ตอนที่ 54 ของพรรค์นี้มันกินได้เรอะ เอาอะไรมาเซ่นไหว้เนี่ย

ภายในวิลลาหลังเล็กสไตล์ยุโรป

แสงเทียนวูบไหวเบา ๆ

เจียงเสี่ยนเกาหัว บรรพบุรุษทำไมยังไม่มาอีกนะ

เขามองดูห้องไลฟ์สดในโทรศัพท์มือถือ แล้วก็มองดูอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะตรงหน้า

ในห้องไลฟ์สดไม่ได้ปรากฏบรรพบุรุษของบ้านเขาเลย

นี่ก็เลยเที่ยงคืนมาได้ชั่วโมงกว่าแล้ว

บรรพบุรุษจะไม่มาแล้วงั้นเหรอ

เขาสูดจมูก ได้กลิ่นเพียงควันจาง ๆ กับกลิ่นอาหารเท่านั้น

เขาลองเอามือไปอังวัดอุณหภูมิเหนือจานขาหมู

ว่าแล้ว เย็นชืดหมดแล้วจริง ๆ

ไม่หอมกรุ่นเหมือนตอนยังร้อน ๆ เลย

จะเอาไปอุ่นหน่อยดีไหมนะ

เจียงเสี่ยนคิดอยู่แค่หนึ่งวินาที ก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

ด้วยฝีมือการทำอาหารระดับเขา...

ถึงตอนนั้นคงไม่ใช่แค่อุ่นอาหาร แต่จะเป็นการระเบิดครัวทิ้งเสียมากกว่า

กินแบบเย็น ๆ ยังไงก็ดีกว่ากินของไหม้ไม่ใช่เหรอ

ติ๊ก ติ๊ก...

นาฬิกาในห้องรับแขกเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน

เจียงเสี่ยนรอจนเบื่อ จึงหยิบเหรียญทองแดงออกมาเริ่มฝึกฝน

ฝึกไปฝึกมา

โครก... คราก~~

เขามองดูเวลา เกือบจะตีห้าแล้ว

บรรพบุรุษก็ยังไม่มาอยู่ดี

อันที่จริง

เมื่อกี้เขาได้เสี่ยงทายดูแล้วว่าบรรพบุรุษจะมาไหม และจะมาตอนไหน

แต่ไม่ว่าจะทำนายอย่างไร ก็เห็นเพียงผลทำนายที่เลือนรางเท่านั้น

สารทจีน

นอกจากคำสองคำนี้แล้ว ก็มองอะไรไม่ออกอีกเลย

เจียงเสี่ยนจึงคิดว่าเป็นเพราะวิชาของตนเองยังไม่แก่กล้าพอ

โครก~

โครก คราก~~~

ท้องร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ ทีละระลอก

เจียงเสี่ยนเก็บเหรียญทองแดง ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

เดินไปเดินมาในห้อง แล้วมองไปที่โต๊ะน้ำชา

แล้วก็มองดูรอบ ๆ อีกครั้ง

สายตาวนกลับมาหยุดที่โต๊ะน้ำชาอีกหน

"บรรพบุรุษครับ กับข้าวเย็นหมดแล้ว สงสัยจะไม่อร่อยแล้วล่ะ..."

เขาลังเล พลางเอ่ยปากช้า ๆ "ผมช่วยชิมรสชาติให้ละกันนะ บรรพบุรุษเองก็อย่ามัวแต่เที่ยวเล่นข้างนอกนานเกินไปล่ะครับ"

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินไปข้างโต๊ะน้ำชา

ฉีกน่องเป็ดออกมาจากเป็ดย่างหนึ่งชิ้น

แล้วลองชิมดู

พอเข้าปากก็เย็นชืด

พรวด!

เพิ่งเคี้ยวไปได้แค่สองคำ เจียงเสี่ยนก็ทนไม่ไหวพ่นพรวดออกมาทันที

"ถุย ถุย!"

เขาเบิกตากว้าง มองดูน่องเป็ดในมือด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

น่องเป็ดนี่ทำไมถึงมีรสชาติเหมือนขี้เถ้าไปได้?!

หรือว่าเขาจะโดนย้อมแมวซื้อของปลอมมา?

"เป็นไปไม่ได้สิ ผมอุตส่าห์ไปซื้อจากร้านเก่าแก่เจ้าดังมาเชียวนะ..."

เขาขมวดคิ้ว แล้วหยิบขาหมูขึ้นมาชิมดูอีก

พรวด!

"แค่ก แค่ก แค่ก! แค่ก แค่ก!"

เจียงเสี่ยนเอามือกุมปากไอโขลก ๆ กระดกน้ำไปรวดเดียวสองแก้วใหญ่ถึงค่อยฟื้นการรับรสกลับมาได้

รสชาติเหมือนขี้เถ้าทั้งหมดเลยจริง ๆ!

คราวนี้ เขาไม่กล้าชิมมั่วซั่วอีกต่อไปแล้ว

เจียงเสี่ยนเปิดไฟ

พินิจพิจารณาอาหารในมือที่ถูกกัดไปคำหนึ่งอย่างละเอียด

กระทั่งยังฉีกเนื้อดูข้างในด้วยซ้ำ

สามารถมองเห็นเส้นใยของเนื้อเป็ดได้อย่างชัดเจน

ดูภายนอกก็ไม่มีอะไรต่างจากเดิมเลยนี่นา!

เจียงเสี่ยนงุนงง

ถ้าจะให้บอกว่ามีตรงไหนไม่เหมือนเดิมล่ะก็...

ก็คงเป็นเพราะมันเย็นชืดแล้ว เนื้อเลยดูไม่สดใสฉ่ำวาวเท่าเดิม

แต่อาหารมันจะเปลี่ยนรสชาติไปโดยไม่มีสาเหตุได้ยังไงกัน!

ถ้ามีแค่อย่างเดียวที่รสชาติเปลี่ยน ยังพอไปเอาเรื่องกับทางร้านได้

ทว่าประเด็นสำคัญคือของบนโต๊ะน้ำชาทั้งหมดนี้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนรสชาติไปหมดเลย

"มันไม่มีเหตุผลเลย..."

เดี๋ยวก่อน!

มีประกายความคิดบางอย่างวาบเข้ามาในสมองของเจียงเสี่ยน

เขาเงยหน้าขึ้นขวับ มองไปยังอาหารเต็มโต๊ะนั้น

จู่ ๆ ก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

บรรพบุรุษ...

คงไม่ได้แอบมาหาแล้วหรอกใช่ไหมเนี่ย?!

ในขณะที่เจียงเสี่ยนกำลังอึ้งกิมกี่และช็อกสุดขีดอยู่นั้น

ณ อีกห้องหนึ่งที่ติดวอลเปเปอร์อนิเมะสองมิติเต็มฝาผนัง

บนโต๊ะถูกจัดวางเทียนและธูปไว้เรียบร้อยเช่นเดียวกัน

ฉู่ฮ่าวหมิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ในมือถือกระดาษทราย กำลังขัดแต่งงานไม้แกะสลักอย่างตั้งอกตั้งใจ

ไม้แกะสลักชิ้นนี้มีขนาดเท่ากล่องใส่ดินสอ แกะสลักเป็นตัวละครอนิเมะตัวหนึ่ง

ผมสั้น ชุดสาวใช้เมด

โน้มตัวลงเล็กน้อย แก้มพองป่อง

เบิกตากลมโตมองตรงไปข้างหน้า คล้ายกำลังออดอ้อนอยู่

น่ารักอย่างยิ่ง

รายละเอียดของงานไม้แกะสลักก็ถูกเก็บมาอย่างยอดเยี่ยม แม้แต่ลวดลายของที่คาดผมเข้าชุดบนศีรษะก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เมื่อผ่านการขัดถู งานไม้แกะสลักในมือก็ยิ่งเรียบเนียนขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุด ฉู่ฮ่าวหมิงก็พ่นลมหายใจออกมา หัวไหล่ผ่อนคลายลง

"เสร็จสมบูรณ์สักที!"

เขามองดูเรมในมือที่แกะสลักออกมาได้ยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบกว่าเมื่อก่อน ความรู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จก็ผุดขึ้นมาในใจ

ใช่แล้ว เขาคือคนที่เคยหว่านแหกราบไหว้บรรพบุรุษทุกสายก่อนหน้านี้ แล้วคิดไม่ถึงว่าจะไหว้เจอบรรพบุรุษที่มีฝีมืองานไม้ระดับเซียนเข้าจริง ๆ

สำหรับโอตาคุคนหนึ่งแล้ว การได้แกะสลักไวฟุของตัวเองขึ้นมาด้วยสองมือ

ชีวิตก็นับว่าคอมพลีตไปแล้วหนึ่งในสาม

สกิลนี้ช่างเหมาะกับเขาเกินไปแล้วจริง ๆ!

ฉู่ฮ่าวหมิงค่อย ๆ วางเรมไวฟุของตนลงตรงกลางโต๊ะอย่างระมัดระวัง

"ท่านบรรพบุรุษ ลองดูสิขอรับว่าฝีมือเป็นอย่างไรบ้าง"

เขาได้ยินคนในเว็บบอร์ดบอกว่า บรรพบุรุษจะออกมาในวันสารทผี

ดังนั้นจึงเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ

หลายวันมานี้เขาพัฒนาขึ้นมาก พอดีจะได้ให้ท่านบรรพบุรุษดูเสียหน่อย

ใครจะไปรู้ว่า

รูปสลักไม้เพิ่งจะวางตั้งลงไป

จู่ ๆ ก็มีลมจากที่ไหนไม่รู้พัดวูบเข้ามา

แป๊ก

รูปสลักไม้ล้มลง

ฉู่ฮ่าวหมิงตกใจจนสะดุ้ง รีบพยุงเรมไวฟุของตนให้ตั้งขึ้นตามเดิม

พร้อมทั้งตรวจดูอย่างระมัดระวังว่ามีรอยเสียหายหรือไม่

พอแน่ใจว่าไม่พังเสียหาย ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

จากนั้นก็รีบไปปิดหน้าต่างบานใกล้ ๆ ทั้งหมด

พอหันหลังกลับมา

แป๊ก!

รูปสลักไม้บนโต๊ะก็ล้มลงอีกครั้ง

ลมกระโชกแรงสายหนึ่งพัดผ่านในห้อง

เปลวเทียนไหววูบวาบ ดูราวกับจะดับลงในวินาทีถัดไป

"ไอ้เด็กไม่ได้เรื่อง! ของพรรค์นี้มันกินได้รึไง แกเอาไอ้นี่มาเซ่นไหว้เนี่ยนะ!"

กลางอากาศ ร่างร่างหนึ่งสะบัดมือแล้วจากไปด้วยความโมโห

เห็นลูกหลานคนนี้แล้วมันชวนหงุดหงิดใจนัก!

เขาไม่น่ามาที่นี่เลย!

ถ้าไปที่อื่น ป่านนี้คงอิ่มแปล้ไปแล้ว!

ภายในห้อง

ฉู่ฮ่าวหมิงที่พยุงเรมไวฟุให้ตั้งขึ้นอีกครั้งได้แต่เกาหัวด้วยความมึนงง

ลมนี้มาจากไหนกัน?

เมื่อกี้ทำไมเหมือนได้ยินท่านบรรพบุรุษกำลังด่าเขาอยู่เลยล่ะ?

คิดไปเองงั้นเหรอ?

จุดหมายแรกของเหล่ารุ่นพี่หลังจากออกมา ส่วนใหญ่จะเป็นที่อยู่ของลูกหลานตัวเอง

แวะไปรอบหนึ่งพอกลับมา โดยพื้นฐานแล้วก็มักจะได้ห่อกลับมาเต็มกระสอบ

พอกลับไปถึงปรโลกแล้ว พวกเขายังต้องไปประชันกับพวกตาแก่คนอื่น ๆ อีก

ดูว่าปีนี้ใครห่อกลับมาได้เยอะที่สุด

ของห่อกลับของใครส่งกลิ่นหอมที่สุด

และของใครอร่อยที่สุด!

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นธรรมเนียมที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรของพวกตาแก่ทั้งหลายที่มีปีละครั้ง

ส่วนพวกผีหน้าใหม่ที่โดนหลอกน่ะเหรอ

มันเกี่ยวอะไรกับพวกเขาล่ะ?

อาหารมันไม่หอมรึไง หรือว่าโลกมนุษย์มันไม่น่าดู?

ตามตรอกซอกซอย บรรดาผีหน้าใหม่ยังคงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนกันต่อไป

เวลานี้ ผีเจ้าหน้าที่ขั้นสองแต่ละตนต่างพาผีเจ้าหน้าที่ขั้นสามอีกหลายตนออกตระเวนตรวจตราไปทั่วทุกทิศ

จับได้ตัวหนึ่งก็ฟาดจนสลบแล้วยัดใส่กระสอบป่านทันที!

ส่วนผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่งเพียงหนึ่งเดียว กลับยืนตระหง่านอยู่เหนือน่านฟ้าของทั้งพื้นที่เพื่อคุมสถานการณ์โดยรวม

ผีที่ลูกตาห้อยต่องแต่งอยู่นอกเบ้าตาและสวมชุดขาวเปื้อนเลือดตนหนึ่ง รีบพุ่งตัวเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรอย่างรวดเร็ว

มันมุดเข้าไปซ่อนตัวอยู่ใต้สไลเดอร์เด็กเล่นด้วยความหวาดผวา

กลิ้งหลุก~

ลูกตาข้างหนึ่งหลุดร่วงลงมา

เขารีบเก็บขึ้นมาแล้วเกี่ยวกลับเข้าไปใหม่

นี่เขาอุตส่าห์เสียเงินซื้อมาเชียวนะ

เดิมทีนึกว่าจะได้เป็นตัวตึงที่โดดเด่นที่สุดบนท้องถนน ใครจะไปคิดว่า

จะมีผีเจ้าหน้าที่เยอะขนาดนี้!

ผีชุดเลือดทุบพื้นด้วยความคับแค้นใจ

ไหนบอกว่าอยากเล่นอะไรก็เล่นได้ ของตามถนนก็กินได้ตามสบาย ชิลล์สุด ๆ ไงเล่า

พวกรุ่นพี่นั่นหลอกผีกันชัด ๆ!

พอกลับไปเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่เขาจะทำคือปล่อยขายต่อไอ้ของพวกนี้ทั้งตัวทิ้งซะ!

หลังจากซ่อนตัวอยู่ใต้สไลเดอร์อยู่นาน ผีชุดเลือดก็ชะโงกหน้าออกมาดู

ข้างหน้าไม่มี ข้างหลังไม่มี

รอบ ๆ ไม่มีผีเจ้าหน้าที่อยู่เลย

ดูท่าตอนนี้คงปลอดภัยแล้ว

ในขณะที่กำลังถอนหายใจอย่างโล่งอก จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่า

ที่ตึก 7 ข้าง ๆ ยังมีห้องอีกหลายห้องที่เปิดไฟสว่างอยู่

!!!

ดวงตาของเขาเป็นประกาย รู้สึกเหมือนตัวเองกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง!

อุตส่าห์ได้ออกมาทั้งที

เพราะได้ข้อมูลผิด ๆ เกี่ยวกับผีเจ้าหน้าที่ แผนการตั้งมากมายของเขาเลยยังไม่มีโอกาสได้ลงมือทำสักอย่าง!

พอมองสำรวจรอบ ๆ อีกครั้งจนแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีผีเจ้าหน้าที่แล้ว

ผีชุดเลือดก็ลอยออกมาจากใต้สไลเดอร์ แล้วบินตรงไปยังห้องที่มีแสงไฟที่อยู่ใกล้ที่สุด

"ยังไม่นอนกันอีกเหรอ? เดี๋ยวข้าจะจัดความตื่นเต้นให้สักหน่อย หึหึหึ"

เขามาถึงที่ริมหน้าต่าง แล้วฟาดฝ่ามือลงบนกระจกหน้าต่างดังฉาด