ตอนที่ 96 กาลเวลาเอย ช้าลงหน่อยเถอะ (ตอนจบ)

ความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจนั้นจริงแท้ที่สุด และสะกิดให้ทุกคนหวนนึกถึงภาพของพ่อในวัยหนุ่มได้อย่างลึกซึ้งจับใจ

ในเวลานี้

ไม่ว่าจะในฮอลล์หรือในไลฟ์สด บรรยากาศและอารมณ์ของผู้คนต่างก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ทางฝั่งทีมผู้กำกับ

ผู้กำกับซุนยืนอ้าปากค้างฟังเพลง "พ่อ" เสียงร้องที่เปี่ยมด้วยความจริงใจกระแทกใจเขาเข้าอย่างจัง ภาพในอดีตสมัยที่พ่อยังหนุ่มแน่นพลันผุดขึ้นมาในหัวทันที

แต่

ความจริงทำได้เพียงแค่หวนรำลึก ไม่อาจพาใครย้อนเวลากลับไปได้อีกแล้ว

พ่อในวัยหนุ่มเคยมีแผ่นหลังผึ่งผายคอยค้ำจุนครอบครัวใหญ่เอาไว้ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงชายชรา แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงค่อมงอจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม...

เสียงเพลงยังคงถ่ายทอดอารมณ์ออกมาอย่างต่อเนื่อง ผู้กำกับซุนถึงกับลืมสั่งซูมโคลสอัปผ่านวิทยุสื่อสารไปเสียสนิท ที่หางตามีหยาดน้ำตาเอ่อล้นออกมา...

"กาลเวลาเอย... ช้าลงหน่อยเถอะ..." ผู้กำกับซุนสูดหายใจเข้าลึก แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด เขารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกแน่นอยู่ที่คอ ทำไมเพลงนี้ถึงได้กินใจและบาดลึกถึงเพียงนี้?

อาจเป็นเพราะในก้นบึ้งหัวใจของทุกคนต่างมีซูเปอร์ฮีโร่อยู่คนหนึ่ง และซูเปอร์ฮีโร่คนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากพ่อของตัวเอง!

"พ่อ..." ผู้กำกับซุนพึมพำกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง พอได้สติกลับมาก็พบว่าบรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์เงียบกริบถึงขีดสุด

ครั้งนี้ ผู้ชมต่างพร้อมใจกันโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีใครลุกขึ้นส่งเสียงหรือปรบมือเลยแม้แต่คนเดียว

ทุกคนเอาแต่นั่งนิ่งอยู่กับที่ พลางแอบปาดน้ำตาตรงหางตาอย่างเงียบงัน

"ทำไมในอกฉันมันถึงได้อึดอัดแน่นไปหมดแบบนี้นะ?" ผู้ชมบางคนหลังฟังฉินฉางอานร้องจบก็รู้สึกใจคอปั่นป่วนว้าวุ่นไปหมด

จากนั้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้แม้แต่ผู้กำกับยังต้องประหลาดใจ

ผู้ชมบางส่วนเริ่มทยอยเดินออกจากงานก่อนเวลา โดยเอ่ยบอกคนข้างๆ ก่อนไปว่าจะขอตัวไปสูบบุหรี่สักมวนเพื่อปรับอารมณ์

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไร้มารยาทที่ลุกออกไปก่อน แต่เป็นเพราะอารมณ์ตกค้างจากเพลงนี้มันรุนแรงเกินไป

โดยเฉพาะคนที่ไม่มีพ่ออยู่อีกแล้ว... พอฟังเพลงนี้จบ แทบจะพังทลายลงตรงนั้น

ที่ยังไม่ปล่อยโฮออกมาในทันที อาจเพราะอยากฝืนเข้มแข็งต่อหน้าคนอื่น แต่ทันทีที่ได้อยู่ตามลำพัง หน้ากากที่แสร้งทำไว้คงพังทลาย แล้วปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกส่วนลึกพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้

วินาทีที่เสียงดนตรีจบลง ข้อความคอมเมนต์วิ่งก็พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ทั่วทั้งหน้าจออัดแน่นไปด้วยข้อความคอมเมนต์

"ฮือๆๆๆ น้ำตาฉันไหลไม่หยุดแล้ว..."

"ทำไมฉินฉางอานแต่งเพลงแนวนี้ทีไร ถึงทำให้ฉันทึ่งได้ตลอดเลยนะ?"

"เพลง "พ่อ" นี่ทำเอาสะเทือนอารมณ์หนักเกินไปแล้วมั้งเนี่ย"

"ฉันคิดถึงพ่อจัง... แต่ฉัน... เหมือนจะเริ่มจำใบหน้าใจดีของพ่อไม่ค่อยได้แล้ว... ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อหยุดลงตรงคืนที่เกิดอุบัติเหตุรถชน ตอนที่เขานอนจมกองเลือด..."

"ฉันนึกถึงวันที่พ่อเสียอีกแล้ว... ทั้งที่พ่อขี้เหนียวกับตัวเองมาก ไม่ยอมซื้ออะไรเลย แม้แต่รองเท้าผ้าใบราคาแค่สองร้อยที่อยากได้มาตลอดห้าปีก็ยังตัดใจซื้อไม่ลง แต่วันที่เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เขากลับซื้อรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ให้ฉันไว้ใส่ช่วงปีใหม่ พอฉันไปถึงที่เกิดเหตุ ร่างของพ่อแทบดูไม่ได้แล้ว แม้แต่รองเท้าคู่ใหม่นั่นก็เปื้อนเลือดไปหมด แต่เขากลับยังกอดมันไว้แนบอกแน่น..."

"เห็นพ่อของหลายคนไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ฉันก็รู้สึกสะเทือนใจจับใจ โชคดีจริง ๆ ที่พ่อของฉันยังอยู่ ยังมีเวลาอีกมากให้ฉันได้กตัญญูกับท่าน"

"ฉินฉางอานกำลังจะดังเป็นพลุแตกไปทั่วประเทศแล้ว!"

ขณะที่ช่องคอมเมนต์ในไลฟ์กำลังเดือดพล่านถึงขีดสุด ทางฝั่งโต๊ะกรรมการกลับเงียบกริบอยู่นาน ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

โดยเฉพาะหลินจินเฟิงที่มองดูฉินฉางอาน เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายกลับพูดไม่ออก ได้แต่เงียบงันไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นในใจ

กรรมการนักแต่งคำร้องระดับไพ่ตายที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าซึมเซาลง "กาลเวลาเอย ช้าลงหน่อยเถอะ อย่าเพิ่งให้ท่านต้องแก่เฒ่าไปกว่านี้เลย... เนื้อเพลงท่อนนี้เขียนออกมาได้... ถ้าไม่ติดว่าอายุต่างกันมากขนาดนี้ ผมคงอยากคุกเข่าคารวะอาจารย์ฉินไปแล้ว"

คนที่เป็นถึงนักแต่งคำร้องระดับไพ่ตายอย่างเขา กลับมองเห็น "แสงสว่างแห่งดนตรี" จากตัวฉินฉางอาน ที่เป็นแค่นักแต่งคำร้องทำนองระดับเหรียญทองแดงควบตำแหน่งนักร้องเท่านั้น

เจ้าหนุ่มคนนี้ ถ้าได้สั่งสมประสบการณ์และเคี่ยวกรำตัวเองอีกสักสิบกว่าปี จะต้องสร้างอาณาจักรของตัวเองในวงการเพลงได้อย่างแน่นอน