ตอนที่ 79 สถิติทิ้งห่าง นำโด่งไร้ผู้เทียบ

คำสองคำนั้นคือคำว่าอะไรกันแน่

ไม่รู้ว่ามีใครเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา ผู้ชมทั้งฮอลล์ถึงได้พากันลุกขึ้นยืน อยากจะถามฉินฉางอานให้รู้เรื่อง

เพลงนี้เริ่มต้นด้วยประโยค "หากคำสองคำนั้นไม่สั่นเครือ" แล้วร้อยเรียงเรื่องราวผ่านช่วงเวลาสิบปี

กรรมการที่เป็นนักแต่งคำร้องระดับไพ่ตายยกไมโครโฟนขึ้นถาม "คำสองคำนั้นเป็นคำที่พูดหลังจากผ่านไปสิบปี มันคือคำว่าเลิกกันใช่ไหมครับ"

ในโซนเตรียมตัวหลังเวที เฉินเหยียนเช่อจ้องมองเงาร่างของอาจารย์ฉินผ่านหน้าจอ จากตอนแรกที่เป็นเพียงแค่เงาร่างแสนธรรมดา

แต่ตลอดการแข่งขันหลายอีพีที่ผ่านมา เงาร่างธรรมดานั้นกลับค่อยๆ เติบโตจนกลายเป็นยักษ์ใหญ่ที่สั่นคลอนหัวใจของทุกคน

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าใช้เวลาแค่ช่วงเช้าวันเดียวจะปั่นผลงานคุณภาพสูงขนาดนี้ออกมาได้ พรสวรรค์ด้านคำร้องทำนองของเขามัน..." เฉินถิงซีถอนหายใจด้วยความทึ่ง จู่ๆ ก็นึกอิจฉาเฉินเหยียนเช่อขึ้นมา ที่ตั้งแต่แรกมีทัศนคติที่ดีต่อฉินฉางอาน และสร้างความประทับใจที่ดีต่อกันไว้

ต่อให้วันข้างหน้าฉินฉางอานจะไม่ร้องเพลงแล้ว แค่อาศัยการแต่งเพลง เขาก็สามารถรุ่งเรืองและโลดแล่นในวงการเพลงได้อย่างสบาย

ต้องรู้ก่อนว่าในวงการเพลง นักร้องที่เฉิดฉายอยู่เบื้องหน้าไม่ได้นับว่าเป็นผู้มีอิทธิพลตัวจริง คนในวงการต่างรู้ดีว่าคนที่มีสิทธิ์มีเสียงอย่างแท้จริงคือนักแต่งเพลงพวกนั้น

โดยเฉพาะจุดสูงสุดของเหล่านักแต่งเพลง นั่นคือระดับเทพทำนอง

ในวงการนี้มีคำพูดติดปากกันอยู่ประโยคหนึ่งว่า เทพทำนองอยากให้ใครดัง คนนั้นก็ต้องดัง

แม้คำพูดนี้จะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่มันก็สะท้อนถึงสถานะของเทพทำนองในวงการได้เป็นอย่างดี

หลินจินเฟิงแย้งความเห็นของนักแต่งคำร้องระดับไพ่ตาย "ในเนื้อเพลงมีท่อนหนึ่งร้องไว้ว่า 'จะเอ่ยปากอย่างไร สุดท้ายก็แค่เลิกกัน' ชัดเจนว่าคำสองคำที่สั่นเครือคือคำว่าเลิกกัน แต่ว่า..."

หลินจินเฟิงมองว่าความลึกซึ้งของเนื้อเพลงมาจากความคิดที่ตกผลึก "เพลงนี้เขียนโดยเล่าผ่านความทรงจำของตัวเอก สิบปีก่อนไม่รู้จักเธอ สิบปีต่อมาเราคือเพื่อนกัน หากมองจากจุดนี้ พอทั้งสองคนกลับมาพบกัน คำสองคำที่สั่นเครือย่อมเป็นคำว่า 'สวัสดี'"

พูดจบ หลินจินเฟิงก็หันไปมองบนเวทีตามมารยาทแล้วถามว่า "อาจารย์ฉิน ผมตีความถูกไหมครับ"

ฉินฉางอานยิ้มพลางพยักหน้า "กรรมการหลินสมกับเป็นรุ่นใหญ่ในวงการจริงๆ ครับ ความหมายที่เพลงนี้ต้องการสื่อตลอดทั้งเพลงก็คือคำว่าสวัสดี อดีตคนรักที่เคยรักกันมากที่สุด พอสิบปีให้หลังกลับมาเจอกันก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุดเท่านั้น ไม่นับว่าเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ หากคำสองคำนั้นไม่สั่นเครือ การพบกันครั้งแรกถึงจะงดงามที่สุด"

หลินจินเฟิงถอนหายใจยาว "ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่านี่จะเป็นผลงานชิ้นเอกที่เร่งทำออกมาในเวลาแค่ช่วงเช้า"

แต่นักแต่งทำนองระดับไพ่ตายข้างๆ กลับถามออกมาตรงๆ อย่างไม่ไว้หน้า "อาจารย์ฉิน คุณมีเพลงที่แต่งเก็บไว้ในสต็อกอยู่แล้วใช่ไหม ครั้งนี้คุณแค่เก็งหัวข้อถูกพอดีล่ะสิ"

ซ่งอานหลานพูดขัดขึ้นมาทันที "หัวข้อของการแข่งขันรอบนี้ ทางสมาคมนักแต่งเพลงเพิ่งจะประกาศหลังจากกำหนดวันบันทึกเทปรอบจัดอันดับเสร็จสิ้น ไม่มีเวลามากพอให้เตรียมสต็อกไว้ล่วงหน้าหรอกค่ะ"

"ถึงเวลาลงคะแนนแล้ว" หลินจินเฟิงเปิดประเดิมคนแรกด้วยคะแนนสูงถึง 9 คะแนน "เดิมทีอยากจะให้เต็มอยู่หรอกนะ แต่ที่ผ่านมาก็ให้คะแนนเต็มคุณมาตลอด ครั้งนี้ขอหักไปหนึ่งคะแนนแล้วกัน ไม่อย่างนั้นผมกลัวว่าอาจารย์ฉินจะเหลิงเอาได้"

ขนาดคำพูดล้อเล่นก็ยังทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ

ฉินฉางอานไม่ได้คิดมากอะไร เขายิ้มพลางพยักหน้าให้กรรมการหลิน

เมื่อช่องทางลงคะแนนของผู้ชมปิดลง

คะแนนสุดท้ายของฉินฉางอานก็หยุดอยู่ที่ 537 คะแนน!

ทิ้งห่างคู่แข่งแบบไม่เห็นฝุ่น พลิกกลับมาคว้าอันดับหนึ่งของรอบ และนำโด่งอย่างไร้ใครเทียบอีกครั้ง

สำหรับนักร้องมืออาชีพ การทำสถิตินำโด่งสวยหรูแบบนี้ได้สักครั้งในการแข่งขัน ก็เพียงพอให้ใช้เป็นแต้มต่อบนเส้นทางอาชีพ และจะเซ็นสัญญากับค่ายไหนก็ได้เปรียบทั้งนั้น

ผลงานอันโดดเด่นไร้ผู้เทียบที่คนอื่นเฝ้าฝันอยากได้ แต่สำหรับฉินฉางอาน เขากลับคว้ามันมาครองได้แล้วอย่างน้อยถึงสี่ครั้ง!

"ทิ้งห่างขาดลอยเลย" ก่อนหน้านี้เฉินเหยียนเช่อคิดว่า 446 คะแนนของเฉินถิงซีน่าจะเป็นคะแนนที่ดีที่สุดแล้ว

แต่การปรากฏตัวของฉินฉางอาน กลับถ่างช่องว่างคะแนนให้ฉีกห่างออกไปอย่างมหาศาล

เหนือ 470 คะแนนขึ้นไปไม่มีใครแตะถึงเลย อย่าว่าแต่ช่วงใกล้เคียง 500 คะแนนที่ไม่มีแม้แต่คนเดียว ระดับ 520 คะแนนนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ฉินฉางอานใช้พลังเสียงร้องบดขยี้คู่แข่งจนราบคาบอีกครั้งแล้ว