ตอนที่ 100 กล่องความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้เนิ่นนาน

ช่วงนี้เจียงหลินมีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งมาโดยตลอด

และความรู้สึกนี้ก็ได้รับการยืนยันหลังจากที่เขาเข้ามาในห้องบำเพ็ญได้ไม่นาน

แต้มสะสมถูกแลกเปลี่ยนเป็นโอสถไอหยินทั้งหมด แล้วกลืนลงท้องไปทีละเม็ด

โอสถไอหยินในมือเพิ่งกินไปได้เพียงครึ่งเดียว รอบกายของเจียงหลินก็ปรากฏไอผีลอยวนขึ้นมาเป็นชั้นๆ

ไอผีภายในร่างยิ่งพลุ่งพล่านซัดสาดดั่งแม่น้ำสายใหญ่

มันโหมกระหน่ำและกระแทกกระทั้นอย่างไม่หยุดยั้ง

เขากลืนโอสถไอหยินที่เหลือทั้งหมดลงไปในคราวเดียว จากนั้นจึงตั้งสมาธิเพื่อทะลวงระดับ

ไอผีที่สะสมมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ถูกนำออกมาใช้จนหมดสิ้นในเวลานี้

เดิมทีเขาคิดว่าจะต้องใช้เวลานานมากในการทะลวงม่านพลังแห่งขอบเขตราชาผี

ทว่าทุกอย่างกลับราบรื่นดั่งสายน้ำไหลลงสู่คูคลอง

หลังจากโอสถไอหยินทั้งหมดเปลี่ยนเป็นไอหยินหลั่งไหลเข้าสู่ร่าง ม่านพลังนั้นก็แตกสลายไปเองตามธรรมชาติ

ไอผีภายในร่างกายพลันไหลบ่าเข้าสู่ภาชนะรองรับที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่าเดิมในชั่วพริบตา

ไอผีบนร่างของเจียงหลินระเบิดออกเสียงดังกึกก้อง พวยพุ่งออกไปด้านนอกโดยตรง

ความเกรี้ยวกราดดุดันของไอผี กระแทกเพดานของห้องบำเพ็ญระดับต้นจนเกิดรอยร้าวขึ้นมาหนึ่งสาย

รอยร้าวนั้นลุกลามขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็วดั่งใยแมงมุม

ยังดีที่การปะทุของไอผีนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะไหลเวียนกลับเข้าสู่ร่างของเจียงหลินอีกครั้ง

กลิ่นอายทั้งหมดถูกเก็บงำเข้าสู่ภายใน

มองเผินๆ ดั่งวิญญาณธรรมดาทั่วไปที่ไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียรมาก่อนเลย

นี่น่ะหรือคือขอบเขตราชาผี

เจียงหลินสัมผัสถึงพลังภายในร่าง พลางลองยื่นมือออกไปแล้วค่อยๆ กำหมัดกลางอากาศ

ปัง ปัง ปัง!

เสียงระเบิดดังขึ้นกลางอากาศระลอกแล้วระลอกเล่า

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ไอผีในร่างยิ่งใหญ่ไพศาลขึ้นกว่าเดิมมาก

เจียงหลินพลันรู้สึกว่าตนสามารถพลิกฝ่ามือเป็นเมฆคว่ำฝ่ามือเป็นฝนได้เลยทีเดียว

แปลกใหม่มาก

ราวกับยืนอยู่บนจุดที่สูงขึ้นอีกระดับในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน ในห้วงความคิดของเขาก็พลันปรากฏภาพเศษเสี้ยวความทรงจำผุดขึ้นมาทีละภาพ

ประหนึ่งกล่องความทรงจำที่ถูกปิดผนึกและเต็มไปด้วยฝุ่นเกาะมาเนิ่นนานได้ถูกเปิดออก

ภัยพิบัติเกิดขึ้นไม่ขาดสาย ผู้คนไร้เสื้อผ้าปกปิดกาย ไม่มีอาหารตกถึงท้อง

นานาแคว้นทำสงครามแย่งชิงทรัพยากร เปลวเพลิงแห่งสงครามลุกโชนไปทั่วทุกหนแห่ง

มีคนตาย เสียงร่ำไห้ และเสียงด่าทอตบตีอยู่ทุกหย่อมหญ้า

ทว่าท่ามกลางภาพเหล่านั้น เจียงหลินกลับมองเห็นเด็กคนหนึ่งที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา

ใบหน้าของเด็กคนนั้น คล้ายคลึงกับเขาในยามนี้อยู่บ้าง

เจียงหลินตระหนักถึงบางอย่างได้เลาๆ นี่คือความทรงจำตอนที่ฉันยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่านะ

เขายืนมองดูภาพเหล่านี้จากมุมมองของบุคคลที่สาม ราวกับกำลังดูเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง

และคล้ายกับกำลังฝันไป

ตอนเขาอายุเก้าขวบ หมู่บ้านเกิดภัยแล้ง ข้าวกล้าไม่ได้ผลผลิตแม้แต่เมล็ดเดียว

ผู้คนต่างอดตายบ้าง เจ็บป่วยล้มตายบ้าง

ท่านแม่ของเขาก็เสียชีวิตลงจากอาการป่วยเช่นกัน

ก่อนตายดูเหมือนท่านแม่จะพูดอะไรมากมาย และคำที่พูดมากที่สุดก็คือ

จงมีชีวิตอยู่ต่อไป

หลังจากท่านแม่สิ้นใจ เขาร้องไห้อย่างหนักไปรอบหนึ่ง จากนั้นจึงฝังศพท่านแม่ด้วยตัวคนเดียว

ต่อมา ผู้คนที่เหลือรอดในหมู่บ้านรวมตัวกัน และตัดสินใจเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงด้วยกัน

ใต้เบื้องบาทโอรสสวรรค์ อย่างน้อยก็น่าจะมีน้ำมีอาหารให้พวกเขาประทังชีวิตบ้าง

เจียงหลินเองก็ติดตามไปท่ามกลางขบวนคนเหล่านั้น

ระหว่างทางมุ่งสู่เมืองหลวง คนในหมู่บ้านยังนับว่าสามัคคีกันดี

แต่ก็ยังมีคนทยอยล้มตายเรื่อยๆ

ยามโชคดีก็พอจะหาของกินได้บ้าง หาที่หลบฝนดีๆ ได้สักแห่ง

ยามโชคร้ายก็ต้องพบเจอกับการแย่งชิงจากกลุ่มผู้ลี้ภัยคนอื่นๆ

ตลอดการเดินทาง เขาหดตัวเงียบๆ อยู่ตรงกลางขบวน

ยามพักผ่อนก็คอยช่วยเหลืองานอย่างกระตือรือร้น

เก็บฟืน หาแหล่งน้ำ และหาอาหาร

รอนแรมฟันฝ่าอุปสรรคมาตลอดทางเช่นนี้ ไม่กี่เดือนต่อมา ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูกำแพงเมืองหลวง

พวกเขานับเป็นกลุ่มคนที่มาถึงเร็ว จึงโชคดีที่ได้เข้าเมืองไป

หลังจากที่พวกเขาเข้าไปได้ไม่นาน การตรวจสอบผู้ลี้ภัยที่หลั่งไหลมาก็เข้มงวดกวดขันขึ้น

โดยใช้ข้ออ้างเรื่องโรคระบาด ความป่าเถื่อน และเหตุผลอื่นๆ กีดกันผู้ลี้ภัยจำนวนมหาศาลไว้ภายนอกประตูเมืองหลวง

ทว่ากลุ่มของเจียงหลินที่เข้าไปในเมืองได้แล้วก็พบปัญหาข้อหนึ่ง

อาหารในเมืองหลวงแห่งนี้ ไม่ได้มีเหลือเฟือแต่อย่างใด

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ลี้ภัยอย่างพวกเขา ชาวบ้านที่นี่อาจจะเคยผ่านเรื่องราวอะไรมา จึงมีท่าทีไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

แม้ในเมืองหลวงจะมีคนคอยแจกข้าวต้มให้ผู้ลี้ภัยทุกวัน ทว่าปริมาณมีจำกัด และน้ำข้าวต้มก็ใสแจ๋วเจือจางลงเรื่อยๆ

หลังจากเข้าเมืองมาได้ไม่นาน คนในหมู่บ้านก็แยกย้ายกันไปดิ้นรนเอาชีวิตรอดตามทางของตน

คนที่พอจะมีเรี่ยวแรงหรือพอมีความรู้อยู่บ้าง ต่างก็พากันไปหางานทำในตระกูลใหญ่โต

แม้ค่าจ้างจะน้อยนิด แต่อย่างน้อยก็ยังมีข้าวกิน มีชายคาให้คุ้มหัวหลบฝน

หากโชคดีได้รับความเมตตาเอ็นดูจากเจ้านาย อย่างน้อยในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะกินไม่อิ่มหรือไม่มีเสื้อผ้าให้อบอุ่นร่างกายอีก

ระดับความเป็นอยู่ก็พลอยดีวันดีคืนขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนเจียงหลินนั้น หนึ่งไม่มีเรี่ยวแรง สองไม่มีความรู้ ทั้งยังไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก

ต่อให้มีคนในหมู่บ้านใจดีอยากจะช่วยเหลือ ก็ช่วยได้เพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

ผู้ลี้ภัยจำนวนมากที่ไม่มีงานทำต่างผอมโซลงเรื่อยๆ ผอมจนร่างกายเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

ถึงขั้นมีข่าวลือเรื่องการกินเนื้อคนแพร่สะพัดออกมา

ในช่วงเวลานั้นเอง เจียงหลินก็ได้พบกับชายชราขอทานคนหนึ่ง

ชายชราไม่ใช่ผู้ลี้ภัย แต่ใช้ชีวิตเป็นขอทานอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว

เขาสอนให้เจียงหลินรู้จักวิธีขอทาน วิธีดูสีหน้าคน และรู้ว่าต้องไปหาอาหารที่ไหน

ภายในเมืองหลวงแห่งนี้ มีทั้งคนที่ท้องไม่อิ่ม และมีทั้งคนที่กินดีอยู่ดีมีเหล้าเนื้อโอชะ

มีทั้งคนใจบุญแจกจ่ายโจ๊กทำทาน และมีทั้งคนที่เพียงแค่ขัดหูขัดตาก็ลงไม้ลงมือทำร้ายผู้ที่อ่อนแอกว่า

แต่เมื่อเทียบกับภัยสงครามภายนอกแล้ว เรื่องพรรค์นี้สำหรับบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่เบื้องบนคงเป็นเพียงเรื่องขี้ผงเท่านั้น

สามปีต่อมา ศึกสงครามระหว่างแคว้นทวีความตึงเครียด

ทั้งไพร่พลและเสบียงกรังต่างถูกเกณฑ์ไปทุกหนทุกแห่ง

ในยามนั้น มีการทำศึกขับเคี่ยวกันระหว่างหกแคว้น

แคว้นฉี่ที่พวกเจียงหลินอาศัยอยู่ ทั้งกำลังรบและดินแดนต่างก็ถูกรอนริดให้อ่อนแอลงเรื่อยๆ

ถึงกับมีข่าวลือในหมู่ชาวบ้านว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขลาดเขลา และมีคนนู้นคนนี้ที่เหมาะสมจะเป็นฮ่องเต้มากกว่า

สำหรับคำพูดเหล่านั้น เจียงหลินและตาเฒ่าขอทานมีหน้าที่แค่รับฟัง สิ่งที่พวกเขาคิดคำนึงในแต่ละวัน

คือทำอย่างไรให้ท้องอิ่ม

ในตอนนั้น รูปร่างของเจียงหลินสูงขึ้นไม่น้อย

แต่เพราะขาดสารอาหาร เมื่อเทียบกับเด็กวัยเดียวกันทั่วไปแล้ว จึงยังดูตัวเล็กกว่าอยู่บ้าง

และในปีนี้นี่เอง ก็เกิดเรื่องสำคัญยิ่งเรื่องหนึ่งขึ้นกับเขา

ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตของเขาด้วยเช่นกัน

"ไอ้ชาติหมาเอ๊ย ไอ้ขอทานสวะนี่กล้ามาเดินเพ่นพ่านต่อหน้าข้าเรอะ!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเศษสวะอย่างพวกเจ้าคอยผลาญเสบียง ข้าก็คงไม่ถูกเสด็จพ่อตำหนิหรอก!"

"ไอ้พวกเศษสวะผลาญข้าวสุก! จะอยู่ไปทำไมกัน!"

บนถนนใหญ่ รถม้าตกแต่งหรูหราคันหนึ่งจอดเทียบอยู่ข้างทาง

ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าหรูหรามีสีหน้าบูดบึ้ง แววตาชั่วร้ายดุดัน

ปากก็ด่าทอไป พลางกระทืบเตะขอทานเนื้อตัวมอมแมมใต้ฝ่าเท้าอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับต้องการระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่ได้รับจากในวังหลวงออกมาในวันนี้

เขาเป็นถึงองค์ชาย จะกินดีอยู่ดีมีเหล้าเนื้อบ้างแล้วมันทำไมกัน!

ฟุ่มเฟือยหน่อยแล้วมันจะทำไมรึ?!

ไอ้พวกขอทานสถุลพวกนี้ไม่มีค่าอะไรสักอย่าง ยังมีหน้ามีชีวิตอยู่ได้ ผลาญเสบียงไปตั้งเท่าไหร่!

"มองอะไรกัน! พวกเจ้าแต่ละคนปกติได้รับการคุ้มครอง พอตอนนี้ให้เอาเสบียงออกมาหน่อยกลับเอาออกมาไม่ได้ เลี้ยงพวกเจ้าไว้จะมีประโยชน์อันใด!"

ผู้คนบนถนนต่างหดคอ ลอบด่าในใจพลางรีบสาวเท้าเดินหนีไป

แม้พวกเขาจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่คุ้มที่จะไปมีเรื่องกับองค์ชายเก้าเพื่อขอทานที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน

มิฉะนั้น คนที่จะซวยเป็นรายต่อไปก็คือพวกเขานั่นเอง

เมื่อเจียงหลินได้ยินข่าวแล้วรีบรุดมาถึง ตาเฒ่าขอทานก็มองเห็นเขาพอดี

ตาเฒ่าขอทานไม่ได้พูดอะไร เพียงส่ายหน้าเบาๆ แทบมองไม่เห็น และส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เขารีบหนีไป

เจียงหลินหมุนตัวกลับทันที แล้วหาที่ซ่อนตัว

หลายปีมานี้ ตาเฒ่าขอทานพาเขาเร่ร่อนขอทาน หาอาหาร และสั่งสอนอะไรเขามากมาย

และเคยเจอคนอันธพาลไร้เหตุผลแบบนี้มาแล้วเช่นกัน

ตาเฒ่าขอทานเคยบอกไว้ว่า หากเจอคนพวกนี้ อย่าไปสนใจ และอย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบ

ถูกด่าทอถูกเตะตีไม่กี่ที ไม่ถึงตายหรอก

แต่ถ้าหากใจร้อนวู่วาม นั่นคือเรื่องที่ต้องหัวหลุดจากบ่า

ในเมืองหลวงแห่งนี้ มีเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงอยู่เกลื่อนกลาด

พวกเขาไม่มีปัญญาล่วงเกิน และจงอย่าได้คิดไปล่วงเกิน

มีชีวิตรอดอยู่ก็พอแล้ว

เขาเชื่อฟังตาเฒ่า

ในตอนแรกตาเฒ่าบอกว่า ให้ตามเขาไป เชื่อฟังคำพูดของเขา แล้วจะมีชีวิตรอดต่อไปได้

เจียงหลินทำตามนั้น และมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้