ตอนที่ 52 ใครทำหัวแม่หลุดเนี่ย

ภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคือแถวขบวนผีเจ้าหน้าที่ที่ยืนเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ

ผีเจ้าหน้าที่เหล่านี้ล้วนถืออาวุธในมือ ยืนอยู่ใจกลางห้องโถงใหญ่อันกว้างขวาง

แต่ละตนเตรียมพร้อมรับมืออย่างเคร่งขรึม

บรรดาคนดูเพิ่งจะเคยเห็นผีเจ้าหน้าที่มารวมตัวกันเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก ต่างก็พากันตกอกตกใจ

มองปราดเดียวแทบจะหาสตรีมเมอร์ไม่เจอเลยทีเดียว

[เชี่ย นึกว่าหลงเข้ามากดดูอะไรแปลก ๆ ซะแล้ว]

[แตงโมในปากแทบพุ่ง นึกว่าสตรีมเมอร์โดนโคลนนิ่งซะอีก!]

[เมนต์บน เหมือนกันเลย ตอนนี้ยังหาท่านทูตไม่เจอ ตาลายไปหมดแล้ว]

[ใครต้องการแว่นมาต่อแถวตรงนี้ด่วน!]

[นี่จะไปตีกันเหรอเนี่ย! ดูขึงขังจริงจังมาก]

[ฉันเห็นน้องโลลิแล้ว กรี๊ดดด ทำหน้าจริงจังก็น่ารักม้ากกก!]

ด้านหน้าสุดของเหล่าผีเจ้าหน้าที่ มีร่างเล็กจ้อยร่างหนึ่งยืนอยู่

ผูกผมแกละสองข้าง หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

บนศีรษะมีเขาเล็ก ๆ สีแดงสองข้าง

เหยียนหลัวลอยตัวนิ่งอยู่กลางอากาศ สายตากวาดมองเหล่าผีเจ้าหน้าที่

สุ้มเสียงดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง

แฝงความน่าเกรงขามโดยไม่ต้องเกรี้ยวกราด

"วันนี้เป็นวันพิเศษ ฉันหวังว่าพวกนายจะแสดงฝีมือออกมาให้เต็มที่"

"ถ้ามีตัวไหนก่อเรื่องวุ่นวาย หรือคิดจะลองดี..."

เหยียนหลัวหรี่ตาลง "ก็ฟาดให้สลบแล้วยัดใส่กระสอบลากกลับมาซะ!"

"วันนี้ไม่เหมือนวันปกติ ไม่ต้องไปเกรงใจอะไรทั้งนั้น"

"พวกนายโหดกว่านี้ได้อีก!"

เธอกำหมัดน้อย ๆ แน่น อายไอผีอันหนาทึบรวมตัวกันที่หมัด

ราวกับกำลังลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง

"สิ่งที่เราต้องการคือการข่มขวัญ!"

"มีแต่วิธีนี้เท่านั้นถึงจะทำให้พวกมันสะกดจิตใจที่พลุ่งพล่านเอาไว้ได้"

"ถึงจะทำให้พวกมันสงบเสงี่ยมเจียมตัวลงได้โดยเร็ว!"

ทุกครั้งก่อนและหลังเทศกาลผี ไอหยินจะทวีความรุนแรงขึ้นอย่างมหาศาล

บรรดาภูตผีปีศาจก็จะเกิดอาการกระสับกระส่าย คึกคะนอง หรือถึงขั้นคลุ้มคลั่ง

และในเวลานี้ ภารกิจของเหล่าผีเจ้าหน้าที่ก็คือการยกพลออกไปลาดตระเวนตามท้องถนน

ประการแรกคือเพื่อป้องกันไม่ให้ภูตผีก่อความวุ่นวาย

ประการที่สองคือเพื่อแสดงแสนยานุภาพของยมโลก

หากมีพวกประเภทที่...

ผีตนไหนที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่เพียงเพราะเทศกาลผีมาถึง

ก็สามารถจัดการสั่งสอนให้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด เพื่อให้พวกมันได้ลิ้มรสพลังของผีเจ้าหน้าที่

พลังแห่งยมโลก!

มิฉะนั้นแล้ว

ในช่วงเวลาหลังเทศกาลผี ภูตผีเหล่านั้นก็จะสงบลงได้ยาก

หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ

ก็เหมือนกับวันหยุดยาวของโลกมนุษย์

ก่อนจะถึงวันหยุด ใจของใครหลายคนก็ลอยเตลิดเปิดเปิงไปไกลแล้ว

แบบที่ดึงยังไงก็ดึงกลับมาไม่อยู่

พองานหยุดจบลง ก็ยากที่จะดึงสมาธิกลับมาได้ในเวลาอันสั้น

เทศกาลผีก็เช่นเดียวกัน

ถ้าปล่อยให้พวกผีเหล่านั้นปล่อยตัวปล่อยใจตามอำเภอใจ

ถึงตอนนั้นนอกจากโลกมนุษย์จะถูกรบกวนไม่เว้นแต่ละวันแล้ว ภาระงานของยมโลกก็จะต้องเพิ่มขึ้นเป็นกอง

ดังนั้น เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้น

เหล่าผีเจ้าหน้าที่จึงต้องฮึดสู้! ฮึกเหิมให้หนักกว่าเดิม!

หรือแม้จะโหดเหี้ยมขึ้นอีกนิดก็ไม่ถือว่าเกินไป

"เข้าใจกันหรือยัง!"

เหยียนหลัวสะบัดมือ ออกคำสั่งเสียงเฉียบ

"เข้าใจแล้วก็ออกเดินทาง!"

"รับทราบ!"

ผีเจ้าหน้าที่ทั่วทั้งห้องโถงขานรับพร้อมเพรียง เสียงดังกึกก้องสะท้อนไปมาอยู่ในห้องโถง

ทรงพลังฮึกเหิมอย่างยิ่ง

เป็นภาพที่ยิ่งใหญ่อลังการตระการตา

[อ๊ากกกก ทำไมฉันถึงรู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้เนี่ย!]

[น้องโลลิ ที่แท้หนูก็เป็นคนแบบนี้เหรอเนี่ย โคตรโดนใจเลย!]

[ไปตีกัน! ลุยโลด!]

[กรุ๊ปทัวร์โลกมนุษย์วันเดย์ทริปเปิดรับแล้วจ้า มีใครอยากร่วมทริปอีกมั้ย]

[เมนต์บนมาเล่นตลกเหรอ บังเอิญจัง ฉันแวะมาเผือก]

[โลกมนุษย์จะสงบสุขได้ยังไง ถ้าไม่มีผีคอยแบกรับภาระไว้ข้างหลัง ซึ้งเลยว่ะ]

[ลุยเลยยย!]

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็พลอยกระตือรือร้นตามคำสั่งนี้

อารมณ์เดือดพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เช่นกัน

ที่แท้ในวันเทศกาลผี กิจวัตรประจำวันของยมโลกก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

ตอนที่พวกเขานอนพักผ่อนสบายใจอยู่ที่บ้าน ก็เป็นเวลาที่พวกมันต้องเริ่มงานกันอย่างขะมักเขม้น!

เป็นความจริงแท้แน่นอน

ความสงบสุขของฝ่ายหนึ่ง

ล้วนเกิดขึ้นจากการร่วมแรงร่วมใจปกป้องของอีกหลายฝ่ายทั้งสิ้น!

คนที่นอนคว่ำ นอนแผ่ หรือนั่งไขว่ห้างอยู่ ต่างก็ลุกพรวดพราดขึ้นมา

รัวนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือจนเสียงดังแป๊ก ๆ

ราวกับตนเองก็เป็นหนึ่งในเหล่าผีเจ้าหน้าที่ ที่กำลังจะออกไปทำศึกสงครามเช่นกัน!

ท่ามกลางความคาดหวังของเหล่าคนดู และการเตรียมพร้อมรบของผีเจ้าหน้าที่

ติ๊กต็อก...

เวลาเที่ยงคืนตรงมาถึงแล้ว

เทศกาลผีเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ประตูปรโลกที่สลักลวดลายซับซ้อนค่อย ๆ เปิดอ้าออกอย่างช้า ๆ

ไอผีอันมหาศาลทะลักพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง

แสงไฟนีออนจากโลกมนุษย์สาดส่องเข้ามา

ตึกสูงระฟ้าและความเจริญรุ่งเรืองของโลกมนุษย์ ปรากฏขึ้นที่อีกฟากฝั่งของประตูบานใหญ่

เมื่อเห็นภาพนี้ ภูตผีปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็ตาแดงก่ำด้วยความกระหาย

ต่างแย่งชิงกันพุ่งทะยานออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

"ลุยเลยเว้ย! ข้าต้องออกไปเป็นคนแรก!"

"ไปเว้ย! ออกไปเที่ยวกัน!"

"อย่ามาเบียดข้า หลบไปข้าง ๆ โน่น!"

"เชี่ยเอ๊ย! ใครเบียดหัวแม่ร่วงเนี่ย! อย่าเตะสิยะ!"

"ฮิฮิฮิ ชุดเปื้อนเลือดวินเทจปี 82 ของข้าแทบรอโชว์ไม่ไหวแล้วโว้ย"

ฝูงผีราวกับถูกขังลืมมาแสนปี พากันกรูออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วพริบตานั้น ในห้องไลฟ์สดก็อบอวลไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของภูตผี

บนหน้าจอก็เต็มไปด้วยฝูงวิญญาณนับไม่ถ้วนเบียดเสียดกันจนแน่น

เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์ก็พากันสะดุ้งตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

รู้สึกเหมือนรอบตัวมันเย็นยะเยือกขึ้นมาชอบกล

มีผีออกมาเยอะขนาดนี้...

มันจะไม่มีปัญหาจริง ๆ เหรอ?

ทำไมพวกเขารู้สึกว่าผีพวกนี้...

แทบจะอดใจรอถลกหนังเลาะกระดูกแล้วเขมือบพวกเขาไม่ให้เหลือแม้แต่ซากไม่ไหวแล้วล่ะ?

[นี่มันอัดอั้นกันมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?]

[เริ่มน่ากลัวแล้วว่ะเชี่ย ทำไมกูไม่นอนแล้วต้องมานั่งดูไลฟ์สดปรโลกคนเดียวตรงนี้ด้วยเนี่ย!]

[เมนต์บน แกไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก]

[แม่ถามว่าทำไมกูทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ร้องไห้เพราะกลัว แต่หัวเราะเพราะผีพวกนี้เหมือนไม่ได้แตะเนื้อมาสิบปีเป๊ะ 555]

[โคตรเรียล ตอนพวกเราปิดเทอมใหญ่ก็สภาพนี้เหมือนกัน 555555]

[แต่ผีออกมาเยอะขนาดนี้จะไม่มีปัญหาแน่นะ?]

เหล่าผู้ชมที่ไม่ยอมหลับยอมนอนกลางดึก พลางเปิดไฟดูห้องไลฟ์สด ต่างก็เหลือบมองไปรอบตัวโดยไม่รู้ตัว

ข้างเตียงไม่มี ในตู้เสื้อผ้าไม่มี

หน้าประตูห้องนอนก็ไม่มี...

ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก หดตัวถอยหลังไปพิงชิดกำแพง

ในช่วงเวลาที่เหล่าวิญญาณพากันออกไป โถงใหญ่ยมโลกก็ปรากฏช่องทางปรโลกขนาดมหึมาขึ้นเช่นกัน

บรรดาผีเจ้าหน้าที่แบ่งกลุ่มกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่างมุ่งหน้าผ่านช่องทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ

แต่ละกลุ่มประกอบด้วยผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่งหนึ่งคน ผีเจ้าหน้าที่ขั้นสองสิบคน และผีเจ้าหน้าที่ขั้นสามอีกหลายสิบคน

ผีเจ้าหน้าที่ขั้นสามมีระดับฝีมือเหลื่อมล้ำไม่เท่ากัน จึงยืนอยู่ท้ายขบวนแถว

ทว่าตั้งแต่ผีเจ้าหน้าที่ขั้นสองเป็นต้นไป ล้วนเป็นพวกที่มีทั้งฝีมือและผลงานควบคู่กัน

ทั้งความสามารถ ผลงานที่แสดงออกมา และระยะเวลาที่ทำงานในยมโลก

ล้วนถูกนำมาเป็นเกณฑ์ในการประเมินทั้งสิ้น

และเมื่อถึงระดับผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่ง

นอกจากเงื่อนไขสามข้อข้างต้นแล้ว ยังต้องดูการอุทิศตนและความภักดีที่มีต่อยมโลกอีกด้วย

ปัจจุบันเจียงหลินเป็นผีเจ้าหน้าที่ขั้นสอง จึงยืนอยู่ตรงกลางขบวนแถว

ขณะที่วิญญาณนับไม่ถ้วนพากันทะลักออกจากปรโลก

ทีมของเจียงหลินก็ต่างพากันปลดปล่อยไอผี ก้าวเท้าออกจากช่องทาง ปรากฏกายขึ้นในโลกมนุษย์!

ไอผีอันเกรียงไกรพวยพุ่งออกมาในทันใด ก่อนจะแผ่กระจายปกคลุมพื้นที่แถบนี้อย่างมีจุดหมาย

แผ่คลุมไปทั่วท้องฟ้าเหนือเขตเมืองทั้งหมด

ไอผีเหล่านี้ล้วนสื่อข้อความเดียวกันออกมา นั่นคือ...

ผีเจ้าหน้าที่ อยู่ที่นี่!

สายตาของยมโลก กำลังจับจ้องพวกมันอยู่ตลอดเวลา!

พวกเขาคือตัวแทนแห่งอำนาจของยมโลก

ตัวแทนของผู้คุมกฎแห่งปรโลก!

แทบจะในพริบตาเดียว

ภูตผีปีศาจในบริเวณนี้ต่างสะท้านเยือกไปทั้งตัว พลางหันขวับไปมองยังทิศทางที่ไอผีเข้มข้นที่สุดโดยสัญชาตญาณ

ส่วนพวกผีที่เพิ่งวิ่งโร่ออกมาและเตรียมจะปลดปล่อยตัวเองให้เต็มที่

พอสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเหล่าผีเจ้าหน้าที่ ร่างก็พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ

ร่างกายเกร็งแน่นขณะหันมองไปยังกลุ่มผีเจ้าหน้าที่

พอหันไปมองปุ๊บ ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

ทำไมถึงมีผีเจ้าหน้าที่เยอะขนาดนี้วะเนี่ย?!