ตอนที่ 59 รายงานข่าวต่อเนื่อง วีรบุรุษผู้เสียสละ

วันต่อมา

ทันทีที่ฉินฉางอานก้าวเข้ามาในฝ่ายแต่งเพลง เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างก็ส่งเสียงเฮต้อนรับเขาทันที

"ฉันได้ยินหัวหน้าบอกว่านายทะลุเข้าไปถึงรอบจัดอันดับแล้ว ฉางอาน นายนี่สุดยอดจริง ๆ!" หวังจิ้งอานพุ่งเข้ามาหา "โบนัสเดือนนี้ของฝ่ายแต่งเพลงเรา ทุกคนได้ปรับขึ้นอีกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ พลอยได้อานิสงส์จากนายไปด้วยเลย"

หลี่ชิงอีกับหวังจิ้งอานและคนอื่น ๆ พากันตรงเข้ามาช่วยกันหิ้วปีกฉินฉางอาน แทบจะโยนเขาตัวลอยขึ้นฟ้า

"ทุกคน ใจเย็น ๆ ก่อน... ใจเย็น ๆ ครับ..." ฉินฉางอานตกใจจนหน้าเหวอ

"ฉางอาน ตอนรอบท้าชิง ผลงานนายเป็นยังไงบ้างเหรอ" หลี่ชิงอีถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หวังจิ้งอานพูดขึ้น "ชิงอี นี่นายนิสัยไม่ดีแล้วนะ เขามีสัญญาเก็บรักษาความลับอยู่ อย่าไปซักไซ้เรื่องการแข่งขันสิ"

ฉินฉางอานเกาท้ายทอยพลางหัวเราะ "เปิดเผยคะแนนตรง ๆ คงไม่ได้ครับ แต่รอบท้าชิง ผมก็ยังทำผลงานได้ดีที่สุดในงานเหมือนเดิม"

"ได้ดีที่สุดในงานอีกแล้วเหรอ" หลี่ชิงอีตกตะลึง "เพลงที่แต่งเองใช่ไหม"

"ใช่ครับ" ฉินฉางอานพยักหน้า

"ให้ตายสิ ฉางอาน บอกพวกเรามาตามตรงเลยนะ นายมีสต็อกเพลงเก็บไว้ใช่ไหม" หลี่ชิงอีไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภายในเวลาแค่เดือนเดียว ฉางอานจะปล่อยผลงานคุณภาพสูงออกมาติด ๆ กันได้มากขนาดนี้

"เอาละ ๆ พอกันได้แล้ว" หัวหน้าหวงบอกให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปทำงานที่โต๊ะ แล้วหันมาพูดกับฉินฉางอาน "ฉางอาน ค่าคอมมิชชันของนาย ฝ่ายการเงินน่าจะโอนเข้าบัญชีให้ช่วงเที่ยงวันนี้นะ"

เที่ยงวันนั้น

ฉินฉางอานได้รับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร เป็นเงินค่าคอมมิชชันจากเพลงเหล่านั้น

ต้องยอมรับเลยว่าการแต่งเพลงทำเงินได้เร็วมากจริง ๆ ขอเพียงแค่เพลงนั้นดังเปรี้ยงขึ้นมา

แค่ไม่กี่เพลง ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน กวาดเงินไปถึงหนึ่งล้านเก้าแสนหยวน ทั้งที่ตอนนั้นกระแสยังไม่แตะจุดสูงสุดด้วยซ้ำ เดือนหน้าค่าคอมมิชชันคงจะยิ่งสูงกว่านี้อีก

ต่อให้ฉินฉางอานจะนอนปล่อยจอยไม่ปล่อยเพลงใหม่อีกเลย ด้วยรายได้จากเพลงฮิตไม่กี่เพลงนี้ ถ้ารวมค่าลิขสิทธิ์ต่าง ๆ เข้าไปด้วย การทำเงินปีละมากกว่าหนึ่งร้อยล้านก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

ตอนแรกฉินฉางอานคิดว่าจะไปหาซื้อบ้านดี ๆ สักหลังในวันนี้ แต่พอคิดดูว่าในมือยังมีเงินไม่ถึงสองล้านหยวน ก็รอเดือนหน้าค่อยว่ากันใหม่ดีกว่า

เรื่องบ้านถ้าไม่ซื้อก็แล้วไป แต่ถ้าจะซื้อก็ต้องซื้อบ้านเดี่ยวไปเลย อยู่แบบนั้นถึงจะสบาย

"ฉางอาน รองประธานสั่งให้ฉันเคลียร์ห้องเก็บของข้าง ๆ ให้นาย ใช้เป็นห้องทำงานส่วนตัวของนายโดยเฉพาะเลย" หัวหน้าหวงเกณฑ์เพื่อนร่วมงานหลายคนมาช่วยกันขนของออกมาก่อนเลิกงาน โดยมีอั่งเปาแจกให้เป็นสินน้ำใจ

ฉินฉางอานเองก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยด้วย

กระทั่งถึงเวลาเลิกงาน เขาถึงพอมีเวลาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

ไม่เปิดยังพอว่า แต่พอเปิดโทรศัพท์เข้าโต่วอินกะจะไถคลิปสั้นดูสักหน่อย เขาก็ต้องตกใจจนใจเต้นรัวกับหัวข้ออันดับหนึ่งบนเทรนด์ยอดนิยม

ข่าวรายงานความคืบหน้าของเหตุเพลิงไหม้ที่ห้างว่านกว่างออกมาแล้ว

หลังจากเจ้าหน้าที่แนวหน้าปฏิบัติภารกิจกู้ภัยทั้งวันทั้งคืนตลอดสามวันเต็ม ในที่สุดก็สามารถช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่ติดอยู่ด้านในออกมาได้ทั้งหมด

จากการประเมินเบื้องต้น มีผู้ติดอยู่ภายในสูงถึง 1,413 คน และมีผู้เสียชีวิต 61 คน ซึ่งรวมถึงเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่ปฏิบัติหน้าที่ในแนวหน้าด้วย

ในจำนวนนั้น นักดับเพลิงที่อายุน้อยที่สุดมีอายุเพียง 19 ปีเท่านั้น เพื่อช่วยเด็กหญิงสองคนออกมา สุดท้ายเขากลับถูกเปลวเพลิงโอบล้อม และจากไปตลอดกาล ณ ที่แห่งนั้น

จากการตรวจสอบเบื้องต้น เหตุเพลิงไหม้มีต้นตอมาจากร้านอาหารแห่งหนึ่งบนชั้นสี่ของห้างสรรพสินค้า ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดยังอยู่ระหว่างการสอบสวน

ทันทีที่รายงานข่าวนี้เผยแพร่ออกไป ก็มีคอมเมนต์เข้ามามากมาย ไม่ว่าจะเป็น "ขอให้วีรบุรุษเดินทางสู่สุคติ" "ผู้สวนกระแสที่งดงามที่สุด" "ขอคารวะแด่วีรบุรุษ" "ไฟไหม้เพราะไม่ทำตามระเบียบ ร้านค้าพวกนี้แย่จริง ๆ" "วีรบุรุษที่เด็กที่สุดอายุแค่ 19 ปีเอง ครอบครัวของเขาจะเสียใจขนาดไหนกันนะ"

ทุกครั้งที่ฉินฉางอานเห็นข่าวการเสียสละของเหล่าวีรบุรุษ ในใจเขาก็อดสะเทือนใจไม่ได้ คนเหล่านี้ต่างหากที่สมควรแก่การเคารพยกย่องอย่างแท้จริง