ตอนที่ 55 นายเปิดไฟหรือยัง

[ท่านผีเจ้าหน้าที่ตึงจัด ครอบทีละกระสอบ!]

[ซินเฟยหยางมอบจักรยานให้สตรีมเมอร์ 1 คัน!]

[55555 ทำไมรู้สึกเหมือนแมวจับหนูเลย]

ภายในห้องนอน

จางยั่งนั่งพิงอยู่บนเตียง เปิดไฟดูห้องไลฟ์สด 'กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก'

มือพิมพ์แป้นรัว ๆ พลางยกยิ้มมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่

ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ตอนนี้เป็นเวลาตีสามตีสี่แล้ว คนในบ้านต่างหลับกันหมด มีเพียงเขาที่ยังคงคึกคักไม่ยอมนอน

แต่ในห้องไลฟ์สดกำลังถึงช่วงที่สนุกที่สุด เขาจะไปข่มตาหลับลงได้อย่างไรกัน?!

เมื่อเห็นภาพในไลฟ์สดว่าเหล่าผีเจ้าหน้าที่เอาปลอกกระสอบคลุมหัวสำเร็จอีกครั้ง

จางยั่งก็ตื่นเต้นจนเตะแผ่นกระดานเตียงไม่หยุด

ความรู้สึกนั้น

ราวกับว่าตนเองเป็นคนเอากระสอบไปคลุมหัวผีเสียเอง

แป๊ก!

ในค่ำคืนอันเงียบสงัด จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งที่ไม่ใช่เสียงของเขาดังขึ้น

อารมณ์ตื่นเต้นของจางยั่งพลันสะดุดกึก หยุดท่าทางเตะกระดานเตียงลงทันที

หัวใจกระตุกวูบตามไปด้วย

ชั่วพริบตานั้น ภายในห้องก็เงียบสงัดเป็นพิเศษ

จางยั่งค่อย ๆ หันศีรษะอันแข็งทื่อ มองไปยังทิศทางของต้นเสียง

นอกหน้าต่างมีสายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน

เห็นเพียงขวดน้ำพลาสติกบนโต๊ะหนังสือริมหน้าต่างล้มคว่ำอยู่

ที่แท้ก็เจ้านี่เอง

จางยั่งผ่อนลมหายใจยาวออกมา

ทำเอาเขาตกใจหมด

เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองตกใจอีก เขาจึงลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง

เอ๊ะ? นี่มันรอยประทับตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

จางยั่งขมวดคิ้ว บนกระจกหน้าต่างมีรอยฝ่ามือประทับอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้

เขาเป็นพวกรักความสะอาดเล็กน้อย

เมื่อเห็นดังนั้น จึงดึงกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดตามสัญชาตญาณ

ทว่าไม่ว่าเขาจะเช็ดอย่างไร รอยฝ่ามือนั้นก็ยังคงอยู่

นี่มันคราบอะไรกันแน่เนี่ย?

จางยั่งสงสัย จึงเตรียมจะหยิบไฟฉายมือถือมาส่องดู

แต่พอเพิ่งหันหลังกลับ ร่างกายพลันแข็งทื่อไปในทันที

ความเย็นเยียบชาหนึบแผ่ซ่านจากหัวไหล่ทั้งสองข้างลามไปทั่วทั้งร่าง

เพราะว่า

จู่ ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า

บางทีอาจไม่ใช่ว่าเขาเช็ดไม่ออก

แต่เป็นเพราะรอยฝ่ามือนั้น... อยู่ข้างนอกบานหน้าต่างต่างหาก!

แปะ

เสียงฝ่ามือทาบลงบนกระจกดังแว่วมาจากด้านหลัง

จางยั่งค่อย ๆ หันศีรษะกลับไปอย่างแข็งทื่อ

เห็นเพียงบนบานหน้าต่างมีรอยฝ่ามือเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย

แปะ แปะ แปะ

แปะ แปะ แปะ

รอยฝ่ามือนับไม่ถ้วนประทับเต็มบานหน้าต่างกระจกอย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา

มือเปื้อนเลือดข้างหนึ่งปรากฏขึ้นริมหน้าต่าง และค่อย ๆ ผลักเปิดหน้าต่างออก

ว้าก!

จางยั่งตกใจจนถอยก่นก้นจ้ำเบ้า โทรศัพท์มือถือเกือบจะหลุดมือลอยไป

ความหวาดกลัวมหาศาลจู่โจมเข้าสู่หัวใจ

"ฉัน... หนาว... เหลือ... เกิน..."

ผีชุดเลือดผมเผ้ากระเซอะกระเซิงค่อย ๆ คลานข้ามขอบหน้าต่างเข้ามาทีละนิด

ทุกก้าวที่คลานเข้ามา ล้วนทิ้งรอยฝ่ามือเปื้อนเลือดเอาไว้

"หนาว... จัง... เลย..."

"เธอ... มา... อยู่... เป็น... เพื่อน... ฉัน... หน่อย... ได้... ไหม..."

เมื่อคลานมาได้ครึ่งทาง ผีชุดเลือดก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

เผยให้เห็นลูกตากลมโตที่ห้อยต่องแต่ง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือด

"อ๊ากกกก!"

เด็กหนุ่มในห้องกรีดร้องออกมาตามที่มันคาดหวังและพึงพอใจจริง ๆ

มันกำลังจะขยับทำอะไรต่อไป ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงักไปเล็กน้อย

เห็นเพียงเด็กหนุ่มตรงหน้าขดตัวอยู่ที่มุมห้องนอน มองมันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ทั้งกรีดร้อง

ทั้งตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว

ทว่ามือกลับกดโทรศัพท์มือถือไม่หยุด

แจ้งตำรวจงั้นเหรอ?

หรือว่าตกใจจนเสียสติไปแล้ว?

ผีชุดเลือดแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันแหลมคมเต็มปาก

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ล้วนทำให้มันพึงพอใจอย่างยิ่ง

มันคลานลึกเข้าไปในห้องต่อ

ทีละก้าว... ทีละก้าว...

น้ำตาของจางยั่งแทบจะไหลพรากออกมา

[สตรีมเมอร์ช่วยด้วย!]

[ท่านทูตขาวช่วยชีวิตด้วยครับ!]

[ผีบ้านท่านหลุดออกมาแล้ว! มันอยู่นี่ครับ!]

สตรีมเมอร์?

ท่านทูตขาว?

นี่คงตกใจกลัวจนพูดจาเพ้อเจ้อไปหมดแล้วสินะ?

ท่านทูตขาวน่ะนะ จะมาตามที่แกเรียกได้ยังไงกัน?

ผีชุดเลือดหัวเราะเยาะในใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนขนลุกต่อไป "มา... อยู่... เป็น... เพื่อน... ฉัน... เถอะ!"

"อยู่... เป็น... เพื่อน... ฉัน..."

"ให้ผมมาอยู่เป็นเพื่อน นายคิดว่าไง?"

"ดี... อ๊ากกกกกกกก!"

ผีชุดเลือดตอบรับไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

พอมันหันกลับไปมอง ก็ส่งเสียงกรีดร้องตกใจจนเสียงหลงทันที

ผู้ที่สวมหมวกทรงสูง ถือไม้สะกดวิญญาณอยู่ในมือผู้นี้...

ถ้าไม่ใช่ท่านทูตขาวแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?!

"อ๊ากกกกกก!"

ลูกตาที่ห้อยต่องแต่งตรงเบ้าตาของผีชุดเลือดถึงกับสั่นจนร่วงหลุดลงมา

ทำไมผีเจ้าหน้าที่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!

ทั้งที่มันระวังตัวมากแล้วแท้ ๆ เนี่ยนะ อ๊ากกกก!

ทว่าไม่มีใครมาไขข้อข้องใจให้มัน

เจียงหลินยกไม้สะกดวิญญาณขึ้น แล้วฟาดลงไปหนึ่งที

ผัวะ!

ผีชุดเลือดกระเด็นลอยออกไปนอกหน้าต่างไกลกว่าสิบเมตร

ฟันแหลมคมในปากร่วงเกลื่อนเต็มพื้น

หมดสติไปในทันที

ผีเจ้าหน้าที่ขั้นสามด้านหลังเจียงหลินรีบพุ่งตามออกไป

หยิบกระสอบออกมา แล้วจับผีชุดเลือดยัดใส่เข้าไปอย่างชำนาญ

จากนั้นก็มัดปากกระสอบ โยนเข้าไปในช่องทางปรโลกที่เพิ่งเปิดออกอย่างไม่ใส่ใจนัก

แล้วกลับมายืนด้านหลังเจียงหลินอีกครั้ง

มันยังคงมีสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกเช่นเดิม

ทว่าสายตาที่มองเจียงหลินกลับเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาไม่ต่างจากผีเจ้าหน้าที่ขั้นสามตนอื่น ๆ

นี่น่ะหรือคือผีเจ้าหน้าที่ขั้นสอง!

พวกมันไม่รู้เลยว่าจะต้องใช้เวลาอีกกี่ปีถึงจะได้เลื่อนขั้นขึ้นไปแบบนั้น

[อ๊ากกกก! ฉันจะระเบิดแล้ว! สตรีมเมอร์ไปช่วยจริง ๆ ด้วย!!!]

[กรีดร้องแบบแพรรีด็อก!]

[วินาทีที่ผีตัวนั้นเห็นสตรีมเมอร์คืออึ้งแดกไปเลย]

[วาดมีมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกท่านกดเซฟไปใช้กันได้ตามสบาย]

[อ๊ากกก นี่คือสิทธิพิเศษของแฟนคลับเหรอเนี่ย ฮือๆๆ ฉันก็อยากเห็นสตรีมเมอร์ใกล้ ๆ เหมือนกันนะ!]

[สตรีมเมอร์อบอุ่นมาก! มาช่วยคนจริง ๆ ด้วย!]

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมที่ติดตามเจียงหลินมาถึงหมู่บ้านของจางย่างต่างพากันตื่นเต้นจนแทบจะระเบิด

เมื่อครู่นี้ พวกเขายังดูสตรีมเมอร์พาผีเจ้าหน้าที่ขั้นสามสองสามตนเดินลาดตระเวนบนถนนอยู่เลย

จู่ ๆ ในห้องไลฟ์สดก็มีกระสุนคอมเมนต์ขอความช่วยเหลือลอยขึ้นมาเป็นแถว

บอกว่ามีผีปีนหน้าต่างเข้ามาในบ้าน

แถมยังบอกที่อยู่อย่างละเอียด

ในนั้นยังมีตัวอักษรพิมพ์มั่ว ๆ อย่าง ajashjis ปนอยู่ด้วย

พอเห็นตัวอักษรมั่วพวกนี้ ทุกคนก็รู้ทันทีว่าน่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ

ต่างรีบกดแป้นพิมพ์ช่วยกันก๊อบปี้วางที่อยู่กันยกใหญ่

รัวหน้าจอจนล้นไปหมด

คาดไม่ถึงเลยว่าพอยมทูตสตรีมเมอร์ชำเลืองมองห้องไลฟ์สดแวบเดียว ก็รีบรุดไปที่นั่นทันที

ในวินาทีที่เห็นสตรีมเมอร์ลงมือนั้น ผู้ชมทุกคนต่างทั้งตื่นเต้นทั้งซาบซึ้งใจ

นี่แหละคือสตรีมเมอร์ที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่ทุกวี่วัน!

มาช่วยพวกเขาจริง ๆ ด้วย!

ชั่วขณะนี้ ผู้ชมทุกคนต่างรู้สึกว่า

ราวกับว่าตัวเองก็ได้รับการช่วยเหลือเช่นเดียวกัน

[ฉันร้องไห้แล้วเนี่ย อ๊ากกกก]

[จัดไปเลยสิ ของขวัญสิบคอมโบรวดเดียว!]

[ฮุยเสี่ยวเสี่ยว มอบของขวัญ ตึกระฟ้า*10!]

[สตรีมเมอร์สุดยอด!]

[เพื่อนในไลฟ์คนเมื่อกี้ยังสบายดีไหม]

[ยังไหวครับ... กำลังเปลี่ยนกางเกงอยู่ ขอบคุณพี่น้องทุกคนที่เป็นห่วงครับ! ขอบคุณท่านสตรีมเมอร์ด้วยครับ!!]

ในห้องนอนที่เปิดไฟสว่างห้องเดิม

หลังจากจางย่างได้สติจากอาการตกใจสุดขีด เขาก็ไปหากางเกงตัวใหม่มาเปลี่ยน

ฮึ่มฮึมฮึ้มฮึม~ ฮึ่มฮึมฮึ้ม~~ ฮึ่มฮึมฮึ้ม~~

หัวใจยังคงเต้นระรัว

หนังศีรษะยังคงชาหนึบ

แต่พอคิดว่าสตรีมเมอร์ถึงกับมาช่วยตัวเองจริง ๆ

ก็อดตื่นเต้นดีใจจนเผลอฮัมเพลงออกมาไม่ได้

แม่จางที่ได้ยินเสียงจึงลุกขึ้นมาดู:

จางย่างที่กำลังถือกางเกงเตรียมจะเอาไปซัก:

"แม่ ฟังผมอธิบายก่อน..."

แม่จางหันหลังกลับเงียบ ๆ แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

จางย่าง:

"แม่ ฟังผมอธิบายก่อน..."

(โม่กู: เดี๋ยวท้ายบทโม่กูจะเปิดกระทู้รวบรวมไอเดีย ทุกคนสามารถคอมเมนต์วัตถุดิบสนุก ๆ หรือเรื่องราวในชีวิตจริงที่ทัชใจทิ้งไว้ได้นะ แล้วบอกด้วยว่าคุณมองจากมุมมองของนักเรียน/ผู้ชาย/พ่อแม่/ลูก ส่งมินิฮาร์ตให้นะค้าบ~)