ตอนที่ 77 เสี้ยววินาทีที่เข้าใจความหมายของเนื้อเพลง

ฉินฉางอานเห็นสีหน้าของพวกเขาแล้วก็พอจะเดาออก ในใจยังแอบคิด การแข่งขันยังไม่ถึงวินาทีสุดท้ายด้วยซ้ำ ทำไมทุกคนถึงตัดสินไปแล้วว่าเขาไม่มีทางติดหนึ่งในหกอันดับแรกกันนะ?

เมื่อมองผ่านหน้าจอในห้องพักหลังเวที ฉินฉางอานก็เห็นว่าพวกกรรมการเองก็กำลังพูดคุยกันอยู่เหมือนกัน

"คนที่สามสิบห้าแล้ว อีกแค่ห้าคนก็ได้เลิกงานเสียที" นักแต่งคำร้องระดับแถวหน้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ว่าแต่ ฉินฉางอานคนนั้นรอบนี้ได้คิวค่อนข้างท้ายเลยนะ ฉันยังรอดูอยู่เลยว่าครั้งนี้เขาจะเอาเพลงแบบไหนมาโชว์"

กรรมการหลินจินเฟิงเผยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีบนใบหน้าชรา "ก่อนเริ่มแข่ง ผมแอบได้ยินเพื่อนในทีมผู้กำกับเล่ามาว่า เพลงใหม่ที่ฉินฉางอานเตรียมมาแข่งครั้งนี้ เขาใช้เวลาทำแค่ช่วงเช้าวันเดียว ส่วนเวลาที่เหลือก็เอาแต่นอนทั้งนั้น"

กรรมการอีกสี่คนที่เหลือรวมถึงซ่งอานหลานต่างเผยสีหน้าประหลาดใจออกมาแวบหนึ่ง

โดยเฉพาะซ่งอานหลานที่มี "ความเกี่ยวข้องกัน" กับฉินฉางอานลึกซึ้งกว่าคนอื่น โดยเฉพาะเรื่องสัญญาหนึ่งปีนั่น

ถึงฉินฉางอานจะใจร้อนมุทะลุไปบ้างตามประสาวัยรุ่น แต่คนหนุ่มสาวคนไหนไม่เลือดร้อนกันบ้างล่ะ?

พอได้ยินว่าเพลงใหม่ของฉินฉางอานครั้งนี้ใช้เวลาทำแค่ช่วงเช้าวันเดียว ส่วนเวลาที่เหลือเอาแต่นอน เธอถึงได้ประหลาดใจขนาดนี้ "อาจารย์หลิน ไม่จริงมั้งคะ? ศักยภาพที่ฉินฉางอานแสดงออกมาก่อนหน้านี้มีแววจะคว้าแชมป์ได้เลยแท้ ๆ ทำไมพอถึงรอบจัดอันดับกลับ... ปล่อยจอยซะงั้นล่ะคะ?"

ซ่งอานหลานเองก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายดี เลยพูดตรง ๆ ไปว่าปล่อยจอย

"บางทีเขาอาจจะแต่งเพลงคุณภาพเยี่ยมเสร็จได้ในชั่วเช้าเดียวก็ได้นะ?" หลินจินเฟิงพูดทีเล่นทีจริง ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงไม่น้อย

"อาจารย์หลินคะ ปรมาจารย์ทางดนตรีอย่างคุณ แต่งทั้งเนื้อร้องทำนองเสร็จในชั่วเช้าเดียวได้ไหมล่ะคะ? แถมคุณภาพยังต้องไม่แย่ด้วยนะ" ซ่งอานหลานเริ่มให้ความสนใจทุกความเคลื่อนไหวของฉินฉางอานโดยไม่รู้ตัว และเห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด

จะบอกว่าชอบก็คงไม่ใช่ น่าจะเป็นเพราะชอบต่อปากต่อคำกันจนชินไปแล้วมากกว่า

"ถ้ามีแรงบันดาลใจก็พอไหวครับ" หลินจินเฟิงตอบ "แต่ยังไงก็ต้องใช้เวลาขัดเกลาอีกสักหน่อยถึงจะรับประกันเรื่องคุณภาพได้ ในทางทฤษฎีช่วงเช้าวันเดียวก็ทำได้จริงอยู่ แต่คุณภาพในความเป็นจริงคงด้อยลงไปเยอะ"

สิ้นเสียงของหลินจินเฟิง จอยักษ์บนเวทีก็ล็อกไปที่ชื่อของฉินฉางอานทันที

"ช่างประจวบเหมาะจริง ๆ แทนที่จะมานั่งเถียงกัน สู้ไปดูการแสดงของฉินฉางอานกันเลยดีกว่า" หลินจินเฟิงตั้งความหวังในตัวคนหนุ่มคนนี้ไว้สูงมาก

ตั้งแต่รอบคัดเลือกฟันฝ่ามาจนถึงรอบจัดอันดับ ทุก ๆ รอบล้วนสร้างความประหลาดใจอันยอดเยี่ยมให้พวกเขาทั้งนั้น

ถ้าเป็นไปได้ หลินจินเฟิงก็อยากให้ฉินฉางอานรักษามาตรฐานนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เพราะนี่เป็นสิ่งพิสูจน์ทางอ้อมว่าวงการเพลงจีนไม่ได้ถอยหลังลงคลอง แต่ยังคงพัฒนาต่อไป!

"ฉินฉางอาน" หลินจินเฟิงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้าวขึ้นมาบนเวที "ผลงานที่คุณเตรียมมาแข่งขันครั้งนี้ ปั่นเสร็จในเวลาแค่ช่วงเช้าวันเดียวจริงหรือครับ?"

ฉินฉางอานพยักหน้ารับ "ใช่ครับ กรรมการ"

หลินจินเฟิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ในใจลึก ๆ คุณคิดว่าตัวเองอาจจะไปไม่ถึงรอบรองชนะเลิศหรือเปล่าครับ?"

ฉินฉางอานส่ายหน้า "เป้าหมายของผมยังคงเป็นแชมป์ครับ พูดแบบนี้อาจจะดูอวดเก่งและเก๊กไปหน่อย แต่ผมชอบพูดสิ่งที่คิดออกมาตรง ๆ มากกว่า เก็บงำเอาไว้มันไม่ค่อยดีเท่าไรครับ"

"ดีมาก" เมื่อเห็นฉินฉางอานพูดจาฉะฉานทั้งยังมีมารยาท หลินจินเฟิงก็ยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวเขามากขึ้น

ฉินฉางอานบอกเล่ามุมมองและความเข้าใจในดนตรีของตน "เพลงเยียวยาใจยอดฮิตในตลาดตอนนี้มักจะเน้นความผ่อนคลายจนหวานเลี่ยนเกินไป ผมมองว่าเพลงแนวนี้ควรใช้ความเสียดายและความเศร้าเป็นแกนหลักมากกว่า คนที่กำลังอารมณ์ดิ่งคงฟังเพลงหวานเลี่ยนไม่ไหวหรอกครับ ยิ่งฟังก็มีแต่จะยิ่งเศร้า ในทางกลับกัน ช่วงเวลาที่ดิ่งที่สุดนั่นแหละคือตอนที่เราจะเข้าถึงเพลงสักเพลงได้ง่ายที่สุด จริง ๆ แล้วเพลงไม่ได้ช่วยเยียวยาใครหรอกครับ สิ่งที่เยียวยาใจคนเราคือเสี้ยววินาทีที่ฟังเพลงแล้วจู่ ๆ ก็เข้าใจเรื่องราวบางอย่างขึ้นมาต่างหาก เพราะว่า..."

"ณ ช่วงเวลานั้น เพลงมันเหมือนกำลังเขียนถึงเรื่องราวชีวิตของเราเองอยู่"

"วันนี้เพลงที่ผมนำมามีชื่อว่า "สิบปี" ใช้ช่วงชีวิตวัยเยาว์หนึ่งครั้งเพื่อก้าวข้ามผ่านวันวานที่เคยผ่านมาครับ"