ตอนที่ 56 ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้ทำ

"ฉินเสี่ยวหรง ฉินเสี่ยวหรง~"

ในความมืด ร่างผอมบางร่างหนึ่งกำลังพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง

เธอหลับตาแน่น คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านอนหลับ

"ฉินเสี่ยวหรง ฉินเสี่ยวหรง~"

เสียงร้องเรียกชื่อเธอดังก้องมาจากที่ไหนสักแห่งครั้งแล้วครั้งเล่า

ในความสะลึมสะลือ เธอรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง มือลูบปกป้องหน้าท้องที่นูนป่องของตนเองตามสัญชาตญาณ

"เสี่ยวหรง หรงหรง ได้เวลาตื่นแล้วนะ"

น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียกเธออย่างอ่อนโยน

เป็นเสียงของสามีนั่นเอง

"หรงหรง ตื่นได้แล้วนะ"

ตื่นเหรอ?

จะไปไหนล่ะ?

"ต้องไปรับลูกแล้วนะ ป่านนี้ลูกใกล้จะเลิกเรียนแล้ว"

ลูกเหรอ?

ใช่แล้ว เธอมีลูกอยู่คนหนึ่ง...

"เธอคงไม่ได้ลืมไปแล้วใช่ไหม เดี๋ยวถ้าลูกไม่เห็นพวกเราจะต้องร้องไห้แน่ๆ เลย"

เสียงนั้นช่างคุ้นเคยและอ่อนโยนเหลือเกิน

ถ้อยคำที่พูดช่างเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

เธอพยักหน้าตามสัญชาตญาณ

ใช่แล้ว

ลูกขี้งอแงจะตาย ไปช้ากว่าเดิมนิดเดียวก็คงเบะปากร้องไห้อีกแน่

เธอเดินตามไปโดยไม่รู้ตัว

"มาสิ เดี๋ยวฉันจูงมือเธ— อ๊าก!"

น้ำเสียงอ่อนโยนพลันหยุดชะงักลงกะทันหัน

โลกทั้งใบเงียบสงัดลงในพริบตา

หญิงสาวบนเตียงเบิกตากว้างขึ้นทันที

เธอหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างแรง

เธอพลิกตัวพลางลูบคลำหน้าท้องของตัวเองด้วยความหวาดผวา

เมื่อกี้นี้...

ฝันร้ายงั้นเหรอ?

เธอจำรายละเอียดในฝันร้ายไม่ได้ ทว่าความรู้สึกหวาดผวายังคงตกค้างอยู่ในจิตใต้สำนึก

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดไฟแล้วยันกายลุกขึ้นนั่ง

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าห้องนอน

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลใจ

"หรงหรง เมื่อกี้แม่เหมือนได้ยินเสียงเธอร้อง ฝันร้ายหรือเปล่าลูก?"

ตอนนี้ลูกสะใภ้กำลังตั้งครรภ์ ส่วนลูกชายก็จำต้องไปทำงานข้างนอก

เรื่องราวในบ้าน เธอจึงต้องคอยดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ

"แม่คะ"

หญิงสาว หรือก็คือฉินเสี่ยวหรงคลี่ยิ้มออกมา "ไม่เป็นไรค่ะ พักสักหน่อยก็หายแล้ว แม่ไปนอนเถอะค่ะ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้เป็นแม่กลับเดินเข้ามาข้างใน

"แม่อายุป่านนี้แล้ว ไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ ขอนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนหน่อยแล้วกัน"

"พวกเราจะได้คุยเล่นกันด้วย ลูกชายแม่นี่ก็นะ ถ้ายังไม่รีบกลับมาอีก เธอคงคลอดก่อนพอดี"

ฉินเสี่ยวหรงไม่ได้ห้ามปราม ยิ้มตอบว่า "เขาก็แค่อยากหาค่านมผงให้ลูกเพิ่มนั่นแหละค่ะ"

เธอลูบท้องของตัวเองเบา ๆ พลางพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับแม่สามี

ร่างกายค่อย ๆ อบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากเอาถุงกระสอบคลุมหัวผีที่แอบอยู่มุมกำแพงคอยส่งเสียงเรียกวิญญาณมั่วซั่วแล้ว เจียงหลินกับเหล่าผีเจ้าหน้าที่ก็รุดหน้าไปยังจุดต่อไป

ค่ำคืนนี้

และวันนี้

พวกเขาจะออกตรวจตราต่อไปเรื่อย ๆ

จนกว่าประตูปรโลกจะปิดลง จนกว่าภูตผีทั้งหมดที่ออกมาจะกลับไปจนหมด

[นี่คือที่เขาเรียกว่ากวักวิญญาณใช่ไหม? เมื่อกี้วิญญาณผู้หญิงคนนั้นเกือบจะหลุดออกมาแล้วนะ]

[น่ากลัวชะมัด ขนลุกจนตัวชาไปหมดแล้ว]

[ผี: ฉันคิดว่าฉันยังพอตะโกนเรียกต่อได้อีกหน่อยนะ]

[5555555 เรียกต่อสิ ชั้นบนช่วยมันร้องเรียกสักทีดิ๊]

[บรู๊ว~ บรู๊ว~ บรู๊ว~]

[อุ๊บ 5555 ไม่ไหวแล้ว ขำจนปวดท้องไปหมด]

เมื่อเห็นผีเรียกวิญญาณกำลังแหกปากร้องอยู่ดี ๆ ก็โดนฟาดกระบองใส่หัวเต็มแรงโดยไม่ทันตั้งตัว

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันขำจนแทบจะเกร็งไปหมด

คืนนี้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาเห็นผีมาไม่น้อย ทั้งยังได้เห็นลูกเล่นสารพัดแบบของพวกมัน

มีทั้งผีเรียกวิญญาณ ผีเต้นดิสโก้ และยังมีพวกที่แอบซ่อนในตู้หวังจะโผล่มาหลอกคนให้ตกใจ

เดิมทีมันควรจะเป็นเรื่องน่ากลัวและวังเวงแท้ ๆ

ทว่า

พอเห็นท่าทางของพวกผีเจ้าหน้าที่เริ่มควักถุงกระสอบออกมา พวกเขาก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

[ก่อนจะไปหลอกคนอื่น ช่วยชีวิตตัวเองก่อนเถอะ!]

[ผี: ใครตีฉันวะ? ปวดหัวชะมัด เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?]

[ออกไปข้างนอกอย่าลืมดูแลตัวเองดี ๆ นะพวก 55555555]

[เห็ดเบื้องบน มอบ จักรยาน*2 ให้แก่สตรีมเมอร์]

ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่ตีห้าแล้ว

อีกประเดี๋ยว ฟ้าก็จะสว่างแล้ว

ผู้ชมบางคนก็อยู่ในช่วงวันหยุด บางคนวันรุ่งขึ้นยังต้องไปทำงาน

แต่ว่า!

พวกเขายิ่งดูกลับยิ่งตาสว่าง!

นอนหลับเหรอ?

ไม่มีทางเสียหรอก! ภาพเด็ด ๆ สนุก ๆ ขนาดนี้ถ้าพลาดไปก็หาดูไม่ได้อีกแล้ว!

แต่ละคนตื่นเต้นคึกคักราวกับฉีดสารกระตุ้น

ในตอนนั้นเอง

เงาร่างลับ ๆ ล่อ ๆ สองสายก็เฉียดผ่านหน้าจอไลฟ์สดไป

แล้วมุดเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

เจียงหลินก็เห็นเช่นกัน จึงไม่รีบร้อนที่จะเดินจากไปชั่วคราว

"พี่ชาย ของดีนะ เอาหน่อยไหม?"

ภายใต้ความมืดมิดของราตรี

เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วออกมาจากตรอกอันมืดสลัว

"ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว ข้าอิ่มจนยัดไม่ลงแล้วจริง ๆ เอิ๊ก~"

"ของสิ่งนี้ไม่ธรรมดานะ เหมาะกับผีแบบแกที่สุดเลย ชิมดูแล้วจะรู้ว่าดียังไง!"

หนึ่งในเงาร่างนั้นคลำไปตามตัว แล้วหยิบของชิ้นเล็ก ๆ ออกมาหนึ่งกำมือ เอ่ยอย่างมั่นใจว่า

"นี่เป็นสินค้าเอกลักษณ์ที่มีเฉพาะเทศกาลผีบ้านเราเชียวนะ ใครใช้แล้วต่างก็บอกว่าดีทั้งนั้น!"

อีกร่างหนึ่งกุมพุงกลมป่องเอาไว้ พลางถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย "จริงเหรอเนี่ย"

"ก็จริงน่ะสิ!"

"งั้นฉันลองชิมดูนะ"

เขากลืนลงท้องไปหนึ่งคำ

ผลลัพธ์ดีจริงดังคาด ทันใดนั้นก็รู้สึกโล่งสบายจนยวบลงไปกองกับพื้น

เขาลูบท้อง คราวนี้เลยมีกะจิตกะใจจะมองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนของคืนนี้แล้ว

พอเงยหน้าขึ้น

ก็เห็นผีเจ้าหน้าที่หลายตนยืนตระหง่านอยู่ด้านบน พากันจ้องมองพวกเขาเป็นตาเดียว!

เขาเบิกตากว้างอย่างแรง ตกใจจนสะอึกตัวกระตุก

"เอิ๊ก~ ท่านผีเจ้าหน้าที่ เอิ๊ก~ ขอรับ เอิ๊ก~!"

เงาผีอีกตนมองตามไป ของดีในมือถึงกับร่วงกราวลงพื้น

"ทะ...ท่านผีเจ้าหน้าที่!"

เจียงหลินมองไปอย่างเรียบเฉย เห็นบนพื้นมีกองสิ่งของสีแดงเลือด ดูคล้ายกับลูกกลอนกองอยู่

"กำลังกินอะไรกันอยู่น่ะ"

ผีที่กินจนพุงกางรีบชี้ไปที่ผีอีกตนทันที "ทะ...ท่านผีเจ้าหน้าที่ เอิ๊ก~ ของพวกนี้ เอิ๊ก~ นางเป็นคนเอาออกมาทั้งนั้นเลยขอรับ เอิ๊ก~!"

ผีสาวที่ถูกชี้ถึงกับตัวสั่นงันงกขึ้นมาทันที

เธอประคองของที่เหลือขึ้นมาถวายด้วยสองมือ

"ทะ...ท่านผีเจ้าหน้าที่ นี่...นี่คือยาช่วยย่อยที่ฉันทำขึ้นมาเอง พวกเรามะ...ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีเลยนะคะ"

เห็นดังนั้น เจียงหลินก็พยักหน้า

แม้ในตลาดผีจะมีอาหารขาย แต่ผีจำนวนมากก็ยังคงอยู่ในสภาพกินไม่อิ่มตลอดทั้งปี

ประการแรก มีผีเร่ร่อนไร้ญาติอยู่ไม่น้อย

ประการที่สอง เมื่อกาลเวลาผันผ่าน ผีหลายตนก็ถูกลืมเลือน คนที่ไปเซ่นไหว้ในแต่ละปีจึงยิ่งร่อยหรอลงเรื่อย ๆ

เรื่องธรรมเนียมลับ ๆ ในหมู่พวกภูตผี ความจริงเขาเองก็พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง

เพียงแต่ไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายมากนัก

ตามปกติแล้ว วิญญาณใหม่ที่เพิ่งตายได้ไม่นาน ผู้คนยังคงจดจำได้ดี

ดังนั้นจึงได้รับเครื่องเซ่นไหว้และเงินทองมากกว่าผีรุ่นเก่าเยอะมาก

ไม่รู้ว่าเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อใด

การแลกเปลี่ยนซื้อขายระหว่างผีเก่ากับผีใหม่จึงได้ถือกำเนิดขึ้นเช่นนี้

และค่อย ๆ กลายเป็นธรรมเนียมที่รู้กันภายในของเหล่าภูตผีไปโดยปริยาย

จากนั้น เจียงหลินกับกลุ่มผีเจ้าหน้าที่จึงเดินจากไป

ภายในตรอก

ผีสาวรีบก้มเก็บข้าวของของตนเองอย่างรวดเร็ว

ส่วนผีที่กินจนแน่นท้องก็มองตามทิศทางที่พวกผีเจ้าหน้าที่เดินจากไป พลางสะอึกสะอื้นไม่หยุด

"เอิ๊ก~"

"เอิ๊ก~ เอิ๊ก~"

"ขะ...ข้า เอิ๊ก~ ควรจะรีบกลับปรโลกให้เร็วหน่อยดีไหมเนี่ย เอิ๊ก~"

"ยังไงก็ เอิ๊ก~ กินอิ่มแล้วด้วย เอิ๊ก~"

"โลกมนุษย์เนี่ย น่ากลัวเกินไปแล้ว เอิ๊ก~"

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างเริ่มกุมท้องหัวเราะกันแล้ว

[5555 ผีก็ต้องกินยาช่วยย่อยด้วยเหรอเนี่ย?]

[ผีตนนั้นกินไปเยอะขนาดไหนกันนะ ยังสะอึกไม่หยุดเลย 5555]

[ยาช่วยย่อยตราเจี้ยนเว่ยเซียวสือเพี่ยน ของดีที่คุณคู่ควร!]

[ผี: ตกใจหมดเลยนะเว้ย!]