้าพร้อมยิงตลอดเวลา

ผ่านไปสิบกว่านาที หมาป่าเหล่านั้นก็กลับมารวมฝูงกันอีกครั้ง

ปัง! ปัง! ปัง!

คราวนี้เถียนกั๋วจงไม่เกรงใจ รัวยิงรวดเดียวสามนัด

สองนัดแรกปลิดชีพหมาป่าไปได้ตัวละนัด แต่นัดที่สามยิงแฉลบ โดนแค่ท้องของหมาป่าตัวนั้น

ในที่สุด หมาป่าหนีรอดไปได้สองตัว ทิ้งซากไว้สามตัว

เถียนกั๋วจงยังคงไม่ขยับ

ผ่านไปอีกชั่วโมงกว่า ถึงได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา

"ระวังตัวด้วย แถวนี้มีหมาป่า"

เถียนกั๋วจงตะโกนบอกเสียงดัง

ในพริบตา เสียงฝีเท้านั้นก็เงียบหายไป

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาอีก แต่เชื่องช้าลงมาก

"กั๋วจง นายเป็นอะไรหรือเปล่า"

เป็นเสียงของผู้หมวดหลิว

"ไม่เป็นไรครับ"

เถียนกั๋วจงตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

ไม่นานนัก ผู้หมวดหลิวก็พาคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

"เชี่ยเอ๊ย พวกนายล่าหมีควายได้สองตัวจริง ๆ ด้วย!"

"ฮ่า ๆ ๆ ฉันจะกินอุ้งตีนหมี!"

"เหลือก้นหมีไว้ให้นาย เอาไหมล่ะ"

"เอาสิ ทำไมจะไม่เอาล่ะ พวกนายอย่ามาแย่งฉันนะ!"

"ฝันไปเถอะ! ก้นหมีมีแต่เนื้อ ไม่มีกระดูกเลยสักนิด คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน จะกินก็ต้องให้กั๋วจงกิน!"

"ผมไม่กินหรอก ยกให้พวกคุณกินเถอะ"

เถียนกั๋วจงรีบส่ายหน้า

ทุกคนรีบมัดหมีควายทั้งสองตัวรวมถึงหมาป่าอีกสามตัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ช่วยกันหามเดินออกไปข้างนอก

ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ทุกคนถึงหามหมีควายสองตัวกับหมาป่าสามตัวกลับมาถึงในหมู่บ้าน

วินาทีต่อมา ทั้งหมู่บ้านก็แตกตื่นฮือฮา

ชาวบ้านแทบทุกคนต่างพากันมามุงดู คนที่มาดูความคึกคักก็ดูไป คนถลกหนังหมาป่าก็ถลกไป คนชำแหละเนื้อหมีก็ชำแหละไป...

"กั๋วจง ยังคงเป็นนายที่เก่งกาจ บอกว่าจะได้กินเนื้อก็ได้กินจริง ๆ!"

"ใช่แล้ว เลือกกั๋วจงเป็นผู้ใหญ่บ้านน่ะเลือกถูกคนจริง ๆ"

"มีกั๋วจงเป็นผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องกลุ้มใจเรื่องอดกินเนื้ออีกแล้ว!"

"ทั้งฆ่าหมี ทั้งฆ่าหมาป่า ดุดันเกินไปแล้ว!"

ชาวบ้านแต่ละคนต่างพากันเอ่ยปากชมเถียนกั๋วจงจนตัวลอย

เถียนว่านฝู เถียนเกาจิ้น และเถียนเจี้ยนหัวหน้าดำคล้ำเป็นก้นหม้อ แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์เป็นอย่างยิ่ง พวกเขานั่งอยู่ข้างโต๊ะไม่ขยับไปไหนเลย

ต่างก็อยากกินเนื้อกันทั้งนั้น!

ชาวบ้านยังถือว่ารู้ความอยู่บ้าง จึงเก็บอุ้งตีนหมีไว้ให้เถียนกั๋วจงโดยเฉพาะสองข้าง ส่วนเนื้อที่เหลือทั้งหมดก็เอาไปต้ม

เตรียมไว้ให้ชาวบ้านได้กินกันมื้อใหญ่

ชาวบ้านกว่าสี่พันคน หมีสองตัวกับหมาป่าสามตัว กินแค่มื้อเดียวก็เกลี้ยง

"เก็บกระดูกเอาไว้ พรุ่งนี้ยังเคี่ยวน้ำซุปกระดูกต่อได้อีก" เถียนกั๋วจงสั่งการ

ชาวบ้านที่ทำอาหารตอบรับ "ได้เลยครับผู้ใหญ่บ้าน"

ตอนนี้พวกเขาต่างก็ให้ความเคารพยำเกรงเถียนกั๋วจงเป็นอย่างมาก

วันต่อมา ทุกคนก็ได้ล้อมวงกินมื้อกระดูกหมีกระดูกหมาป่าร่วมกันอีกมื้อหนึ่ง

ไม่มีเนื้อให้กิน ได้ซดน้ำซุปสักชามก็ฟินแล้ว!

นับแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวบ้านยิ่งเลื่อมใสศรัทธาในตัวเถียนกั๋วจงมากขึ้นไปอีก

ช่วงเวลาต่อจากนั้น ทั้งหมู่บ้านต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาทำทางอย่างจริงจังภายใต้การบัญชาการของเถียนกั๋วจง แม้แต่นักเลงหัวไม้พวกนั้นก็ยังไม่กล้าอู้งานหรือเล่นตุกติก

ถ้าไม่ทำงานก็ไม่ได้กินเนื้อ นี่เป็นไม้ตายที่ทรงพลังเกินไป ไม่มีใครต้านทานสิ่งล่อใจอย่างเนื้อได้เลย!

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดถนนสำหรับรถวิ่งก็ตัดผ่านสำเร็จ

ตอนนั้นยังมีการจัดพิธีเปิดใช้เส้นทางแบบเรียบง่ายสั้น ๆ ขึ้นด้วย

ในหมู่บ้านไม่มีรถยนต์ เถียนกั๋วจงจึงไปยืมเกวียนม้า เกวียนล่อ และรถเข็นลากจากหมู่บ้านรอบข้างมาให้ครบขบวน

พิธีการผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นในที่สุด

ไม่กี่วันต่อมา ทางคอมมูนก็ออกประกาศลงมาอย่างกะทันหัน ว่าทั่วทั้งหมู่บ้านจะต้องแบ่งที่ดินและทรัพย์สินให้แต่ละครัวเรือนแล้ว

เถียนกั๋วจงคาดการณ์ไว้นานแล้วจึงไม่แปลกใจ แต่ชาวบ้านกลับดีใจกันจนส่งเสียงโห่ร้องร้องตะโกน ถึงขั้นมีคนไปนอนกลางทุ่งนาตอนดึกดื่นเลยทีเดียว

เถียนกั๋วจงมีแผนการจัดสรรเตรียมไว้ก่อนแล้ว จึงระดมคนทั้งหมู่บ้านเริ่มแบ่งที่ดินทันที

ในช่วงเวลานี้ มีชาวบ้านไม่น้อยเริ่มแยกบ้านกัน เพราะต่างก็อยากได้ส่วนแบ่งที่ดินเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย

"กั๋วจง บ้านเราต้องแยกบ้านกันไหม" เถียนเหล่าเนียนเอ่ยถาม

เถียนกั๋วจงตอบ "ไม่ต้องหรอกครับ บ้านเรามีที่ดินตั้งหกสิบหมู่ (ประมาณ 25 ไร่) แล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว"

เถียนเหล่าเนียนจึงไม่พูดอะไรอีก

วันรุ่งขึ้น เถียนกั๋วจงก็จัดให้ชาวบ้านมารวมตัวกันแบ่งที่ดิน

ชาวบ้านทุกคนต่างก็อยากได้ที่ดินผืนดี ๆ แต่ละคนแย่งชิงกันจนหน้าดำหน้าแดง

เถียนกั๋วจงไม่ได้เข้าไปร่วมยื้อแย่งตลอดทั้งกระบวนการ ปล่อยให้ชาวบ้านไปแบ่งกันเอาเองทั้งหมด

เถียนเหล่าเนียนร้อนใจมาก เกลี้ยกล่อมให้เถียนกั๋วจงออกไปเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเองตั้งหลายรอบ แต่เถียนกั๋วจงก็ยังเฉยเมยไม่สะทกสะท้าน

หนึ่งเดือนต่อมา การแบ่งที่ดินและทรัพย์สินให้แต่ละครัวเรือนของทั้งหมู่บ้านก็เสร็จสิ้นลงอย่างเรียบร้อยทุกจุด

เพราะเถียนกั๋วจงไม่แก่งแย่งชิงดี ทั้งยังไม่กอบโกยผลประโยชน์ให้บ้านตัวเอง ชาวบ้านจึงยิ่งรู้สึกดีกับเขามากขึ้นไปอีก

เถียนเหล่าเนียนมีความคิดเห็นขัดแย้งกับเรื่องนี้มาก ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลังจากการแบ่งที่ดินและทรัพย์สินให้แต่ละครัวเรือน ความกระตือรือร้นของชาวบ้านก็ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม

แต่ละคนต่างขยันขันแข็งกันเป็นอย่างยิ่ง พากันเพาะปลูกจนเต็มพื้นที่ทุกผืน แถมยังเตรียมจะบุกเบิกที่ดินรกร้างเพิ่มเติมอีกด้วย

เถียนเหล่าเนียนเองก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นทุกวัน ไม่ได้ไปเป็น "กุนซือ" อะไรที่คณะกรรมการหมู่บ้านอีกต่อไป แต่หันมาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการทำนาทำไร่อย่างเต็มที่