ตอนที่ 66 สายโทรศัพท์แสดงความห่วงใย ด้านที่อ่อนโยน

ก่อนจะเลิกประชุม รองประธานหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นหญิงที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า

"ท่านรองประธานครับ เกี่ยวกับผลงานของฉินฉางอานในการแข่งขัน "ศึกชิงเทพเพลง 6" คุณมีความเห็นอย่างไรบ้างครับ"

รองประธานกรรมการหญิงผู้มีผิวพรรณเนียนกระชับจนดูไม่ออกว่าอายุสี่สิบกว่าแล้ว ตอนแรกยังนึกแปลกใจว่าทำไมรองประธานถึงถามแบบนี้ แต่ด้วยความที่คร่ำหวอดในวงการธุรกิจมานาน สายตาของเธอย่อมเฉียบแหลมไม่เบา

รองประธานกรรมการเรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ฉินฉางอานสร้างความประหลาดใจให้เยอะจริงๆ เป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถมาก หน้าตาก็ขาวสะอาดสะอ้านแถมยังหล่อเหลา มีชีวิตชีวาตามวัย ฉันล่ะอยากจะเลี้ยงดู..."

พอเห็นว่าบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนทิศ รองประธานก็รีบกระแอมไอเตือนสติ "แค่กๆ... ท่านรองประธานครับ พูดเรื่องงานเถอะครับ"

รองประธานกรรมการไม่สนใจมุกหยอกเล่นของตัวเองเมื่อครู่เลยสักนิด พลางพูดเรื่องงานต่ออย่างอารมณ์ดี "ตอนรอบคัดเลือกรอบแรกฉันเคยดูผ่านตาแวบหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าเขาจะฝ่าฟันมาได้ถึงขนาดนี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ค่ายจืออินของเราจะยอมเป็นแค่ไม้ประดับไม่ได้แล้ว อุตส่าห์มาได้ไกลขนาดนี้ทั้งที ก็ช่วยดันให้เขาไปคว้าแชมป์เลยสิคะ"

"คราวนี้ฉินฉางอานทำผลงานได้น่าภาคภูมิใจมาก พวกเราไม่มีเหตุผลที่จะไม่ลองลุยดูสักตั้ง ผมเห็นด้วย" ผู้ถือหุ้นอาวุโสวัยห้าสิบกว่าเอ่ยขึ้น "ตั้งแต่ตั้งค่ายจืออินมา พวกเราไม่เคยคว้าแชมป์จากเวทีที่ทางการจัดขึ้นได้เลย ครั้งนี้ควรจะคว้ามาให้ได้สักที"

ถ้าคว้าแชมป์มาได้ ค่ายจืออินของพวกเขาก็จะเติบโตแบบก้าวกระโดด นี่จะเป็นหมุดหมายใหม่ของค่ายอย่างแท้จริง!

เพราะ "เทพเพลง" เป็นเวทีประกวดที่จัดโดยทางการ ความน่าเชื่อถือและคุณค่าของตำแหน่งแชมป์จึงยิ่งใหญ่กว่ารายการวาไรตี้พวกนั้นมาก

รองประธานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "ผมจะรีบจัดการเรื่องนี้ทันทีครับ โดยจะเชิญระดับเทพทำนองสักคนมาแต่งเพลงสำหรับแข่งที่เหมาะกับฉินฉางอานโดยเฉพาะ"

"เลิกประชุมได้ ช่วงสองสามวันนี้ให้ทุกแผนกทำงานล่วงเวลา แล้วจะคิดค่าล่วงเวลาให้สามเท่าครับ"

ฉินฉางอานมองดูยอดผู้ติดตามในบัญชีโต่วอินของตัวเองที่พุ่งแตะ 1.92 ล้านคน

ประเด็นที่เล่อยวนจงใจปั่นเพื่อสาดโคลนใส่เขากลับกลายเป็นตัวช่วยดันกระแสให้พุ่งทะยานขึ้นทางอ้อม ช่างสะใจจนบอกไม่ถูก

คืนนั้นตอนสี่ทุ่มครึ่ง มีสายโทรเข้าจากเบอร์แปลกเบอร์หนึ่ง

พอกดรับสาย เสียงปลายสายฟังดูเหมือนจะเป็นผู้หญิง "ฉินฉางอาน คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ"

ฉินฉางอานฟังแวบแรกก็รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นเสียงของซ่งอานหลาน "ซ่งอานหลานเหรอ"

ปลายสาย ซ่งอานหลานเอ่ยปลอบว่า "ความรู้สึกตอนโดนสาดโคลนใส่ร้ายมันทรมานจริงๆ นั่นแหละ ตอนนั้นฉันเองก็เคยเจอเรื่องแบบนี้เหมือนกัน ช่วงเวลานี้คุณต้องใจเย็นๆ ไว้นะ ออกมาดื่มกาแฟสักแก้วไหม ฉันไปเป็นเพื่อนเอง"

ความรู้สึกตอนโดนสาดโคลนมันทรมานงั้นเหรอ... ฉินฉางอานนิ่งคิด ทำไมผมถึงไม่เห็นรู้สึกอะไรแบบนั้นเลยล่ะ

ถึงอย่างนั้น ฉินฉางอานก็ยังแปลกใจอยู่ดีที่ซ่งอานหลานโทรหาเขาในเวลาแบบนี้ แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

พอมาคิดดูดี ๆ ปกติพวกเขาก็แค่ชอบต่อปากต่อคำกันนิดหน่อย ไม่ได้มีความบาดหมางอะไรกันเลย ออกแนวคู่กัดที่คอยแหย่กันเล่นมากกว่า...

"นี่คุณกำลังชวนผมเดตเหรอครับ" ฉินฉางอานยิ้มร่า

"เวลาแบบนี้คุณยังพูดเล่นได้อีก ดูท่าคงไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ สินะ" ซ่งอานหลานถอนหายใจเบา ๆ คล้ายโล่งอก ก่อนจะปรับน้ำเสียงกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม "ฉันแค่กลัวว่าคุณจะโดนเล่นงานจนล้มพับไปต่างหาก อย่าลืมสัญญาหนึ่งปีระหว่างพวกเราล่ะ ถึงตอนนั้นถ้าคว้าตำแหน่งนักแต่งคำร้องระดับเหรียญทองมาไม่ได้ ฉันจะรอดูคุณขายหน้าแน่"

"เป็นห่วงผมก็บอกว่าห่วงสิครับ จะหาข้ออ้างทำไม ปากแข็งจริง ๆ" ฉินฉางอานกำลังจะคุยกับซ่งอานหลานต่ออีกสักสองสามคำ ทว่าอีกฝ่ายกลับตัดสายทิ้งไปเสียแล้ว มีเพียงเสียงสัญญาณสายไม่ว่างดัง ตู๊ด... ตู๊ด... ลอยมาตามสาย

"โอ้โห เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงแฮะ"

พอวางสายไป ในใจของฉินฉางอานก็เริ่มเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา ที่แท้เทพธิดาแห่งชาติขวัญใจคนทั้งประเทศ ก็มีมุมที่อ่อนโยนขนาดนี้เหมือนกัน

ตอนนี้เขามีเป้าหมายใหม่ที่คู่ควรแก่การไขว่คว้าแล้ว "ถ้าวันหน้าได้แต่งงานพาเทพธิดาแห่งชาติเข้าบ้านสักคน ก็คงดีไม่น้อย"

ทางตะวันออกของเมืองลั่วเฉิง โซนบ้านพักตากอากาศวงแหวนชั้นใน

ภายในบ้านพักตากอากาศสามชั้นหลังหนึ่ง

ในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง ซ่งอานหลานสวมชุดนอนผ้าไหมสีดำ บนหน้าผากยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย เส้นผมเปียกชื้นเล็กน้อย บ่งบอกว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ไม่นาน

หลังจากวางโทรศัพท์ลง ท่าทีของซ่งอานหลานก็ดูผ่อนคลายและอารมณ์ดีขึ้น เธอรวบขาทั้งสองข้างชิดกันแล้วพึมพำกับตัวเอง "หมอนี่ โดนสาดโคลนใส่แท้ ๆ ยังมีกะจิตกะใจมาหยอกคนอื่นได้อีก ดูท่าสภาพจิตใจคงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่"