ตอนที่ 71 สิบชั่วโมง สิ้นสุดตอนหนึ่งทุ่ม

ผู้เข้าแข่งขันหลายคนต่างรู้สึกว่า กติกาของรอบจัดอันดับนี้ค่อนข้างเป็นมิตรทีเดียว

ยังไงก็ต้องตัดสินแพ้ชนะกันด้วยพลังเสียงอยู่แล้ว

แบบนี้ต่อให้ต้องตกรอบก็ถือว่ายุติธรรมสุดๆ

"รายการนี้ โหดจริงแฮะ" ฉินฉางอานยิ้มมุมปาก สำหรับเขาแล้ว นี่แทบจะเป็นข้อได้เปรียบครั้งใหญ่ที่สุดเลยด้วยซ้ำ

เรื่องแต่งเพลงสด อย่าว่าแต่วงการเพลงจีนเลย ต่อให้มองไปทั่วทั้งวงการเพลงระดับโลก ก็ไม่มีทางหาใครที่เหนือกว่าฉินฉางอานได้อีกแล้ว

"อาจารย์ฉิน คุณไม่กังวลเหรอครับ" เฉินเหยียนเช่อถาม "กติกาของรอบจัดอันดับ ดูเหมือนจะไม่เป็นผลดีกับคุณเลยนะ"

ถ้าใช้กติกาตามปกติไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศ แชมป์ในใจของเฉินเหยียนเช่อย่อมเป็นอาจารย์ฉินแน่นอน เพราะเพลง "เมื่อสายลมพัดมา" กับ "ผู้กล้าเดียวดาย" ตราตรึงใจเขาเหลือเกิน

แต่หากเป็นการแต่งเพลงสดท่ามกลางเวลาที่บีบคั้นขนาดนี้ คุณภาพเพลงคงไม่ต่างกันเท่าไร ถึงตอนนั้นก็ต้องวัดกันที่พลังเสียงแล้ว

โอกาสคว้าแชมป์ของอาจารย์ฉินในใจเฉินเหยียนเช่อจึงลดฮวบลงมา ไม่ใช่ว่าเฉินเหยียนเช่อไม่เคารพอาจารย์ฉิน แต่นี่คือการมองตามความเป็นจริงอย่างเป็นกลาง

"ไม่ค่อยกังวลเท่าไรครับ" ฉินฉางอานตอบตามตรง ซึ่งเขาก็ไม่ได้กังวลจริงๆ นั่นแหละ

บนเวที พิธีกรประกาศเริ่มการแข่งขัน "ในสตูดิโอจะมีห้องเล็กสี่สิบห้องและห้องอัดเสียงขนาดย่อมสี่สิบห้องไว้ให้พวกคุณใช้งานระหว่างแต่งเพลง ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้า การแต่งเพลงจะสิ้นสุดลงในเวลาหนึ่งทุ่มตรงของคืนนี้ และเริ่มแข่งขันตอนสองทุ่ม ระหว่างนี้พวกคุณสามารถออกไปทำกิจกรรมในรัศมีไม่เกินสิบกิโลเมตรรอบสนามกีฬาได้ แต่จะต้องมีตากล้องตามประกบตลอดเวลาครับ"

สิบชั่วโมงกับการแต่งเพลงใหม่เอี่ยมหนึ่งเพลง ช่างเป็นเวลาที่กระชั้นชิดเหลือเกิน

หากเป็นยอดฝีมือด้านการแต่งคำร้องทำนองระดับปรมาจารย์ สิบชั่วโมงคงไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไร

แต่ผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้ส่วนใหญ่เพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่กี่ปี สิบชั่วโมงสำหรับพวกเขาจึงบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ทัน

"อยู่ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา เป็นอะไรเนี่ย"

"ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกัน ถึงจะรู้ว่าเพลงที่ทุกคนแต่งออกมาในสิบชั่วโมงนี้คงคุณภาพพอๆ กัน แต่ก็อดประหม่าไม่ได้อยู่ดี"

"บรรยากาศเหมือนตอนก่อนสอบเกาเข่าเป๊ะเลย"

ทันทีที่พิธีกรประกาศเริ่มการแข่งขัน ฉินฉางอานก็เดินออกจากพื้นที่เตรียมตัวหลังเวที โดยมีตากล้องประจำตัวเดินตามประกบทันที

ทางฝั่งโต๊ะกรรมการก็ลุกขึ้นยืนตามธรรมเนียมเช่นกัน

"หลังจากจบรอบจัดอันดับ ก็จะได้รู้แล้วว่าใครคือ 6 คนที่จะติดอันดับสำเร็จ พวกคุณคิดว่า ใน 6 คนนี้จะมีฉินฉางอานไหม" กรรมการหลินจินเฟิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

เขารู้สึกถูกชะตากับคนหนุ่มอย่างฉินฉางอานคนนี้มากเป็นพิเศษ

ซ่งอานหลานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน "พูดยากค่ะ เพลงก่อนหน้านี้ของเขาแต่งขึ้นมาในเวลาสั้นๆ ทั้งนั้น กระทั่งฉันยังแอบคิดเลยว่าเขาอาจจะเตรียมตัวเพื่อรายการ "ศึกชิงเทพเพลง 6" มาหลายปี ถึงได้ไร้เทียมทานขนาดนั้นในรอบก่อนๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฝีมือการแต่งคำร้องทำนองของเขาสูงมากจริงๆ"

"หายากนะเนี่ยที่อาจารย์ซ่งจะสนใจขนาดนี้ ลองวิจารณ์ต่ออีกสักสองสามประโยคสิครับ" หลินจินเฟิงกล่าว "ผมจำได้ว่าเหมือนฉินฉางอานจะเคยไปล่วงเกินคุณไว้ไม่ใช่เหรอ"

"ฉันแค่สนใจว่าเขาจะตกรอบในรอบจัดอันดับหรือเปล่าน่ะค่ะ" ซ่งอานหลานนึกถึงสัญญาหนึ่งปีนั่นขึ้นมา ในสายตาเธอ มันดูเป็นความเลือดร้อนตามประสาวัยรุ่นไปหน่อย

คนที่คลุกคลีอยู่ในวงการเพลงและเคยผ่านการเคี่ยวกรำจากสังคมมาแล้ว ไม่มีทางพูดจาทำนองว่าจะคว้าตำแหน่งเหรียญทองมาครองให้ได้ภายในหนึ่งปีแบบนี้หรอก

แต่

ซ่งอานหลานไม่ได้คิดจะเยาะเย้ยฉินฉางอาน เธอเพียงแต่มองเห็นเงาของตัวเองในอดีตจากตัวเขา

ตัวเธอตอนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการเพลงใหม่ๆ อ้าปากพูดทีไรก็มีแต่ "ในอนาคตฉันจะต้องอย่างนั้นอย่างนี้" เสมอ