ตอนที่ 57 ขอโทษที มือลื่นไปหน่อย

[ผี: ไม่ใช่ผมนะ ผมไม่ได้ทำ พวกเราไม่ได้ทำอะไรแผลงๆ จริงๆ นะ!]

[กองกำลังตำรวจ: พวกเราเกือบจะยกพลออกไปแล้วเนี่ย]

[55555 ตอนแรกฉันก็นึกว่ากำลังกินไอ้นั่นอยู่ซะอีก! ได้ความรู้ใหม่ ได้ความรู้ใหม่แล้ว]

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ทั้งหัวเราะและอดคิดตามไปด้วยไม่ได้

ผีพวกนี้ไม่เคยได้กินอิ่มเลยงั้นเหรอ

นานๆ ทีจะได้ออกมาสักวัน

ดูผีตนนี้สิ กินจนแน่นพุงกางขนาดนั้น

เห็นได้ชัดเลยว่าตั้งแต่ก้าวพ้นประตูปรโลกออกมา ก็เอาแต่ตระเวนหาของกินแล้วก็ยัดเอาๆ ไม่หยุด

และในอีกแง่หนึ่งก็พอจะมองออกได้ว่า

ผีพวกนี้ยากจนข้นแค้นกันแค่ไหน

พวกเขาเห็นผ่านห้องไลฟ์สดว่า

นอกจากพวกผีที่แต่งตัวหรูหราสะดุดตาแล้ว ยังมีผีอีกมากที่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายดูซอมซ่อเหลือเกิน

เดิมทีนึกว่าเป็นแฟชั่นสไตล์เทศกาลผี แต่พอมาคิดดูตอนนี้

มันอาจจะมีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากแต่งตัวให้ดูดีขึ้น แต่เพราะไม่มีปัญญาทำได้ต่างหาก

[อีกสองวันฉันหยุดงาน เดี๋ยวจะกลับไปเผากระดาษเงินกระดาษทองให้พวกคุณปู่เยอะๆ หน่อยดีกว่า]

[เมื่อกี้ฉันเพิ่งสั่งจองบ้านกระดาษหลังหนึ่งกับคนรับใช้กระดาษอีกสองคนให้บรรพบุรุษไปแล้ว]

[ดูสิ หิวโซกันจนน่าสงสารเชียว]

[ผี: ข้ายังกินต่อได้อีกนิด พอกินยาช่วยย่อยเสร็จก็จะไปแล้ว!]

[เชี่ย สว่างแล้วเหรอเนี่ย ฉันต้องไปทำงานแล้ว!]

ไม่รู้ตัวเลยว่าขอบฟ้าได้เริ่มทอแสงสีขาวเงินแล้ว

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดสะดุ้งตื่นจากภวังค์

จำนวนคนดูในห้องไลฟ์สดฮวบลงไปหลายหมื่นในพริบตา

[ชิ่งก่อนนะพวกนาย ช่วยจดบันทึกไว้แทนด้วยล่ะ (ประสานมือ)]

[ฉันเป็นนักวาด: วางใจได้เลย ฉันยังปั่นงานโต้รุ่งอยู่!]

[นักเขียนอยู่นี่แล้ว จะเก็บรายละเอียดเนื้อหามาเล่าให้ครบถ้วนแน่นอน!]

[เทพจัด ฉันไม่มีฝีมืออะไร ขอโชว์เปย์ของขวัญแทนละกัน!]

เซียวหมิงอิ่ง มอบของขวัญ ซูเปอร์คาร์*5 ให้สตรีมเมอร์! พร้อมข้อความแนบ: สตรีมเมอร์เหนื่อยหน่อยนะครับ!

เมื่อฟ้าสาง ไอหยินในโลกมนุษย์ก็ลดทอนลงไปมาก

ผีจำนวนมากไม่กล้าเดินเตร็ดเตร่เพ่นพ่านตามท้องถนนอย่างเปิดเผยอีกต่อไป

ภาระงานของเหล่าผีเจ้าหน้าที่จึงเบาบางลงเล็กน้อย

เมื่อไม่มีพวกผีที่คอยก่อกวนและปลดปล่อยตัวเองอย่างสุดเหวี่ยง ร่องรอยของวิญญาณอีกหลายตนก็เริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น

พวกเขาไม่ได้ทำลายความสงบเรียบร้อยของโลกมนุษย์ และไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผีเจ้าหน้าที่

บางตนตั้งแต่ก้าวออกมา ก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาหาอาหารเงียบๆ

หวังเพียงว่าจะสามารถหอบหิ้วกลับไปให้ได้มากหน่อย เพื่อจะได้มีกินไปอีกหลายวัน

บางตนก็เดินตระเวนตามหาควันธูปเครื่องเซ่น ดมตรงนี้นิด สูดตรงนั้นหน่อย

สูดเสร็จก็ย้ายไปอีกที่

ราวกับจะกักตุนให้เต็มโควตาสำหรับหนึ่งปี

ความจริงแล้ว

อาหารหรือควันธูปเครื่องเซ่น สำหรับภูตผีแล้ว ในระยะเวลาสั้นๆ ไม่ใช่สิ่งจำเป็นต่อชีวิต

แต่หากไม่ได้ไปเกิดใหม่เป็นเวลานาน และไม่มีการบำรุงเสริมพลังใดๆ เลย

มันย่อมส่งผลกระทบต่อพวกเขาอยู่ดี

อาจจะค่อยๆ อ่อนแอลงเรื่อยๆ จนกระทั่งสลายดับสูญไป

หรืออาจจะสูญเสียตัวตน กลายเป็นอาณาเขตผี หรือกลายสภาพเป็นสิ่งอื่นไป

ณ เวลานี้ ข้อดีของการเป็นผีเจ้าหน้าที่ที่มีสังกัดประจำในยมโลกจึงปรากฏให้เห็น

อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องพวกนี้

และไม่ต้องกลัวว่าวันใดวันหนึ่งจะสลายหายไปกะทันหัน

นอกจากผีเหล่านี้แล้ว ยังมีบางตนอย่างเช่นฟางลี่ลี่ ที่กลับไปเยี่ยมครอบครัว

พวกเขาไม่ปรากฏกาย และไม่กล้าเข้าใกล้จนเกินไป

เพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆ และคอยอยู่เป็นเพื่อนคนในครอบครัว

หญิงชราตื่นนอนตั้งแต่ตีห้า

หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็ถือตะกร้าใบเล็กมุ่งหน้าไปยังตลาดสด

ระหว่างทางมีคนทักทาย หญิงชราก็ยิ้มรับและพูดคุยตอบ

มื้อเช้ากินข้าวต้มกับหมั่นโถวง่ายๆ ช่วงสายก็นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในบ้าน

จนกระทั่งใกล้สิบโมง หญิงชราจึงเดินเข้าครัวไปเตรียมทำอาหารกลางวัน

เธอทำของอร่อยเต็มโต๊ะ แล้ววางชามไว้สองใบ

หญิงชรายิ้มบางๆ "ลูกสาว มากินข้าวกันนะ"

พูดจบก็ยกชามของตัวเองขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือกิน

ท่ามกลางความว่างเปล่ากลางอากาศ

ฟางลี่ลี่มองดูอาหารเต็มโต๊ะนั้นด้วยขอบตาที่แดงก่ำ

ของบนโต๊ะนี้ ล้วนเป็นอาหารที่เธอเคยชอบกินทั้งนั้น

จากกลางคืนสู่กลางวัน และจากกลางวันวนกลับสู่กลางคืนอีกครา

เธอคอยอยู่เคียงข้างหญิงชราเงียบๆ มาโดยตลอด

มองดูหญิงชราเดินไปที่ลานจัตุรัสเพียงลำพัง นั่งอยู่บนม้านั่งริมทางตามลำพัง

มองดูดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ หญิงชราค่อยๆ ลุกขึ้นเดินกลับบ้าน

จนกระทั่งหญิงชราเข้านอน เธอถึงค่อยเดินออกมาจากห้อง

เธอนั่งอยู่ในห้องรับแขกอันมืดมิด

มองดูข้าวของเครื่องใช้ที่คุ้นตาเหล่านั้น ในใจบอกไม่ถูกว่าเป็นความคะนึงหาหรือความรู้สึกอื่นใด

เวลาใกล้จะหมดลงแล้ว

ในสุสาน

วิญญาณจำนวนมากต่างลุกขึ้น แล้วลอยมุ่งหน้าไปยังทิศทางของประตูปรโลก

ป้ายหลุมศพของพวกเขา ไม่มีใครแวะเวียนมากราบไหว้นานมากแล้ว

ตลอดทั้งวันนี้ พวกเขาไม่ได้ไปไหนเลย

เพียงเฝ้าอยู่ข้างป้ายหลุมศพของตัวเอง จ้องมองตัวอักษรบนนั้นเงียบๆ

สารพัดเรื่องราวบนโลกมนุษย์ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

ราวกับผ่านมาเนิ่นนานเหลือเกิน ทว่าก็คล้ายกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

บางที...

การค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลาแบบนี้

ก็อาจเป็นทางเลือกที่ไม่เลวเหมือนกัน

ก่อนที่เทศกาลผีจะสิ้นสุดลง ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง

ประตูปรโลกค่อยๆ เปิดออก

ไอหยินอันไพศาลพวยพุ่งออกมา

อีกฟากหนึ่งของบานประตู เผยให้เห็นทิวทัศน์ของแดนปรโลก

เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับไม่ถ้วนแว่วดังมาจากส่วนลึก

ผีบางตนที่คิดว่าตนเองทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ต่างพากันกลับไปด้วยความพึงพอใจ

ส่วนเหล่าบรรพบุรุษผู้มีประสบการณ์ทั้งหลาย ก็หอบหิ้วถุงสัมภาระของตัวเองเดินเข้าประตูปรโลกไปล่วงหน้า

[ในที่สุดสตรีมเมอร์ก็จะได้พักสักที ทำโอทีโหดเกินไปแล้ว]

[ทำไมฉันรู้สึกว่าสตรีมเมอร์ดูเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิมล่ะ?]

[คิดเหมือนกันเลย ผีเจ้าหน้าที่คนอื่นก็ดูเครียดๆ ด้วย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?]

[เชี่ย ผีเจ้าหน้าที่ข้างบนคนนั้นก็ขยับแล้วเหมือนกัน!]

ขณะที่เหล่าผู้ชมคิดว่าทุกอย่างใกล้จะจบลงเสียที

กลับพบว่าสถานการณ์เริ่มมีบางอย่างผิดปกติ

ที่มุมหนึ่งของหน้าจอไลฟ์สด ผู้ชมมองเห็นท้องฟ้าครึ่งซีกที่โผล่พ้นเข้ามา

ผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่งที่ปักหลักเฝ้าอยู่ตรงนั้นมาตลอด จู่ๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหว

ไอปราณผีทั่วทั้งร่างพลันพุ่งสูงขึ้นอีกระดับอย่างก้าวกระโดด

ดูเหมือนว่า ศึกใหญ่ที่พวกเขาไม่เคยรับรู้ กำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว

เบื้องล่าง

ผีเจ้าหน้าที่ทุกคนต่างโยนกระสอบทิ้งไป แล้วถืออาวุธขึ้นมาประจำการ เตรียมพร้อมรับมือศึกใหญ่อย่างเคร่งเครียด

ช่วงเวลาที่เทศกาลผีเพิ่งเริ่มต้นขึ้น และช่วงเวลาที่กำลังจะสิ้นสุดลงในทุกๆ ปี

ล้วนเป็นช่วงที่เหล่าภูตผีที่ออกมาเหล่านี้มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด

เมื่อเห็นว่าใกล้จะต้องกลับไปยังปรโลกแล้ว ภูตผีจำนวนมากที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวัน

มักจะเปิดฉากตอบโต้ครั้งสุดท้ายในช่วงเวลานี้นี่แหละ!

"มาแล้ว!"

เสียงของเจียงหลินเพิ่งจะขาดคำ ก็เห็นวิญญาณตนหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากตัวตึก

วินาทีถัดมา ผีเจ้าหน้าที่ทุกคนก็พุ่งตัวออกไปจากทิศทางต่างๆ

เริ่มต้นเปิดศึกรับมือ!

โผล่มาหนึ่งตน ฟาดหนึ่งตน

โผล่มาเป็นคู่ ทุบเป็นคู่

ไม่จำเป็นต้องใช้กระสอบอีกต่อไปแล้ว หวดกระบองเปรี้ยงเดียวส่งลอยละลิ่วไปยังทิศทางของประตูปรโลกโดยตรง

หากว่าเกิดมือลื่นขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ...

แล้วฟาดวิญญาณพวกนั้นไปกระแทกกำแพงหรือพื้นดิน ก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"อ๊ากกก ช่างหัวมันแล้ว! ใครก็อย่ามาขวางข้านะ!"

"ชั่วโมงสุดท้ายแล้ว ฉันจะต้องหลอกคนให้ตกใจให้ได้!"

"หลีกไปให้หมด ข้าจะเปิดตัวอย่างเฉิดฉาย!"

ภูตผีทีละตนพุ่งทะยานออกมาจากมุมมืด

อัดอั้นมาทั้งวันแล้ว พวกเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป!

ขอให้พวกเขาได้บ้าคลั่งเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ!

วิญญาณตนหนึ่งพุ่งตรงขึ้นไปเหนือฟากฟ้าของถนนสายที่คึกคักที่สุด

จากนั้นก็ขว้างหัวของตัวเองลงไปกลางฝูงชนอย่างแรง

"ข้าจะต้องแสดงกายกรรมหัวของข้าให้พวกเจ้าดูให้ดะ..."

ปัง!

ผีเจ้าหน้าที่ตนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านล่าง แล้วหวดกระบองใส่หัวนั้นจนลอยกระเด็นออกไปทันที

หัวกะโหลกกระแทกเข้ากับตึกสูงจนเกิดเสียงตึงสนั่น

ผีเจ้าหน้าที่ตนนั้นหมุนข้อมือไปมาเบาๆ "ขออภัย มือลื่นไปหน่อย"

หัวนั้นยังไม่ทันจะได้ร้องไห้ ก็ได้ยินผีเจ้าหน้าที่พูดขึ้นมาอีกว่า

"เอาอีกรอบ!"

วินาทีต่อมา หัวดวงนั้นก็ลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง

"อ๊ากกกก!"

ปัง!

"โอ๊ย!"

"อย่า..."

"ช่วย..."

ปัง! ปัง! ปัง!

หลังจากลอยไปลอยมาแบบนี้อยู่สามสี่รอบ ในที่สุดหัวนั้นก็พุ่งเข้าประตูปรโลกไปจนได้

"ฮือๆๆๆ"

ร่างวิญญาณที่ถูกขู่ขวัญจนร้องไห้โฮไปนานแล้ว รีบวิ่งกวดตามหัวของตัวเองเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

ส่วนผีเจ้าหน้าที่ตนนั้น ก็พุ่งตรงไปรับมือกับภูตผีตนต่อไปที่คิดจะโฉบลงใส่ฝูงชนเรียบร้อยแล้ว

ปัง!