ตอนที่ 95 กาลเวลาเอ๋ย ได้โปรดเดินช้าลงหน่อยเถิด (ตอนต้น)

บนเวทีประกวด

ท่ามกลางสายตาของเหล่าคณะกรรมการ ผู้ชมในสตูดิโอ และชาวเน็ตทุกคนที่เฝ้ามองผ่านหน้าจอดิจิทัล ฉินฉางอานยังคงพูดจาได้สุภาพอ่อนน้อมและเยือกเย็นอย่างยิ่ง กิริยาที่ดูผ่อนคลายไร้ความกดดันนั้นชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสบายตาและประทับใจตั้งแต่แรกมอง

เมื่อใดที่ผู้คนเริ่มรู้สึกว่าบทเพลงหนึ่งมิใช่เป็นเพียงแค่ชิ้นงานดนตรีธรรมดา เมื่อนั้นคุณค่าและเป้าหมายใหม่ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมก็ได้ถูกบรรจุลงไปในบทเพลงนั้นเรียบร้อยแล้ว

เช่นเดียวกับเพลง "ผู้กล้าเดียวดาย" ที่มีความหมายอันลึกซึ้งและพลังใจด้านบวกที่แผ่ออกมาคอยค้ำจุนจิตใจผู้คน ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถวัดค่าได้ด้วยตัวเลขสถิติหรือความสำเร็จใดๆ ทางการค้าเลย

พลันที่ฉินฉางอานกล่าวประโยคนั้นจบลง ตรงที่นั่งคณะกรรมการ หลินจินเฟิงก็ยกมือขึ้นลูบตอหนวดเคราสั้นๆ บนคางของตนพลางหัวเราะชอบใจ "ฮ่าๆ เจ้าหนุ่มคนนี้ ดูท่าคงจะสร้างสรรค์ผลงานชั้นยอดขึ้นมาใหม่อีกชิ้นแล้วสินะ"

ยิ่งคนเรายืนอยู่ในจุดที่สูงมากเท่าไร สายตาก็ยิ่งมองเห็นได้กว้างไกลมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะผู้หลักผู้ใหญ่ระดับเสาหลักของวงการดนตรีอย่างหลินจินเฟิง เพียงได้ยินถ้อยคำสั้นๆ จากปากของฉินฉางอาน เขาก็มั่นใจได้ในทันทีว่าเพลง "พ่อ" บทนี้จะต้องมีบางสิ่งที่ไม่ธรรมดาซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้วจะสามารถผ่านเข้ารอบต่อไปได้หรือไม่ ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับความสามารถที่แท้จริง

ทว่าถ้อยคำกินใจเหล่านั้น ก็ช่วยเรียกคะแนนความประทับใจให้แก่ฉินฉางอานไปล่วงหน้าแล้ว

บรรยากาศบนแถบคอมเมนต์วิ่งของหน้าจอไลฟ์สดเอง ก็พลอยแปรเปลี่ยนเป็นอีกรูปแบบหนึ่งด้วยเช่นกัน

"ฉันเคยได้ยินมานานแล้วว่าฉินฉางอานคนที่เพิ่งจะโด่งดังขึ้นมาคนนี้เป็นคนมีมารยาทดีมาก วันนี้พอได้เห็นกับตาตัวเองก็รู้เลยว่าเป็นเรื่องจริง"

"คนแบบนี้ใครเห็นก็เอ็นดู มีเสน่ห์ต่อคนทั่วไปจนแทบไม่มีใครอยากพูดจาให้ร้าย มารยาทงามขนาดนี้ต่อให้เป็นฉันก็คงทำใจด่าไม่ลง มิน่าล่ะพวกแอนตี้แฟนถึงได้มีน้อยนิดเหลือเกิน"

"แต่ผู้เข้าแข่งขันฝั่งตรงข้ามเล่นจัดทัพมาอลังการงานสร้างขนาดนั้น พูดตามตรงนะ ฉันแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่าฉินฉางอานต้องงัดฝีมือออกมามากแค่ไหนถึงจะฝ่าด่านทะลุเข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศได้"

"บอกไปตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่าไปยึดติดกับรอบชิงชนะเลิศนักเลย ใครเป็นคนกำหนดกันล่ะว่าต้องเข้าชิงชนะเลิศให้ได้เท่านั้นถึงจะเรียกว่าผู้ชนะ? ฉางอานบ้านเราน่ะ ต่อให้ต้องหยุดเส้นทางไว้แค่รอบรองชนะเลิศ เขาก็คือผู้ชนะอย่างแท้จริงอยู่ดี!!"

"แค่ใจเด็ดพอที่จะยอมรักษาสัญญาบนเวทีรอบรองชนะเลิศแบบนี้ ไม่ว่าเพลงที่เขาจะร้องต่อไปนี้จะมีคุณภาพแย่แค่ไหน ฉันก็จะขอสนับสนุนเขาโดยไม่มีเงื่อนไขเลย!"

หลี่ซูถิงเองก็ถึงกับต้องลอบปาดเหงื่อกาฬด้วยความกังวล แม้ในใจจะคอยส่งแรงเชียร์อาจารย์ฉินอย่างสุดกำลัง แต่จิตใต้สำนึกส่วนลึกกลับเตือนว่าเพลงแนวกั๋วเฟิงของเฉินเหยียนเช่อนั้นระเบิดพลังออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมและไร้ที่ติเกินไป

ผลงานการรังสรรค์ร่วมกันระหว่างสองยอดเทพทำนอง ช่างเหมาะเจาะและลงตัวอย่างยิ่งกับเวทีใหญ่ระดับอลังการเช่นนี้...

"ไม่ว่าผลลัพธ์หลังจากนี้จะออกมาเป็นอย่างไร ทันทีที่อาจารย์ฉินร้องเพลงจบ ฉันจะรีบโพสต์ข้อความลงโซเชียลเพื่อยืนหยัดอยู่เคียงข้างอาจารย์ฉินทันที!"

ขณะที่หลี่ซูถิงกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจอยู่นั้น เสียงดนตรีบรรเลงท่อนแรกของบทเพลง "พ่อ" ก็เริ่มกังวานแว่วขึ้นมาเบาๆ

การสวมใส่หูฟังเพื่อรับชมการแข่งขันร้องเพลง ถือเป็นการแสดงความเคารพต่อเสียงดนตรีอย่างสูงสุดเสมอ

จากนั้น บนหน้าจอไลฟ์สดก็ปรากฏข้อมูลรายละเอียดของบทเพลงชิ้นนี้ขึ้นมาให้เห็น

ชื่อเพลง: "พ่อ"

คำร้อง: ฉินฉางอาน (หวังไท่ลี่)

ทำนอง: ฉินฉางอาน (หวังไท่ลี่)

เรียบเรียง: ฉินฉางอาน (จ้าวเจียหลิน)

ขับร้อง: ฉินฉางอาน (ไคว่จื่อซงตี้)

รายนามผู้สร้างสรรค์ที่ปรากฏเป็นชื่อคนคนเดียวกันเรียงรายเป็นทิวแถว ชวนให้ผู้คนรู้สึกทึ่งในความอัจฉริยะรอบด้านอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

หากประเมินจากกระแสความนิยมอันร้อนแรงของฉินฉางอานในเทปก่อนๆ หน้า การรวมบทบาทเบ็ดเสร็จไว้เพียงผู้เดียวเช่นนี้ ย่อมทำให้คนส่วนใหญ่คาดเดาได้ไม่ยากว่าโอกาสที่เขาจะคว้าชัยชนะผ่านเข้ารอบต่อไปนั้นมีอยู่สูงมาก

ทว่า

ในครานี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เพราะคู่แข่งที่ฉินฉางอานต้องเผชิญหน้าอยู่ในเวลานี้ ไม่ได้มีเพียงนักร้องคุณภาพรุ่นเดียวกันเท่านั้น หากแต่เป็นบรรดาปรมาจารย์ระดับแนวหน้าและผู้ทรงอิทธิพลขั้นสูงสุดของแวดวงดนตรี

ในยามที่อารมณ์ความรู้สึกของทุกคนกำลังถูกดึงดูดไปกับกระแสผลงานของเหล่าเทพทำนอง เสียงท่วงทำนองอันแสนบริสุทธิ์และใสกระจ่างก็พลันลอยละล่องเข้ามากระทบโสตประสาทของทุกคนอย่างแผ่วเบา

สัมผัสราวกับกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอันเวิ้งว้างสงัดเงียบ มันช่างงดงามและตราตรึงใจจนยากจะบรรยาย

เสียงร้องเปิดฉากด้วยความรู้สึกผิดของลูกที่มักคอยแต่จะเรียกร้องสิ่งต่างๆ จากพ่อมาโดยตลอด ทว่ากลับไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยคำขอบคุณออกมาสักคำเดียว

ท่อนเพลงขับขานถึงวันที่เติบโตจนเข้าใจความยากลำบากของพ่อ

"ทุกคราวที่ต้องจากลา มักแสร้งทำเป็นไม่เป็นไร"

"ฝืนยิ้มบอกให้กลับไปเถอะ แต่พอหันหลังน้ำตากลับรื้นคลอเบ้า..."

การเปิดฉากที่กระชับรัดกุม เนื้อเพลงที่บาดลึกถึงก้นบึ้งของจิตใจ ท่วงทำนองที่ปลุกเร้าความทรงจำในอดีต ผสานกับน้ำเสียงการร้องที่เปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันเอ่อล้น... ยามที่สิ่งเหล่านี้ถักทอร้อยเรียงเข้าด้วยกัน มันจะช่วยจุดประกายความรู้สึกสะเทือนอารมณ์ให้ลุกโชนขึ้นมาได้มากมายเพียงใด?

เพียงเนื้อร้องท่อนเกริ่นนำสั้นๆ สี่บรรทัด ก็สามารถแปรเปลี่ยนบรรยากาศโดยรอบให้กลายเป็นความเงียบงันที่ลึกซึ้งได้ในพริบตา

เสียงท่อนฮุกระเบิดความในใจ วิงวอนให้กาลเวลาช่วยเดินช้าลงสักนิด อย่าได้เร่งพาความแก่ชรามาสู่ตัวพ่ออีกต่อไปเลย

เสียงร้องอ้อนวอนขอแลกทุกสิ่งเพื่อให้วันเวลาของพ่อยืนยาว ชายผู้เข้มแข็งมาตลอดชีวิต

"ผมพอจะทำอะไรให้คุณได้บ้าง โปรดรับความห่วงใยอันน้อยนิดนี้ไว้เถอะนะ"

"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง สองมือที่ค้ำจุนบ้านของเราไว้"

"ทุ่มเททุกสิ่งอย่างเสมอเพื่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ผม ตอนนี้ผมเป็นความภาคภูมิใจของคุณหรือยัง"

"ยังคงกังวลเรื่องผมอยู่หรือเปล่า เด็กที่คุณคอยห่วงหาคนนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ..."