ตอนที่ 63 พลิกผันชวนตะลึง สู่จุดสูงสุดระดับเทพ

เมื่อเห็นคอมเมนต์วิ่งรุมด่าฉินฉางอานถล่มทลายขนาดนี้ จางต้าเหอก็เก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่

แม้ผู้ชมบางส่วนจะยังมองด้วยเหตุผล แต่คอมเมนต์วิ่งส่วนใหญ่ที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายกลับเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ เมื่ออารมณ์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

ส่วนสาเหตุที่บรรยากาศพลิกผันไปน่ะหรือ

ก็คงต้องเริ่มจากประโยคที่ว่า "ใครบอกว่าคนเปื้อนโคลนไม่นับเป็นฮีโร่"

ท่อนฮุกแรกเริ่มขึ้นด้วยพลังการคุมเวทีของฉินฉางอาน ปลุกเร้าอารมณ์ให้เดือดพล่านไปตลอดทั้งเพลง

ทั้งถ้อยคำ เทคนิค จังหวะ และพลังอันร้อนแรง... ล้วนร้อยเรียงเข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบ ผสานกับการปลดปล่อยอารมณ์ในท่อนฮุกอย่าง "เดินเดี่ยวในตรอกมืด" "ท่วงท่าที่ไม่ยอมคุกเข่า" "ประจันหน้ากับความสิ้นหวัง" "ไม่ยอมหลั่งน้ำตา" อารมณ์ที่ไต่ระดับขึ้นทีละขั้นทำให้ภาพแผ่นหลังของเหล่าฮีโร่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างแจ่มชัด

ยิ่งประกอบกับบริบทของเหตุการณ์เพลิงไหม้ เพลงสรรเสริญวีรบุรุษบทนี้จึงถูกจุดติดขึ้นมาทันที ผู้ชมในฮอลล์แข่งขันต่างลุกขึ้นยืนปรบมือและส่งเสียงเชียร์กันเกรียวกราว

ก่อนที่กล้องจะตัดภาพไปที่ฉินฉางอาน ใบหน้าของกรรมการทั้งห้าท่าน โดยเฉพาะซ่งอานหลาน ต่างฉายแววไม่อยากจะเชื่อและตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

ช็อตนี้จับภาพอยู่เพียงสองวินาที กล้องหมายเลขหนึ่งถึงสิบก็ตัดสลับไปที่ฉินฉางอาน เขาราวกับกลายร่างเป็นนักรบ และขับขานบทเพลงนี้จนมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ!

ทั้งบรรดาหน้าม้าไอโอ ขาจรที่แวะมาดูความสนุก นักเลงคีย์บอร์ดที่ด่าตามน้ำอย่างไร้สมอง หรือแม้กระทั่งแฟนคลับของฉินฉางอาน ต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กันจนบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ข้อความคอมเมนต์วิ่งพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในช่วงรอยต่อของท่อนพีคทั้งสองท่อนนี้!

ก่อนจะปิดท้ายด้วยประโยค "ใครบอกว่าคนที่ยืนในแสงสว่างเท่านั้นถึงจะเป็นฮีโร่" กล้องจับภาพนิ่งค้างไว้ที่ฉินฉางอาน บรรยากาศการแข่งขันทั้งเวทีถูกยกระดับขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที!

ทั่วทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงจะดังระงมตามมาเป็นระลอก!

ด้วยปริมาณคอมเมนต์วิ่งที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างมหาศาล ระบบถึงขั้นกระตุกและเฟรมเรตตกไปชั่วขณะ

"ระเบิดแล้ว... เพลงนี้ระเบิดความมันส์สุดยอดไปเลย!!!"

"คุณพระช่วย! มีเพลงที่ทรงพลังขนาดนี้ด้วยเหรอ นี่มันยังเป็นการแข่งขันอยู่ไหม ทำไมเหมือนกำลังออกรบในสงครามเลย"

"มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ฟังแค่เพลงเดียวทำเอาเลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านจนแทบอยากจะไปท้าต่อยตัวต่อตัวกับเด็ก ป.หก เดี๋ยวนี้เลย!"

"ไปไหม? ไปสิ! สู้ไหม? สู้สิ!"

"อาจเพราะช่วงนี้มีคนตามข่าวเหตุไฟไหม้เยอะมาก พอมาฟังเพลง "ผู้กล้าเดียวดาย" ในเวลานี้ มันเลยยิ่งอินกับคำว่า 'ไม่มีช่วงเวลาที่สงบสุขหรอก มีแต่คนคอยแบกรับภาระหนักหน่วงก้าวไปข้างหน้าแทนพวกเราต่างหาก' อย่างลึกซึ้งจับใจ ขอประกาศฝ่ายเดียวเลยว่า โชว์นี้ฉินฉางอานขึ้นหิ้งกลายเป็นเทพไปแล้ว!"

"พวกสื่อโซเชียลนี่น่ารำคาญจริงๆ หาว่าฉินฉางอานโหนกระแสไฟไหม้ ใช่ ถึงเขาจะเกาะกระแสจริง แต่เพลงนี้ก็ส่งต่อพลังบวก ฟังแล้วรู้สึกดี แถมยังทำให้เข้าใจความยากลำบากของเหล่าฮีโร่ที่วิ่งฝ่ากองเพลิงมากขึ้น แล้วทำไมพอออกจากปากพวกสื่อพวกนั้น มันถึงได้กลายเป็นเรื่องเลวร้ายไปได้ล่ะ?"

"โชคดีจริงๆ โชคดีที่เมื่อกี้ฉันยังมีสติ ไม่ได้ตามน้ำไปรุมด่า แล้วเลือกเข้ามารอดูสถานการณ์ก่อน"

"พอเห็นคอมเมนต์วิ่งเปลี่ยนทิศทางไปแบบนี้ ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เป็นแฟนคลับของฉินฉางอาน"

"ไม่รู้ทำไม ฟังเพลงนี้แล้วฉันนึกถึงพวกฮีโร่สายลับขึ้นมาเลย... ใครบอกกันล่ะว่าคนที่ยืนอยู่ใต้แสงสว่างเท่านั้นถึงจะเรียกว่าฮีโร่ได้?"

"ไม่ใช่แค่ฮีโร่สายลับหรอกนะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่มีภัยอันตราย คนที่ยืนหยัดอยู่แนวหน้าเสมอก็สมควรได้รับการยกย่องเหมือนกัน พวกเขาคือผู้ก้าวสวนทางที่งดงามที่สุด คือวีรบุรุษของประชาชน และคือนักรบของประเทศชาติ... ขอแสดงความเคารพ!"

"...ขอแสดงความเคารพ!"

"...ขอแสดงความเคารพ!"

ระบบคอมเมนต์วิ่งในเวลานี้แทบจะล่ม ทั้งหน้าจออัดแน่นไปด้วยข้อความจนบังภาพไปหมด ถ้าไม่ปิดคอมเมนต์ก็แทบมองไม่เห็นอะไร แต่ถ้าปิดก็กลัวจะพลาดคอมเมนต์เด็ดๆ ไปอีก

ทันทีที่เพลงจบลง ประกอบกับคำพูดที่ฉินฉางอานเอ่ยออกมาต่อหน้าทุกคน เหตุผลที่ดนตรีถูกเรียกว่าดนตรี ก็เพราะมันสามารถปลุกอารมณ์ร่วมในใจของผู้คนขึ้นมาได้โดยไม่รู้ตัว ในวินาทีนั้น ดนตรีจึงได้รับความหมายใหม่อย่างแท้จริง และกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง!