ตอนที่ 72 งั้นก็ 300 วินาที ประสิทธิภาพความเร็วเหนือชั้น

"อาจารย์ฉินครับ ก่อนเริ่มแต่งเพลงสด อยากไปออกกำลังกายสักหน่อยไหมครับ"

ตากล้องแบกกล้องเดินตามหลังฉินฉางอานมาติด ๆ พอเห็นอาจารย์ฉินเดินเข้าห้องพักส่วนตัวจึงลดเสียงลงถาม

ฉินฉางอานเปิดประตูห้องเข้าไป พลางตอบว่า "เดี๋ยวแต่งเพลงเสร็จค่อยไปออกกำลังกายก็ยังทันครับ"

เดี๋ยว?

ตากล้องมองตามฉินฉางอานที่เดินเข้าไปในห้อง อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "เมื่อกี้ฉันได้ยินคำว่า 'เดี๋ยวแต่งเพลงเสร็จ' ใช่ไหมเนี่ย"

ระหว่างที่ตากล้องกำลังเหม่อ ฉินฉางอานก็นั่งลงในห้องพักขนาดเล็ก และคิดไว้ในหัวเรียบร้อยแล้วว่าจะแต่งเพลงอะไร

แม้จะบอกว่าเป็นห้องเล็ก แต่ก็มีพร้อมทั้งเตียงและห้องน้ำ น่าจะเป็นห้องพักมาตรฐานทั่วไป

ยังไงที่นี่ก็เป็นถึงยิมเนเซียมขนาดใหญ่ การมีห้องพักมาตรฐานแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ฝั่งผู้กำกับสั่งงานผ่านวิทยุสื่อสารมายังตากล้องหมายเลข 1 ทันที "จับภาพหน้าตรงของอาจารย์ฉินไว้เยอะ ๆ ชวนคุยสร้างบรรยากาศหน่อย ยังไงเขาก็เป็นตัวชูโรงของรายการเรา แถมมารยาทดี ถ้าเราไม่ขุดหลุมดัก เขาก็ไม่เลี่ยงตอบหรอก"

ตากล้องกดหูฟังแล้วกระซิบถาม "ผู้กำกับครับ แล้วผมจะชวนคุยเรื่องอะไรดี ช่วยเปิดประเด็นให้หน่อยสิครับ"

ผู้กำกับตอบกลับมา "จะยากอะไร นายก็ถามไปสิว่าเขาคิดยังไงกับกติกาการแต่งเพลงสด แล้วค่อยถามต่อว่าตั้งใจจะใช้เวลากี่ชั่วโมงแต่งเพลงใหม่ให้เสร็จ"

ได้ยินคำแนะนำของผู้กำกับ ตากล้องก็จัดตามนั้นทันที เขาเล็งกล้องไปที่หน้าตรงของฉินฉางอานแล้วเอ่ยถาม "อาจารย์ฉินครับ ไม่ทราบว่ามีความเห็นยังไงกับกติกาการแข่งขันรอบจัดอันดับครั้งนี้บ้างครับ"

ฉินฉางอานตอบตามตรง "กติกาครั้งนี้ค่อนข้างเข้าทางผมมากครับ เพราะความสามารถในการแต่งเพลงสดของผมนี่ถือว่าแกร่งสุด ๆ"

ตากล้องคิดว่าอาจารย์ฉินแค่พูดเล่นเอาฮา จึงถามต่อตามประเด็น "แล้วอาจารย์ฉินวางแผนไว้ว่าจะแต่งเพลงใหม่เสร็จภายในกี่ชั่วโมงครับ"

ฉินฉางอานยกนิ้วขึ้นมานับ ตากล้องนึกว่าอีกฝ่ายคงกะเวลาไว้สักหกถึงเจ็ดชั่วโมง แต่อาจารย์ฉินกลับถามโพล่งขึ้นมา "เพลงใหม่ยาวประมาณสามร้อยกว่าคำ ปกติแล้วเขียนออกมาต้องใช้เวลานานแค่ไหนครับ"

ตากล้องตอบ "อันนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับคุณภาพของเพลงด้วยครับ"

ฉินฉางอาน "เปล่าครับ ผมหมายถึงว่า ถ้าไม่ต้องคิดอะไรเลย แค่จรดปากกาเขียนสามร้อยกว่าคำ ต้องใช้เวลานานแค่ไหน"

ตากล้องถึงกับอึ้งไปทันที อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่ผู้กำกับก็ยังเหวอตามไปด้วย

สรุปคือที่อาจารย์ฉินหมายถึง จะแต่งเพลงโดยไม่ต้องคิดอะไรเลยเนี่ยนะ?

ตากล้องตอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ "เพราะรายการเราต้องเขียนด้วยลายมือ ไม่อนุญาตให้ใช้คอมพิวเตอร์ ถ้าไม่ต้องคิดอะไรเลย แค่สามร้อยคำน่าจะใช้เวลาสักสี่ถึงห้านาทีครับ"

ฉินฉางอานพูดว่า "ห้านาทีก็คือสามร้อยวินาที งั้นอีกสามร้อยวินาทีค่อยไปเล่นบาสเกตบอลกันครับ"

ตากล้อง : ?

ทีมผู้กำกับ : ?

บ้าอะไรเนี่ย

อาจารย์ฉินแค่เล่นมุกสร้างบรรยากาศ หรือว่าพูดจริงกันแน่เนี่ย

ทำไมวิธีคิดของอาจารย์ฉินถึงไม่เหมือนคนทั่วไปเลยล่ะ

ยังไม่ทันที่ตากล้องจะหาหัวข้อคุยเพื่อคลายความกระอักกระอ่วน ก็เห็นอาจารย์ฉินหยิบปากกาขึ้นมาเขียนชื่อเพลงลงบนกระดาษขาวแล้ว

ก่อนจะเขียนเนื้อเพลงตามมาติดๆ

ตอนแรกตากล้องคิดว่า ต่อให้อาจารย์ฉินจะเขียนเพลงออกมาโดยไม่ได้คิดอะไร คุณภาพก็คงไม่ถึงกับแย่มากนัก

ทว่า

ทว่า

แต่พอตากล้องหันเลนส์ไปจับภาพหน้าตรงของอาจารย์ฉิน แล้วตัวเองก้มลงมองตัวหนังสือสีดำบนกระดาษขาว เขาก็อุทานออกมาทันที "เชี่ย... นี่มันยังเรียกว่าแต่งเพลงสดอยู่อีกเหรอเนี่ย"

ตามกติกาแล้ว ก่อนที่การแข่งขันจริงจะเริ่มขึ้น ตลอดขั้นตอนการแต่งเพลงสดของผู้เข้าแข่งขันทุกคน กล้องจะห้ามจับภาพเนื้อเพลงบนกระดาษขาวเด็ดขาด เพื่อรักษาความลุ้นระทึกเอาไว้

ด้วยเหตุนี้ แม้แต่ทางฝั่งผู้กำกับเองก็อดอยากรู้ไม่ได้ จึงถามผ่านวิทยุสื่อสารมาว่า "เกิดอะไรขึ้น"

ตากล้องกดหูฟังพลางกดเสียงให้เบาที่สุด "ท่อนเปิดเพลงใหม่ของอาจารย์ฉินมันสุดยอดมาก อาจเพราะผมมีอายุแล้วด้วย มันเลยโดนใจผมเข้าอย่างจัง"