ตอนที่ 58 เข้าไปแล้วเข้าไปแล้ว

เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วโมงก่อนที่ประตูปรโลกจะปิดลง

ไอผีทั่วทั้งเขตเมืองยิ่งมายิ่งเข้มข้น วิญญาณภูตผีจำนวนนับไม่ถ้วนเริ่มขยับเขยื้อนเตรียมก่อความวุ่นวาย

ทั้งที่เป็นสภาพอากาศช่วงเดือนกรกฎาคม-สิงหาคมแท้ ๆ ทว่าผู้คนที่เดินอยู่บนถนนกลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบราวกับเดือนตุลาคมอย่างน่าประหลาด

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่รอดแน่ พวกเราบุกเข้าไปพร้อมกันเลย!"

ผีบางตนเห็นว่าพวกผีเจ้าหน้าที่รับมือยาก จึงจับกลุ่มกับเพื่อนข้าง ๆ ทันที

สี่ห้าตนบ้าง หรือไม่ก็แปดเก้าตนมารวมตัวกัน

จากนั้นก็พุ่งออกไปพร้อมกัน

ถึงจะถูกผีเจ้าหน้าที่ขวางไว้ แต่อย่างน้อยก็อาจมีหลุดรอดไปได้สักตนสองตนท่ามกลางความชุลมุน

"ฮ่าๆๆ คราวนี้ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกเจ้าจะทำยังไง!"

เสียงหัวเราะลั่นดังมาจากกลุ่มผีที่รวมตัวกัน

เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปในอากาศ

วินาทีถัดมา ฝ่ามือยักษ์ที่ควบแน่นจากไอผีก็ปรากฏขึ้นจากด้านบน

เล็งตรงไปยังกลุ่มผีพวกนั้นแล้วตบฉาดลงมา

เปี๊ยะ!

ผีเจ็ดแปดตนถูกฟาดกระเด็นไปติดกำแพง

ก่อนจะค่อย ๆ ไถลลงมากองหมดสภาพอยู่บนพื้น

เห็นเพียงผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่งท่านนั้นยังคงยืนตระหง่านอยู่เหนือเขตเมืองทั้งเขตโดยไม่ขยับเลยแม้แต่ก้าวเดียว

เขาไพล่มือข้างหนึ่งไว้ด้านหลัง กวาดสายตามองลงมาคุมสถานการณ์ทั้งหมดจากเบื้องบน

ใต้ฝ่าเท้าของเขาคือวังวนไอผีอันหนาทึบ

ตั้งแต่วินาทีแรกที่ปรากฏตัวในโลกมนุษย์ ไอผีของเขาก็ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว

แผ่กระจายปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าของเขตเมือง

ยามนี้ เมื่อเห็นพวกภูตผีเริ่มคุ้มคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ

ไอผีใต้เท้าของเขาก็ยิ่งทวีความเข้มข้น จนแทบจะกลายเป็นม่านบาเรียไอผีผืนใหญ่เหนือน่านฟ้าทั้งเขตเมือง

หากผู้คนที่เดินอยู่บนท้องถนนมองเห็นได้ ก็คงจะพบว่า

เมื่อเงยหน้าขึ้นไป สิ่งที่เห็นจะไม่ใช่ท้องฟ้าอีกต่อไป

แต่เป็นทะเลเมฆสีดำทมิฬที่กำลังม้วนตัวปั่นป่วน

ราวกับว่าในวินาทีถัดไป จะมีบางสิ่งพุ่งทะลวงออกมาจากข้างใน

[เชี่ย ทำไมฉันรู้สึกเหมือนวันสิ้นโลกเลยวะ]

[666 สมกับเป็นหัวหน้าทีม ลงมือทีไรฉากใหญ่อลังการตลอด]

[เมื่อกี้ตอนที่มือผียักษ์โผล่ออกมา ฉันแทบฉี่ราด!]

[เหมือนกันเลย ตั้งแต่กดติดตามห้องไลฟ์นี้ ฉันเปลี่ยนกางเกงบ่อยขึ้นเยอะ]

คนบนถนนมองไม่เห็น แต่เหล่าชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดกลับเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างเต็มสองตา

ในตอนนั้นเอง จังหวะที่ฝูงผีเฮโลพุ่งออกมาพร้อมกัน

ฝ่ามือยักษ์ที่สร้างจากไอผีก็ยื่นพรวดออกมาจากทะเลเมฆไอผีด้านบน

ฟาดลงมาฝ่ามือเดียว

กวาดเรียบทั้งฝูงโดยที่พวกมันยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องสักแอะ

ยามนี้บนท้องถนน ภูตผีวิ่งพล่านเพ่นพ่านไปหมด

บนท้องฟ้า ทะเลเมฆดำม้วนตัวซัดสาด

สายลมที่พัดผ่านแฝงเร้นด้วยไอเย็นเยือกยะเยือก

ประหนึ่งวันสิ้นโลกมาเยือน

เหล่าชาวเน็ตที่นอนขดอยู่บนเตียงต่างพากันมองออกไปนอกหน้าต่างตามสัญชาตญาณ

ท้องฟ้าข้างนอกยังคงเป็นสีน้ำเงินเข้ม แต่งแต้มด้วยดวงดาวไม่กี่ดวง

บนถนนที่อยู่ไกลออกไป และในหมู่บ้านจัดสรรด้านล่างตึก

แสงไฟยังคงสว่างไสว

มองจากระยะไกล ดูราวกับประกายดาวระยิบระยับ

พอละสายตากลับมามองที่ห้องไลฟ์สดอีกครั้ง

มันช่างเป็นภาพที่ต่างกันลิบลับ

ชาวเน็ตต่างดึงผ้าห่มผืนน้อยขึ้นมาห่อตัวแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

[สมกับเป็นไลฟ์สดยมโลก 666]

[กลัวจนฉันต้องรีบกอดเมียข้าง ๆ เลยเนี่ย!]

[กลัวจนฉันต้องรีบกอดหมาข้าง ๆ เลย!]

[กูนี่สิเว้ย! หันไปกอดได้แต่อากาศ!]

บนท้องฟ้า

มือผียักษ์โผล่ยื่นออกมาจากม่านเมฆไอผีทีละมือ

ทุกครั้งที่ฟาดลงมา จะตบฝูงผีปลิวกระเด็นเป็นวงกว้าง

ฟาดทีไรไม่เคยพลาดเป้า

ไม่ว่าภูตผีพวกนี้จะมีแผนการอะไร ก็ไม่อาจรอดพ้นชะตากรรมถูกมือผียักษ์ตบปลิวไปได้เลย

ตั้งแต่ต้นจนจบ

ผีเจ้าหน้าที่ขั้นหนึ่งท่านนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือข้างนั้นไม่เคยขยับเลยแม้แต่น้อย

ลมหยินพัดผ่าน

ชายเสื้อคลุมสะบัดพลิ้วส่งเสียงพึ่บพั่บ

ท่าทีสงบนิ่งเฉยชานั้น ดูไม่เหมือนกำลังหยุดยั้งผีที่อาละวาดคลั่งเลยสักนิด กลับเหมือนกำลังตบยุงฝูงใหญ่ที่บินส่งเสียงน่ารำคาญมากกว่า

ส่วนพวกภูตผีที่แยกเดี่ยวพุ่งออกมา

ก็ถูกผีเจ้าหน้าที่ด้านล่างตบอัดส่งกลับเข้าไปในประตูปรโลกทีละตน

ชั่วพริบตานั้น เสียงกู่ร้องตะโกนของเหล่าภูตผีก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

เสียงดังปัง ปัง ดังกึกก้องไม่ขาดสาย

บนท้องถนน

เมื่อมองดูเหล่าท่านผีเจ้าหน้าที่ผู้ลงมืออย่างเด็ดขาดดุดันผิดแผกไปจากยามปกติ

ผีจำนวนไม่น้อยถึงกับอึ้งกิมกี่

พวกมันยืนนิ่งอยู่กับที่ มองจนตาค้าง

นี่ใช่ท่านผีเจ้าหน้าที่ที่พวกมันรู้จักจริงหรือ?

ผีเจ้าหน้าที่ในความทรงจำ

แม้จะดูเคร่งขรึมจริงจัง แต่ส่วนใหญ่ก็ยังคุยง่ายอยู่หรอก

พอมองดูภาพการต่อสู้อลหม่านที่กลายเป็นการถล่มอยู่ฝ่ายเดียวเช่นนี้

สัญชาตญาณความบ้าคลั่งดิบเถื่อนในร่างของผีหลายตนก็ค่อย ๆ สงบลงและตาสว่างมองเห็นความเป็นจริง

รู้ว่านี่ไม่ใช่ที่ที่พวกมันจะมาก่อความวุ่นวายตามใจชอบได้

พวกมันกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก แล้วแอบมุดกลับเข้าไปในประตูปรโลกอย่างเงียบเชียบ

[ทำไงดี อยู่ ๆ ฉันก็เริ่มสงสารพวกผีพวกนี้แล้วอ่ะ]

[+1]

[ขณะนี้คือผู้เข้าแข่งขันหมายเลขเจ็ดของเรา ตอนนี้มันโผล่ออกมาจากซอยหนึ่งแล้ว มันกำลังมองไปยังร้านสะดวกซื้อที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง และเตรียมปั้นหน้าตาดุร้ายสุดขีดเอาไว้แล้ว]

[โอ้! มันลงมือแล้ว ลงมือแล้ว!]

[และในจังหวะนั้นเอง ท่านผีเจ้าหน้าที่ของเราก็เห็นมันแล้ว เข้าแล้ว เข้าแล้ว! เขาเตะเข้าประตูไปแล้ว!]

ภายในห้องไลฟ์สด หลังจากทุกคนดึงสติตัวเองกลับมาจากภาพบรรยากาศชวนขนหัวลุกในตอนแรกได้แล้ว

หลายคนก็เริ่มแทะเมล็ดแตงโมต่อไป

มีผู้ชมคนหนึ่งที่ใช้ชื่อบัญชีว่า 'ไป๋รื่ออีซานจิ้น' ถึงขั้นเริ่มพิมพ์ข้อความพากย์สดในที่เกิดเหตุขึ้นมา

[ต่อไปคือผู้เข้าแข่งขันหมายเลขเก้าของเรา มันหดตัวมุดเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของมนุษย์คนหนึ่ง นึกว่าจะหลบพ้นสายตาอันเฉียบแหลมของท่านผีเจ้าหน้าที่ได้]

[ท่านผีเจ้าหน้าที่ผู้ชาญฉลาดเห็นมันเข้าแล้ว คว้าหมับขึ้นมาด้วยมือเดียว แล้วขว้างลูกตรงดิ่ง ส่งมันลอยละลิ่วเข้าประตูปรโลกไปเลย!]

[เข้าประตูไปอีกหนึ่งลูก!]

[แม่ถามว่าไปเอาป๊อปคอร์นมาจากไหน ฉันบอกว่าข้าวโพดที่บ้านน่ะ ครึ่งหนึ่งโดนคนข้างบนโม้จนแตก ส่วนอีกครึ่งฉันหัวเราะจนมันแตกเอง!]

[555555555 ฉันพ่นน้ำพรวดใส่หน้าจอเลย]

ภาพเหตุการณ์ที่เดิมทีดูหลอน ๆ ชวนสะพรึง

ทว่าพอสายตาของเหล่าผู้ชมเลื่อนไปมองที่กระสุนคอมเมนต์

ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังเอิ๊กอ๊ากจนเหมือนเสียงหมูร้องอยู่ใต้ผ้าห่มกลางดึก

พลางหัวเราะ พลางพิมพ์ข้อความ 555555555 ปิดทับจนเต็มหน้าจอ

บางคนที่เป็นคุณพ่อแล้ว ถึงกับตื่นเต้นดีใจจนอุ้มลูกชายที่กำลังหลับปุ๋ยขึ้นมาโยนลอยกลางอากาศ

[555555555]

แล้วก็โดนภรรยาข้างกายฟาดเข้าให้อย่างจังหนึ่งที "เป็นบ้าอะไรน่ะ เมียแกนั่งอยู่ตรงนี้ จะไปแกล้งลูกทำไม!"

ผู้คนในห้องไลฟ์สดหัวเราะกันแทบขาดใจ

ทว่าเบื้องหลังเสียงหัวเราะเหล่านี้ กลับเป็นความรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

เพราะมีเหล่าผีเจ้าหน้าที่เหล่านี้คอยเฝ้าอยู่ด่านหน้า กลายเป็นแนวป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด

ช่วยกางกั้นผีร้ายที่บ้าคลั่งเหล่านั้นเอาไว้

ถึงทำให้พวกเธอมีโอกาสได้หยอกล้อ แสดงความคิดเห็น และส่งของขวัญโดเนทอยู่แนวหลังได้อย่างสบายใจ

ถึงทำให้คนที่มาเยี่ยมเยียนคนรู้จักในอดีต ดำเนินการไปได้อย่างราบรื่นโดยไม่ถูกรบกวน

และทำให้เทศกาลผีไม่ได้น่าสะพรึงกลัวขนาดนั้นอีกต่อไป

[ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงแล้ว โดเนทกันเถอะ!]

'ซินเฟยหยาง' มอบของขวัญ ตึกระฟ้า*2 ให้สตรีมเมอร์

'ต้าไป๋ไหน่ถัง' มอบของขวัญ...ให้สตรีมเมอร์

ติ๊กต็อก

ในที่สุด เสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนก็ดังขึ้น

ไม่ว่าจะอยู่กลางอากาศ อยู่บนพื้นดิน หรือเหล่าผีเจ้าหน้าที่ที่เกือบจะมือลื่น

ต่างก็หยุดมือพร้อมกัน

พวกเขาเก็บอาวุธ แล้วกลับมารวมตัวกันแถวประตูปรโลก

ตึง

ตึง

เสียงระฆังก้องกังวานหนักแน่นสายหนึ่งดังขึ้น

ไม่รู้ว่าดังมาจากที่ใด ทว่ากลับแว่วไปทั่วทั้งเขตเมือง

ประตูปรโลกเริ่มปิดลงอย่างช้า ๆ

ผีอีกหลายตนที่ยังคงแอบซ่อนอยู่ต่างพากันโผล่หัวออกมา

ผีบางตนที่นอนแกล้งตายอยู่บนพื้นก็พากันยันตัวลุกขึ้น

ราวกับกำลังถูกใครบางคนไล่ล่า ต่างพุ่งทะยานเข้าไปในประตูปรโลกอย่างสุดชีวิต

ตอนออกมาเร่งรีบเพียงใด ตอนนี้ก็ยิ่งร้อนรนลนลานกว่าเดิมเท่านั้น

"ถอยไป ถอยไป! อย่ามาขวางทางฉัน!"

"เร็วเข้า ประตูจะปิดแล้ว!"

"เชี่ย ใครขโมยแขนที่ฉันทำตกไว้ตรงนี้ไปวะ! ตัวเองไม่มีแขนหรือไง!"