ตอนที่ 73 สร้างบรรยากาศ ไปเล่นบาสกัน

"เดี๋ยวก่อนครับ!" ตากล้องหลุดอุทานเสียงหลง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังแบกกล้องอยู่ก็รีบลดเสียงลง "ผู้กำกับ ท่าจะไม่ค่อยดีแล้วครับ อาจารย์ฉินแทบไม่ได้หยุดคิดเลย ตอนนี้เขียนไปได้ร้อยกว่าตัวแล้ว รอก่อนนะครับ..."

ดูเหมือนเนื้อเพลงจะดำเนินมาถึงท่อนไคลแมกซ์ ตากล้องถูกดึงดูดจนเกือบจะซูมภาพโคลสอัปไปที่กระดาษขาว ยังดีที่สัญชาตญาณสั่งให้เขาเบนมุมกล้องหลบไปด้านข้างได้ทัน

"มีของจริงด้วย... ฝีมือแต่งคำร้องของอาจารย์ฉินเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ ผมมีลางสังหรณ์ว่าเพลงนี้ต้องดังระเบิดแน่!" คำพูดของตากล้องทำเอาทีมงานฝั่งผู้กำกับอยากรู้อยากเห็นจนแทบนั่งไม่ติด

"ตากล้องหนึ่ง คุณยังอยู่ไหม" ทางฝั่งผู้กำกับส่งเสียงเรียกซ้ำๆ แต่ตากล้องก็ไม่ตอบกลับ ทำเอาผู้กำกับเริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที

จนกระทั่งฉินฉางอานเขียนเพลงเสร็จ เสียงอุทานอย่างทึ่งจัดของตากล้องถึงค่อยดังลอดผ่านวิทยุสื่อสารของผู้กำกับมาว่า "สุดยอด... ยอดเยี่ยมไปเลยครับ"

ทางด้านทีมผู้กำกับ

ทีมงานหลายคนที่ยืนอยู่ข้างผู้กำกับพลอยร้อนรนตามไปด้วย "เชี่ย ตากล้องหนึ่งจงใจปั่นกระแสสร้างบรรยากาศหรือเปล่าวะเนี่ย"

แล้วจากนั้นก็ยังได้ยินเสียงตากล้องหนึ่งเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสายดังมาจากฝั่งโน้นอีก

น้ำเสียงเว่อร์วังนั่นทำให้ผู้กำกับฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ มุมปากค่อยๆ ยกยิ้ม "ที่แท้ตากล้องหนึ่งก็กำลังช่วยสร้างบรรยากาศ ดึงความน่าตื่นเต้นและน่าติดตามออกมาจนถึงขีดสุดนี่เอง ขนาดพวกเราที่เป็นทีมงานยังโดนกระตุ้นความอยากรู้ขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้ชมเลย สมกับเป็นตากล้องหนึ่ง มืออาชีพจริงๆ"

ทุกคนต่างปักใจเชื่อว่าเป็นเพราะ 'ตากล้องหนึ่งกำลังเล่นละครเพื่อสร้างบรรยากาศและดึงความสนใจของผู้ชมให้ถึงขีดสุด'

ทว่า

สิ่งที่ทำให้ผู้กำกับต้องประหลาดใจก็คือ เขากลับเห็นอาจารย์ฉินเดินออกจากห้องไปแล้วผ่านหน้าจอมอนิเตอร์

ไม่ขาดไม่เกิน ครบสามร้อยวินาทีตามที่คุยกันไว้เมื่อกี้เป๊ะ

เชี่ยเอ๊ย... สีหน้าผู้กำกับพลันมืดครึ้ม สรุปว่าที่พวกคุณบอกว่าจะออกไปเล่นบาสหลังผ่านไปสามร้อยวินาที นี่คือสามร้อยวินาทีจริงๆ เหรอเนี่ย

ถึงอย่างนั้น แม้เนื้อร้องจะเขียนเสร็จแล้ว แต่ฉินฉางอานยังไม่ได้ทำทำนอง เขาจึงแวะไปที่ห้องอัดเสียงอีกรอบ และหลังจากพูดคุยแลกเปลี่ยนกับอาจารย์ทางฝั่งนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

พอเริ่มบันทึกเสียง อาจารย์ผู้ดูแลห้องอัดก็ส่งเสียงร้องอุทานด้วยความทึ่งออกมาเช่นกัน

ตากล้องทำได้เพียงยืนอยู่ข้างนอก พยายามซูมกล้องจับภาพโคลสอัปของอาจารย์ฉินให้ได้มากที่สุด โดยไม่ได้ยินเสียงข้างในเลยแม้แต่น้อย

นี่ก็นับเป็นความน่าค้นหาอย่างหนึ่งเช่นกัน

หลังจากจัดการทั้งเนื้อร้องและทำนองเสร็จ เบ็ดเสร็จตั้งแต่ต้นจนจบใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

พอเข้านาทีที่สิบสี่ ฉินฉางอานก็มาถึงสนามบาสเกตบอลของโรงยิม และเริ่มเล่นบาสเกตบอลจริงๆ

ตากล้องกลับไม่รู้สึกแปลกใจอะไร เพราะเขาได้อ่านเนื้อเพลงทั้งหมดแล้ว หากจะให้บรรยายออกมา ก็มีเพียงสำนวนเดียวเท่านั้นที่อธิบายได้

สลักลึกถึงกระดูกดำ

ทางฝั่งทีมผู้กำกับ เดิมทีคิดว่าอาจารย์ฉินคงแค่อยากออกกำลังกายผ่อนคลายสักหน่อยแล้วค่อยกลับไปเขียนเพลงต่อ

ปรากฏว่า บาสเกตบอลรอบนี้เล่นไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ

ทีมผู้กำกับเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลจนพลอยร้อนรนไปด้วย "สร้างบรรยากาศแค่นิด ๆ หน่อย ๆ ก็พอแล้ว อย่าเล่นจริงสิเว้ย"

พอถึงมื้อเที่ยง ผู้เข้าแข่งขันหลายคนต่างพากันเดินออกจากห้อง ยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ ระหว่างทางไปโรงอาหารก็บังเอิญเห็นฉินฉางอานกำลังเล่นบาสเกตบอลคนเดียวอยู่ตรงนั้นพอดี

เฉินเหยียนเช่อเห็นฉินฉางอานกำลังเล่นบาสก็อยากจะเข้าไปร่วมวงด้วย ถือโอกาสถามไถ่ว่าเพลงของฉินฉางอานแต่งไปถึงไหนแล้ว "อาจารย์ฉิน คุณแต่งท่อนอินโทรของเพลงเสร็จหรือยังครับ"

ฉินฉางอานส่ายหน้าตอบ "ทั้งเนื้อร้องและทำนองเสร็จหมดแล้วครับ ผมเล่นบาสมาทั้งเช้า รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย เดี๋ยวจะไปหาอะไรกินที่โรงอาหาร แล้วค่อยกลับไปนอนเอาแรงสักงีบ รอแข่งคืนนี้เลย"

เฉินเหยียนเช่อ : ?

ทีมผู้กำกับ : ?

ผู้เข้าแข่งขันทุกคน : ?

ฉินฉางอานพูดจริงเหรอเนี่ย

"หา?" เฉินเหยียนเช่อชะงักไป ตามความคิดของอาจารย์ฉินไม่ทันไปชั่วขณะ