ตอนที่ 78 คำสองคำนั้นคืออะไรกันแน่นะ

พอเห็นฉินฉางอานจริงจังขนาดนี้ หลินจินเฟิงก็คิดขึ้นมาได้ว่า อีกฝ่ายอาจจะแต่งเพลงเสร็จตั้งแต่ช่วงเช้าและไม่มีอะไรต้องแก้แล้วจริง ๆ ถึงได้ไปนอนพัก ไม่ใช่แค่การปล่อยจอยอย่างที่คิดไว้

เพราะคนที่คิดจะปล่อยจอย ไม่มีทางพูดจาแบบนี้ออกมาแน่นอน

ไม่ใช่แค่หลินจินเฟิงที่มองออก กรรมการคนอื่นอย่างซ่งอานหลานก็ดูออกเช่นกัน จึงยิ่งตั้งตารอดูการแสดงต่อจากนี้ของฉินฉางอานมากขึ้นไปอีก

บริเวณพื้นที่เตรียมตัวหลังเวที เฉินเหยียนเช่อผู้มีสายตาเฉียบคม ยิ้มออกมาทันทีที่เห็นความมั่นใจของอาจารย์ฉิน "ดูท่าฉินฉางอานคงได้ผ่านเข้ารอบแล้วล่ะ"

การที่ฉินฉางอานพูดแบบนั้นออกมาได้ ยิ่งพิสูจน์ว่าเขากำลังมั่นใจสุดขีด และไม่ได้ยอมแพ้ปล่อยจอยเลยสักนิด

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงแอบไปนอนมาเกือบทั้งวัน เฉินเหยียนเช่อก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะเขาก็ไม่ใช่ผู้วิเศษที่หยั่งรู้อนาคต

แต่สายตาเฉียบคมแบบนี้ใช่ว่าทุกคนจะมี นักร้องสายพลังเสียงอย่างเฉินถิงซีไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์อยู่แล้ว ถ้าแค่พูดจาดูดีแล้วจะพิสูจน์ได้ว่าเพลงมีคุณภาพสูง ตำแหน่งเทพทำนองในวงการเพลงก็คงไร้ค่าสิ้นดี

ถึงตอนนี้จะพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ ผู้เข้าแข่งขันหลายคนจึงเลือกที่จะเงียบ เพราะการร้องเพลงหลังจากนี้จะเป็นคำตอบให้ทุกคนเอง!

ท่วงทำนองท่อนอินโทรอันไพเราะกับจังหวะที่ลงตัว กำหนดโทนอารมณ์ของเพลงนี้ได้ในทันที

เสียงร้องเปิดฉากด้วยความเจ็บปวดของการบอกเลิกที่ยังติดค้างอยู่ในความทรงจำ

♪

♪

♪

♪

ท่อนเปิดใช้คำว่า "ถ้าหาก" สองครั้ง สื่อให้เห็นว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว และผู้เล่ากำลังมองย้อนกลับไปในอดีตผ่านมุมมองของความทรงจำ

สอดคล้องกับชื่อเพลง "สิบปี" พอดิบพอดี

เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงเวลาสิบปีนี้

นี่เป็นแนวเพลงเยียวยาจิตใจที่พบเห็นได้บ่อย แต่ก็เป็นแนวที่คุมอารมณ์ได้ยากที่สุดเช่นกัน

ถ้าเขียนออกมาไม่ดี มันจะพังยับเยินยิ่งกว่าเพลงที่เน้นเทคนิคแพรวพราวเสียอีก

เพลงที่เร่งปั่นแค่ช่วงเช้า มีโอกาสพังสูงมาก...

นี่คือสิ่งที่เหล่ากรรมการคิด แต่เมื่อนั่งอยู่ตรงนี้ในฐานะมืออาชีพ สิ่งที่คิดในใจจึงไม่อาจพูดออกมา ต่อให้อยากวิจารณ์แค่ไหน ก็ต้องรอให้ร้องจบก่อนจึงจะตัดสินได้

ท่วงทำนองถ่ายทอดความผันผ่านของกาลเวลาก่อนและหลังสิบปี จากคนแปลกหน้าสู่คนคุ้นเคย และท้ายที่สุดก็ไม่อาจเป็นได้มากกว่าเพื่อน

♪

♪

♪

อารมณ์ค่อย ๆ ไต่ระดับ เรื่องราวค่อย ๆ ถูกร้อยเรียง แม้จะมีเพียงเสียงร้องไม่กี่ประโยค แต่กลับพาคนฟังย้อนผ่านกาลเวลาก่อนและหลังสิบปี อารมณ์ทั้งหมดระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์หลังจากฉินฉางอานร้องท่อน "สุดท้ายคนรักก็หนีไม่พ้นต้องกลายเป็นเพื่อน" จบลง

ไม่มีจังหวะเร้าใจคอยคุมเวที ไม่มีทำนองกระแทกหู มีเพียงความรู้สึกของพวกเราที่ดำดิ่งและโบยบินไปตามบทเพลง

หลินจินเฟิงเคยผ่านช่วงวัยนั้นมาแล้ว ประกอบกับความเชี่ยวชาญด้านคำร้องและทำนอง ฟังเพียงรอบเดียวก็เข้าใจอย่างลึกซึ้ง ใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งวัยเผยความรู้สึกหวนรำลึกถึงอดีต ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเสียดายที่แวบผ่านเข้ามา

เสียงร้องถ่ายทอดความเข้าใจอันขื่นขม ว่าน้ำตาที่ไหลในวันนี้ไม่ได้รินไหลเพื่อเธออีกต่อไป

♪

♪

♪

เสียงร้องค่อย ๆ ดำดิ่งสู่อารมณ์อันสมบูรณ์แบบ และบทเพลงก็จบลงอย่างงดงามที่สุด เช่นเดียวกับเรื่องราวของเราที่ควรถึงจุดสิ้นสุดเสียที

นับจากวันที่แยกทางกัน เผลอพริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบปีแล้ว แต่ทุกสิ่งในวันวานยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ... การก้าวข้ามกาลเวลาสิบปีนี้ถูกถ่ายทอดจบครบในเพลงเดียว ทิ้งรสสัมผัสชวนให้หวนคิดและสั่นสะเทือนในใจอย่างลึกซึ้ง

จะมีคนอีกมากมายเท่าไร ที่แอบรักอยู่เงียบ ๆ ภายใต้คำว่าเพื่อน!

เพลง "สิบปี" เพียงเพลงเดียว ได้ปลุกความทรงจำของผู้คนนับไม่ถ้วน

เมื่อเทียบกับความดุเดือดเร่าร้อนของ "ผู้กล้าเดียวดาย" ท่อนไคลแมกซ์ของเพลงนี้คือการปลดปล่อยทางอารมณ์ พลังสะกดคนฟังของทั้งสองเพลงล้วนยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

สิ่งนี้พิสูจน์ว่า ทักษะการร้องของฉินฉางอานพัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด จนแทบจะไล่ทันนักร้องสายพลังเสียงอย่างเฉินเหยียนเช่อและเฉินถิงซีแล้ว

"คำสองคำนั้น มันคือคำว่าอะไรกันแน่นะ"