ตอนที่ 53 มาสิ มาสนุกสุดเหวี่ยงกันเลย

กระทั่งผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่งก็ออกมาด้วยงั้นเหรอ?! ผีเจ้าหน้าที่ขั้นสองก็เยอะขนาดนี้เนี่ยนะ!?

ในวินาทีที่สัมผัสได้ถึงเหล่าผีเจ้าหน้าที่

ฝูงผีที่แต่งตัวมาอย่างประณีตต่างก็พากันอึ้งตาค้าง

พวกมันบ้างก็มีลูกตาโตสองข้างห้อยต่องแต่งอยู่นอกเบ้าตา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลนับไม่ถ้วน

บ้างก็สวมเสื้อเปื้อนเลือดหมักข้ามปี ปล่อยผมยาวสยายรุงรัง

บ้างก็ถอดหัวตัวเองมาอุ้มไว้ในมือ กำลังเตรียมจะพุ่งมุดเข้าไปในตรอกแคบ ๆ

เพราะในตรอกเล็ก ๆ นั้น มีคนหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ แสงสลัวเรืองรองออกมา

พวกมันเตรียมตัวเตรียมใจที่จะเล่นสนุกให้สุดเหวี่ยงจนหลุดโลกกันแล้ว

แต่ว่า!

ทำไมกัน!

ทำไมถึงมีผีเจ้าหน้าที่เยอะขนาดนี้ได้ล่ะเนี่ย?!

นี่มันไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า!

ตอนอยู่ในปรโลก พวกรุ่นพี่ไม่ได้บอกหรอกเหรอว่า

แค่อยู่ในปรโลกอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว พอออกมาข้างนอกแล้วอยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบไม่ใช่เหรอไง?!

แถมยังบอกอีกว่าในวันปล่อยผี พื้นที่หนึ่งแถบอย่างมากก็มีผีเจ้าหน้าที่ขั้นสองแค่สองสามตน บวกกับผีเจ้าหน้าที่ขั้นสามอีกไม่กี่ตน

บอกว่าผีเจ้าหน้าที่พวกนี้แค่ออกมาเดินตามพิธี ต่อให้คิดจะคุมก็คุมไม่ไหวหรอก

พวกมันถึงได้หลงเชื่อยังไงล่ะ!

แต่ตอนนี้ล่ะ!

นี่มันชัดเจนเลยว่ากระทั่งผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่งก็ออกมาด้วย! แถมยังมีผีเจ้าหน้าที่ขั้นสองอีกตั้งหลายตน!

ดูขบวนแถวอันมหึมาบนถนนนั่นสิ!

ดูกลิ่นอายไอผีที่ลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศจนหนาทึบแทบจะกดทับคนให้ตายพวกนั้นสิ!

นี่เหรอที่เรียกว่าออกมาเดินตามพิธี?

นี่เหรอที่เรียกว่าคุมไม่ไหว?

เกรงว่าแค่ฝ่ายนั้นขยับมือเบา ๆ พวกมันก็สูญสลายแล้ว!

สูญสลายนี่มันหมายความว่ายังไงน่ะเหรอ?!

มันก็คือการตายซ้ำสอง วิญญาณแตกดับสูญสลายไปน่ะสิ

หลังจากนี้ก็หมดสิทธิ์ซ่าตลอดกาลแล้วนะเฟ้ย!

ฝูงผีมองดูเหล่าผีเจ้าหน้าที่ แล้วก็หันไปมองถนนหนทางอันคึกคักเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยจินตนาการอันงดงามนับไม่ถ้วนของตน

จู่ ๆ ก็เริ่มสงสัยในชีวิตผีของตัวเองขึ้นมา

สรุปแล้วใครมันเป็นคนบอกวะ ว่าวันปล่อยผีคือวันที่ผีมีอิสระและสุขสำราญที่สุด?

[ฮ่าๆๆๆๆๆๆ นาทีนี้ฉันชักอยากจะสัมภาษณ์พวกผีพวกนี้ซะแล้วสิ]

[เมนต์บนพูดถูก ฉันเตรียมคำถามสัมภาษณ์ไว้พร้อมแล้วด้วยซ้ำ]

[นี่สินะที่เรียกว่าเปลี่ยนสีหน้าไวกว่าพลิกฝ่ามือ ปกติแล้วฉันไม่ค่อยหัวเราะหรอกนะถ้าไม่สุดจริง 555555]

[เมื่อกี้แม่ฉันลุกไปเข้าห้องน้ำ มองฉันทุบเตียงด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด พอฉันหันกลับไปก็ตกใจตามเลย]

[จู่ ๆ ก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันที ท่านผีเจ้าหน้าที่ลุยเลยยย!]

[อยู่ดี ๆ ความกร่างของฉันก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาเฉย]

เมื่อมองดูเหล่าผีที่เหยียบเบรกกะทันหันกลางอากาศพร้อมทำหน้าสงสัยในชีวิต

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ขำกันจนแทบบ้า

แตงโมในปากพ่นกระจายเต็มหน้าจอ

วินาทีก่อนพวกเขายังมองดูผีอันบ้าคลั่งพวกนี้ด้วยความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ระแวงว่าในบ้านมีคนแอบอยู่ทุกซอกทุกมุม

วินาทีต่อมาก็ได้เห็นท่าทางตัวสั่นงันงกของผีพวกนี้

จู่ ๆ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

จู่ ๆ ก็เริ่มลำพองใจขึ้นมาทันที

[คอไม่เย็นแล้ว มือก็ไม่สั่นแล้ว ร่างกายฟิตเปรี๊ยะสุด ๆ!]

[มาสิ! มาสนุกสุดเหวี่ยงกันเลย! นาน ๆ ทีจะมีวันปล่อยผีนะเว้ย! ไม่รีบมาซ่ากันหน่อยเหรอ?]

[555555 เต้นโยกสะบัดไปเลยพวก!]

[ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมทุกครั้งที่ฉันหยุด พ่อฉันถึงต้องควงกะทำงานล่วงเวลา]

[+1 พี่ชายฉันก็เหมือนกัน ช่วงวันหยุดทีไรยุ่งเป็นหมาทุกที]

[พี่ยักษ์ผีสายโหด เงียบขรึมแต่จัดหนัก!]

[ตอนนี้ฉันอยู่บ้านคนเดียว ไม่รู้ทำไมถึงไม่กลัวเลย แถมยังอยากจะลุกขึ้นมาเต้นด้วยซ้ำ (หัวหมา)]

แทบจะในพริบตาที่เหล่าผีเจ้าหน้าที่ปลดปล่อยไอผีออกมา จังหวะความเคลื่อนไหวทั่วทั้งเขตเมืองก็ถูกควบคุมไว้ได้อย่างสมบูรณ์

ที่เหลือก็คือการลาดตระเวนต่อไป

ตามล่าพวกปลาที่หลุดรอดแห

ท่านพญายมบอกไว้แล้วว่า วันนี้เป็นวันพิเศษ

ลงมือให้หนักมือหน่อยได้!

ถ้าเจอพวกที่ทำตัวระราน หรือทำอะไรตามอำเภอใจ

ก็ให้เอาถุงกระสอบคลุมหัวแล้วลากตัวกลับไปได้เลย!

ผีเจ้าหน้าที่จำนวนมากที่ปกติเหนื่อยหน่ายกับลูกเล่นแผลง ๆ ของผีพวกนี้ ต่างพากันหักข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บเตรียมลงมือ

บนใบหน้าซีดเผือดเย็นชา ถึงกับปรากฏรอยยิ้มพิลึกพิลั่นขึ้นมาแวบหนึ่ง

ไอผีทั่วร่างพวยพุ่งขึ้นพรึ่บพรั่บ

ผีที่อยู่แถวนั้นเห็นเข้าก็ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ความสยดสยองแห่งความตายแล่นปราดขึ้นสู่สมองทันที

"หนีเร็ว รีบหนีเร็วเข้า! ผีเจ้าหน้าที่จะของขึ้นแล้ว!"

ผีบางตนรีบเร่งเร้าเพื่อนร่วมทาง แล้วเตรียมจะเผ่นหนีเอาตัวรอด

"อย่าเพิ่งรีบสิ รอกินตรงนี้หมดก่อน"

"กินกะผีอะไรล่ะ! ประเดี๋ยวก็ตายยังไงไม่รู้ตัวหรอก!"

"เชี่ย น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เมื่อก่อนฉันเคยได้ยินคนอื่นพูดถึงวันปล่อยผี..."

วิญญาณผีตนหนึ่งอธิบายให้เพื่อนฟัง พลางรีบถอยห่างจากถนนที่พวกผีเจ้าหน้าที่อยู่

"ได้ยินมาว่า วันปล่อยผีน่ะ ไม่ใช่แค่วันอิสระของปรโลกหรอกนะ แต่ยังเป็น..."

ลำคอของมันตีบตัน "...ยังเป็นวันระบายอารมณ์ของพวกผีเจ้าหน้าที่ด้วย!"

เพื่อนร่วมทางสงสัย "ไม่ถูกสิ ปกติฉันเห็นพวกผีเจ้าหน้าที่ก็ดูใจดีนี่นา?"

"ก็เพราะปกติดีเกินไปน่ะสิ! พวกผีสร้างเรื่องเก่งขนาดนั้น พวกเขาไม่รู้ว่าต้องอัดอั้นมานานแค่ไหน ก็เพื่อรอวันนี้แหละ!"

"เชี่ย?!"

เพื่อนร่วมทางตกใจจนสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เร่งความเร็วพุ่งตัวลอยหนีไปไกลในพริบตา

"งั้นยังไม่รีบหนีเอาชีวิตรอดอีกเรอะ?!"

"แกรอฉันก่อนสิวะ! ทีเมื่อกี้ไม่เห็นจะเผ่นเร็วขนาดนี้เลย!"

ชั่วพริบตานั้น บรรดาผีสางต่างพากันเผ่นหนีกระเจิดกระเจิง

กลัวเหลือเกินว่าเผลอไปสะดุดตาพวกผีเจ้าหน้าที่เข้า

และในตอนที่เหล่าผีมือใหม่กำลังสงสัยในชีวิตพลางหนีหัวซุกหัวซุนอยู่นั้น

บรรดารุ่นพี่ที่มีประสบการณ์มาก่อน ต่างรีบหลบซ่อนตัวทันทีที่ก้าวพ้นประตูปรโลก

เมื่อเห็นพวกผีมือใหม่มีทั้งที่กำลังงงเป็นไก่ตาแตก ทั้งที่โดนทุบตีและโดนคลุมถุงกระสอบ

พวกผีรุ่นพี่ต่างแอบหัวเราะชอบใจอยู่ในเงามืด

คิดถึงเมื่อก่อน พวกมันก็เคยโดนซัดจนมึนแบบนี้เหมือนกัน

ที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ ปีหน้ามุกหลอกพวกนี้คงใช้ไม่ได้ผลแล้ว

คงต้องไปหาผีที่เพิ่งตายใหม่ ๆ มานั่งคุยเล่นแทน

หลังจากดูเรื่องสนุกเสร็จ พวกผีรุ่นพี่ก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่เก่าแก่อย่างคุ้นเคย

ไปกินของดี ๆ ดื่มของอร่อย แล้วแวะไปดูคนรู้จักเก่าแก่

หรือไม่ก็ไปเดินเล่นตามถนน มองดูหนุ่มหล่อสาวสวย

จะมีอะไรสบายอารมณ์ไปกว่านี้อีกเล่า?

ขนมจากร้านว่านเป่าไจ เป็ดย่างถนนถงหนาน ซาลาเปาแปดเซียน...

ภายในวิลล่าสไตล์ยุโรปโทนสีเย็นหลังหนึ่ง

แสงเทียนสั่นไหวเบา ๆ

ควันธูปสายหนึ่งลอยอบอวลอยู่ภายในห้อง

เจียงเสี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ข้างมือมีโทรศัพท์มือถือสีดำวางอยู่

บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าเขา เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสนานาชนิด

ไม่ว่าจะเป็นเป็ดย่าง ขาหมู ผลไม้เชื่อม แฮมรมควัน...

ล้วนจัดใส่จานไว้อย่างประณีต

เรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างยิ่ง

สายลมพัดผ่าน แสงเทียนริบหรี่แกว่งไหว สะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเจียงเสี่ยน

ท่านบรรพบุรุษจะมาไหมนะ?

พอเห็นของพวกนี้แล้วจะดีใจหรือเปล่า?

ถ้าอารมณ์ดีแล้ว จะยอมสอนวิชาเพิ่มให้เขาสักสองสามอย่างไหม?

เจียงเสี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา แล้วก็วางลงไปใหม่

ผ่านไปไม่ถึงสองนาที ก็เปิดโทรศัพท์ดูอีกครั้ง

ดูว่าท่านบรรพบุรุษอยู่ในห้องไลฟ์สดหรือยัง

เจียงเสี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกรอบ แล้วกดเข้าห้องไลฟ์สด

เขาเข้ามาในห้องไลฟ์สดตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนแล้ว

แต่พอใกล้ถึงเที่ยงคืน เขาก็มัวแต่ยุ่งกับการจัดจานอาหารพวกนี้

ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ท่านบรรพบุรุษกำลังทำอะไรอยู่...

ในเสี้ยววินาทีที่เจียงเสี่ยนก้มหน้าลง

ท่านบรรพบุรุษที่ลอยอยู่กลางอากาศมาตลอดก็ร่อนลงมา

มองดูอาหารเลิศรสตรงหน้าพลางถูมือไปมา

ล้วงเอาย่ามใบใหญ่สีเทาออกมา

มือหนึ่งเทอาหารในจานลงย่ามอย่างคล่องแคล่ว อีกมือหนึ่งก็ทนความอยากไม่ไหว

ฉีกน่องไก่ออกมาแทะกิน

กินจนปากมันแผล็บ

พอกวาดอาหารทั้งหมดเสร็จ เขาก็สูดกลิ่นควันธูปที่อบอวลอยู่ในห้องเข้าไปฟอดใหญ่

ก่อนจะปรายตามองเจียงเสี่ยนที่ยังคงก้มหน้ามองหาเขาในโทรศัพท์เป็นครั้งสุดท้าย

หัวเราะหึ ๆ แล้วเผ่นแว่บออกไปนอกประตู

มีของแค่นี้ยังคิดจะให้ข้าสอนวิชาเพิ่มให้อีกเรอะ? ฝันไปเถอะ!

เจ้าเด็กเจียงเสี่ยนนั่นคิดอะไรอยู่ มีหรือที่เขาจะไม่รู้?

ต่อให้เจ้าเด็กนี่ตดออกมา เขายังรู้เลยว่าในหัวมันกำลังคิดอะไร

เทศกาลปล่อยผีปีหนึ่งมีแค่วันเดียว

เขาจะกินดื่มเที่ยวเล่นยังแทบไม่ทันเลย! ยังจะให้มานั่งสอนวิชาอีกเรอะ?

ฝันไปเถอะ!