ตอนที่ 74 แค่ช่วงเช้าเดียว จะปล่อยจอยแล้วเหรอ

"เดี๋ยวนะครับ... อาจารย์ฉิน คุณทำเสร็จในเช้าเดียวเลยเหรอครับ" เฉินเหยียนเช่อตกตะลึง ในหัวคิดไปแล้วว่าหรืออาจารย์ฉินจะเริ่มปล่อยจอยยอมแพ้ไปแล้ว

เพราะทันทีที่กติกาประกาศออกมา ทุกคนต่างรู้ดีว่ารอบจัดอันดับนี้วัดกันที่พลังเสียงและทักษะการร้องล้วน ๆ

"เช้าเดียวงั้นเหรอ" ฉินฉางอานลองกะเวลาดูแล้วก็ขี้เกียจจะอธิบาย ไม่อย่างนั้นพูดไปคงมีคนหาว่าเขาทำทรงอวดเก่งอีก

เฉินเหยียนเช่อถามต่อ "จะไม่แก้หน่อยเหรอครับ เพลงที่รีบแต่งในเวลาสั้น ๆ แบบนี้ น่าจะมีหลายจุดที่ต้องขัดเกลาอีกนะ"

ฉินฉางอานส่ายหน้า "ผมว่าไม่ต้องแก้หรอกครับ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว"

เฉินถิงซีขมวดคิ้ว รู้สึกขัดตากับท่าทางของฉินฉางอานในตอนนี้ "ฉินฉางอาน ช่วงนี้นายดังมากก็จริง แต่วงการนี้ดังไวก็ดับไวเหมือนกัน อย่าเพิ่งเหลิงไปหน่อยเลย เก็บแต้มความประทับใจจากคนดูไว้บ้างเถอะ ไม่เห็นต้องมาทำทรงเก่งแบบนี้เลย"

"หา? ผมเนี่ยนะทำทรง?" ฉินฉางอานหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินออกจากสนามบาส มุ่งหน้าตรงไปยังโรงอาหารทันที

ดีนะที่เขารู้ทันเลยไม่ได้อธิบายอะไรออกไป ไม่อย่างนั้นแม่ผู้เข้าแข่งขันที่ชื่อเฉินถิงซีคนนี้ คงได้ตามแซะเขาไม่เลิกแน่

ผู้เข้าแข่งขันหลายคนตอนแรกคิดว่าฉินฉางอานแค่พูดเล่น คงไม่ถึงกับกลับไปนอนจริง ๆ หรอก

แต่ทีมผู้กำกับกลับได้เห็นเต็มสองตาว่า หลังจากอาจารย์ฉินกินข้าวเสร็จและนั่งพักไปครึ่งชั่วโมง เขาก็กลับไปนอนหลับปุ๋ยจริง ๆ ซะงั้น

แถมยังปิดประตูกั้นตากล้องไว้ข้างนอกอีกต่างหาก

ส่วนตากล้องหมายเลข 1 กลับรู้สึกว่าสิ่งที่อาจารย์ฉินทำนั้นสมเหตุสมผลดีแล้ว

ก็เขาเห็นเพลงที่อาจารย์ฉินแต่งมากับตาแล้วนี่ คุณภาพยังคงยอดเยี่ยมเหมือนเดิม ทางเลือกที่ดีที่สุดตอนนี้ก็คือนอนเอาแรง รอให้การแข่งขันรอบค่ำเริ่มขึ้น

แต่ฝั่งผู้กำกับกลับเริ่มร้อนรน "อาจารย์ฉินหลับไปแล้วจริง ๆ เหรอ"

ตากล้องหมายเลข 1 "จริงครับผู้กำกับ"

ผู้กำกับ "นายไม่คิดจะเตือนเขาหน่อยเหรอ"

ตากล้องหมายเลข 1 "ผู้กำกับครับ ผมว่าไม่จำเป็นเลย เนื้อเพลงนั้นนอกจากจะเศร้าแล้ว ยังแฝงกลิ่นอายของวัยรุ่นและเจือความเสียดายไว้ด้วย เป็นเพลงแนวฮีลใจของแท้เลยครับ ถ้าปล่อยออกมาเมื่อไหร่ ผมต้องเอาเข้าเพลย์ลิสต์ส่วนตัวแน่นอน"

ผู้กำกับ "เมื่อเช้านายไม่ได้แกล้งเล่นมุกสร้างบรรยากาศหรอกเหรอ"

ตากล้องหมายเลข 1 "สร้างบรรยากาศอะไรกันครับ ตอนนั้นผมอึ้งจริง ๆ ต่างหาก..."

ฝั่งทีมผู้กำกับพากันเงียบกริบไปตาม ๆ กัน

"หรือว่าอาจารย์ฉินจะแต่งผลงานระดับคุณภาพสูงออกมาได้ในเวลาแค่ห้านาทีจริง ๆ" ผู้กำกับลองคิดดูอีกทียังไงก็ไม่สมเหตุสมผล "เป็นไปไม่ได้หรอก ขนาดเขียนด้วยลายมือ แค่ลอกเนื้อเพลงยังต้องใช้เวลาตั้งสามนาทีกว่า แต่งเพลงเสร็จในห้านาทีเนี่ยนะ นอกจากจะไม่ต้องคิดอะไรเลยแล้วเขียนมั่ว ๆ ขึ้นมา"

ทีมงานข้าง ๆ เอ่ยขึ้น "เป็นไปได้ไหมครับว่าอาจารย์ฉินอาจมีผลงานตุนไว้อยู่แล้ว แล้วบังเอิญตรงกับโจทย์พอดี"

ผู้กำกับส่ายหน้า "แทบเป็นไปไม่ได้เลย แม่งเอ๊ย... หรือว่าอาจารย์ฉินจะปล่อยจอยยอมแพ้ไปแล้วจริง ๆ วะเนี่ย"

กติกาของรอบจัดอันดับไม่ค่อยเป็นมิตรกับผู้เข้าแข่งขันที่ทักษะการร้องไม่โดดเด่นเอาเสียเลย

แต่ทักษะการร้องของอาจารย์ฉินก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น เพียงแต่ถ้าเทียบกับสายพลังเสียงขั้นเทพอย่างเฉินเหยียนเช่อแล้ว ยังถือว่าตามหลังอยู่นิดหน่อย

แถมทักษะการร้องของอาจารย์ฉินยังพัฒนาไปเร็วมาก หากยังก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องแบบนี้ คาดว่าไม่เกินครึ่งปีคงไล่ตามพวกเฉินเหยียนเช่อทันสบาย ๆ

ช่วงค่ำวันนั้น

ตากล้องหมายเลข 1 มาเคาะประตูปลุกฉินฉางอาน "อาจารย์ฉินครับ อีกยี่สิบนาทีจะหมดเวลาแต่งเพลงแล้ว รีบตื่นเถอะครับ"

ยี่สิบนาทีต่อมา

บริเวณพื้นที่เตรียมตัวหลังเวที

ฉินฉางอานเดินเข้ามาพลางขยี้ตาอย่างสะลึมสะลือ เห็นได้ชัดว่ายังนอนไม่อิ่ม

ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นว่าผู้เข้าแข่งขันหลายคนต่างมีสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที

โดยเฉพาะเฉินเหยียนเช่อ เฉินถิงซี เฉาเทียนหมิง และกว่างอี้

พวกเขากระหายตำแหน่งแชมป์มานาน และระบบของรอบจัดอันดับนี้ก็เอื้อให้คนเสียงดีมีทักษะอย่างพวกเขาเป็นพิเศษ ทุกคนจึงยิ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจขัดเกลาเพลงกันอย่างเต็มที่