ตอนที่ 59 นอนไม่หลับ ไปหาทำกันดีกว่า

*ครืน*

ประตูปรโลกปิดสนิทและเลือนหายไปจากโลกมนุษย์

ขบวนของเจียงหลินก็เปิดช่องทางปรโลกเช่นกัน

เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบแล้วเดินทางกลับสู่ยมโลก

บรรดาภูตผีบนท้องถนนหายไปหมดแล้ว ไอหยินที่พุ่งสูงขึ้นเพราะเทศกาลผีก็กลับคืนสู่ระดับปกติ

ม่านพลังไอผีบนท้องฟ้าก็สลายตัวไปเช่นกัน

ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบตามปกติ

เทศกาลผี

สิ้นสุดลงแล้ว

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดยังคงรู้สึกค้างคาอารมณ์ไม่หาย

วินาทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลง มันให้ความรู้สึกเหมือนถูกตัดจบกะทันหัน

[เสียงระฆังนั่นมันอะไรกันน่ะ มีใครรู้บ้างไหม]

[ควรจะนอนได้แล้ว แต่สมองฉันบอกว่ามันยังไม่อยากนอน]

[ที่แท้เทศกาลผีในแต่ละปีก็เป็นแบบนี้นี่เอง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริง ๆ ที่โตมาได้ขนาดนี้!]

[555 นี่ฉันรอดชีวิตผ่านเทศกาลผีมาได้ถึง 22 ครั้งเลยเหรอเนี่ย!]

เมื่อเจียงหลินก้าวเข้าสู่ปรโลก ห้องไลฟ์สดก็ปิดตัวลง

ทว่าเหล่าผู้ชมยังคงอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปไหน

ตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยสัมผัสเทศกาลผีผ่านมุมมองอีกด้านเป็นครั้งแรก

ในช่วงเวลานี้ มีทั้งความหวาดกลัว ความตื่นเต้น และความแปลกใหม่...

พลิกคว่ำมุมมองการรับรู้เดิม ๆ ของพวกเขาไปจนหมดสิ้น

[ไม่ไหวแล้ว ๆ นอนไม่หลับ ไปหาทำกันดีกว่า!]

[บวกหนึ่งด้วย!]

ผู้ชมผู้เปี่ยมด้วยความสามารถสารพัดต่างพากันลุกออกจากผ้าห่มแล้วเปิดคอมพิวเตอร์

เริ่มสร้างสรรค์ผลงาน

นักวาดเปิดกระดานวาดรูปขึ้นมา จากนั้นก็ถ่ายทอดฉากเด็ด ๆ ออกมาในลายเส้นตัวการ์ตูนจิบิ

ทั้งฉากผีเรียกวิญญาณที่มุมกำแพง ฉากเต้นผับบนเพดาน และฉากตะลุมบอนมั่วซั่วในชั่วโมงสุดท้าย

ภาพเหล่าผีเจ้าหน้าที่พร้อมใจกันลงมือ ตลอดจนภาพมือผียักษ์ที่ยื่นออกมาจากกลุ่มเมฆดำ

ล้วนปรากฏขึ้นมาทีละฉากภายใต้ปลายปากกาของพวกเขา

ส่วนพวกที่เขียนหนังสือเป็น ก็เปิดแป้นพิมพ์เริ่มลงมือทันที

ในหัวหวนนึกถึงภาพต่าง ๆ ในคืนเทศกาลผี

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวดังกึกก้อง เพียงชั่วโมงเดียวก็พิมพ์ออกมาได้สี่ถึงห้าพันคำ

เขียนเสร็จหนึ่งตอนก็อัปโหลดหนึ่งตอน

ไม่นานนักก็มีเหล่าผู้ชมที่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเช่นกันเข้ามากดถูกใจและรวมตัวกันในช่องแสดงความคิดเห็น

วันรุ่งขึ้น

#เทศกาลผี# ทะยานติดเทรนด์ค้นหายอดนิยม

ผลงานที่เหล่าผู้ชมอดหลับอดนอนทำขึ้นมา มียอดเข้าชมบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ รวมกันนับสิบล้านครั้ง

ชื่อผลงานยังคงเป็นสไตล์เดิมอย่างเคย

เช่น "เทศกาลผี คุณเปลี่ยนกางเกงหรือยัง"

หรือไม่ก็ "เมื่อคืนพี่ชายข้างห้องขำจนต้องเข้าโรงพยาบาล"

ผลงานเหล่านี้ดึงดูดชาวเน็ตที่ไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนให้แห่กันเข้ามาดูด้วย

บางคนที่เมื่อคืนดูไปแล้ว พอเปิดดูอีกรอบก็ยังขำก๊าก 555 ไม่หยุด

พลิกดูช่องแสดงความคิดเห็น มีแต่คำว่า "ปรโลกของแท้" "ขออีกรอบ 555" เต็มไปหมด

ทว่าเมื่อเห็นฉากผีกินจนพุงกางและฉากยาช่วยย่อยอาหาร

เหล่าผู้ชมหลังจากหัวเราะกันไปยกใหญ่ จู่ ๆ ก็พากันเงียบลง

ในหัวเริ่มปรากฏภาพของคนที่จากโลกนี้ไปแล้ว

และเริ่มหวนนึกถึงตอนเซ่นไหว้ในแต่ละปี...

ว่ามีใครบ้างที่ถูกกาลเวลาชะล้างจนเลือนรางไป

คนเหล่านั้นที่แทบจะถูกพวกเขาลืมเลือนและไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไป กำลังใช้ชีวิตอย่างอด ๆ อยาก ๆ อยู่หรือไม่

พวกเขาเริ่มเปิดสมุดลำดับสาแหรกตระกูล หรือไม่ก็เอ่ยถามคนเฒ่าคนแก่ในบ้าน

ถึงได้พบว่า

ที่แท้มีญาติพี่น้องอยู่ไม่น้อยจริง ๆ ที่แม้แต่คนแก่ในบ้านก็ยังจำเรื่องราวได้เลือนราง

พวกเขาตระหนักได้ว่า

เมื่อผู้คนล่วงลับไปรุ่นแล้วรุ่นเล่า ย่อมมีคนจำนวนมากที่ต้องถูกหลงลืมไปตามกาลเวลาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จนกระทั่งถูกลืมไปจนสิ้น

หลังจากนั้น

ได้ยินว่าในวันนั้น ยอดขายของธุรกิจเครื่องเซ่นไหว้และธูปเทียนทำสถิติสูงสุดใหม่อีกครั้ง

ผู้คนจำนวนมากหลังจากเซ่นไหว้คนในครอบครัวของตนเองเสร็จแล้วก็ยังไม่ได้จากไปไหน

แต่กลับไปจุดธูปและเผากระดาษเงินกระดาษทองต่ออีกเป็นจำนวนมากตรงลานโล่งแห่งหนึ่ง

เพียงหวังว่าคนที่ถูกหลงลืมเหล่านั้นจะได้รับไปบ้าง

เพื่อจะได้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นในปรโลก

*ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจประจำวันสำเร็จ: เผยแพร่วัฒนธรรมยมโลก ได้รับคะแนนสะสม +200!*

*ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจประจำวันสำเร็จ: ดวงใจแห่งศรัทธาหนึ่งพันแต้ม (3/3)!*

*ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจประจำวันสำเร็จ: ไลฟ์สดครบสองชั่วโมง (3/3) ได้รับคะแนนสะสม +600!*

หลังจากเทศกาลผีสิ้นสุดลง เจียงหลินก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

ตรงกันข้ามกับความคึกคักในโลกมนุษย์

หลังจากเทศกาลผีเป็นต้นมา ปรโลกกลับเงียบสงบลงไปช่วงหนึ่ง

ผีจำนวนไม่น้อยในตอนนี้แค่เห็นหน้าผีเจ้าหน้าที่ก็เริ่มตัวสั่นงันงก

หรือไม่ก็โกยแน่บจนกว่าจะไม่เห็นเงาของผีเจ้าหน้าที่อีก

ตอนนี้เวลาเจียงหลินเดินอยู่ในตลาดผี รอบตัวเขากลายเป็นพื้นที่สุญญากาศไปเลย

บางตนที่อาการหนักหน่อย พอเห็นหน้าเขาก็กรีดร้องลั่นทันที

ผีเจ้าหน้าที่ที่อยู่ไกลออกไปได้ยินเข้า เกือบจะนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียแล้ว

"ฮ่าๆๆ ผีพวกนี้ขี้ขลาดเกินไปแล้ว"

หลังจากทำให้วิญญาณผีตกใจหนีเตลิดไปได้อีกตน ทูตดำซวีสู่จื่อก็หัวเราะลั่นออกมา

เจียงหลินพยักหน้า แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ช่วงนี้น่าจะทำงานสบายขึ้นหน่อย

ซวีสู่จื่อนับเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เจียงหลินพอจะคุยถูกคอด้วย

ทว่าชีวิตการทำงานในแต่ละวันของสหายคนนี้กลับอันตรายกว่าเขามากนัก

นอกเหนือจากงานประจำวันแล้ว เขายังมักจะรวมกลุ่มกับคนอื่นเพื่อไปทำภารกิจบนกระดานของศูนย์ภารกิจอยู่บ่อยๆ

มีอยู่หลายครั้งที่เจียงหลินเห็นเขากลับมาพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว

หากฟังจากคำพูดของเจ้าตัวก็คือ เขาไม่เพียงแต่ต้องหาเลี้ยงตัวเองเท่านั้น แต่ยังต้องเลี้ยงดูภรรยาและลูกชายอีกด้วย

ไม่ใช่ว่ามีใครมาบีบบังคับ เพียงแค่อยากมอบสิ่งที่ดีกว่าให้พวกเธอเท่านั้นเอง

แม้เจียงหลินจะไม่อาจเข้าถึงความรู้สึกได้อย่างลึกซึ้ง แต่ก็พอจะเข้าใจได้อยู่บ้าง

เพราะเขาเคยได้ยินซวีสู่จื่อเอ่ยถึงตอนดื่มเหล้าจนเมามาย

ในปีนั้นบ้านเกิดของพวกเขาประสบภัยน้ำท่วมใหญ่ พืชผลทางการเกษตรเสียหายจนหมดสิ้น

ไม่มีอะไรจะกิน

รอจนกระทั่งเปลือกไม้หรือรากไม้ที่พอกินได้ถูกกินจนเกลี้ยง

คนทั้งครอบครัวก็ทยอยกันลงมาที่ยมโลกแห่งนี้

ทุกวันนี้แม้จะไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องแล้ว แต่ความโหยหาในอาหาร

กลับยังคงสลักลึกอยู่ในก้นบึ้งของดวงวิญญาณ

ตอนนี้เทศกาลผีเพิ่งผ่านพ้นไป ผีเจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

ทั้งสองคนกินอาหารด้วยกันมื้อหนึ่งในตลาดผี และนั่งคุยเรื่องความเป็นอยู่ช่วงนี้กันอีกพักใหญ่

ซวีสู่จื่อยกเหล้าขึ้นดื่มไปสองอึกแล้วทอดถอนใจ

"ภารกิจของศูนย์ภารกิจน่ะ ดีก็ดีอยู่หรอก แต่มันยุ่งยากชะมัด"

"ทุกครั้งที่ส่งภารกิจ จะต้องกรอกพวกสาเหตุ ขั้นตอน ผลลัพธ์อะไรทำนองนั้นด้วย"

เขาหันไปมองเจียงหลิน "นายจินตนาการภาพนั้นออกไหม ตอนที่กำลังสู้กันอยู่ ยังต้องมานั่งสัมภาษณ์อีกว่า ทำไมนายถึงกลายเป็นผี?"

"นั่นมันไม่ตลกไปหน่อยเรอะ กลายเป็นผีร้ายไปแล้ว ยังจะมีสาเหตุอะไรได้อีกล่ะ"

"ถ้าเจอพวกที่ดุร้ายอำมหิต ใครเขาจะมามัวพูดจาไร้สาระกับนาย มีแต่จะลงมือซัดกันตรงๆ เลย"

"บางทีถ้ากะแรงไม่ดีแล้วผีตนนั้นดันแหลกสลายไป จะไปตามหาสาเหตุจากใครได้ล่ะ"

เพราะเรื่องนี้แท้ๆ ระดับความยากในภารกิจของผีเจ้าหน้าที่หลายตนจึงเพิ่มขึ้นมหาศาล

เจียงหลินนั่งฟังอยู่อย่างเงียบๆ ไม่ได้เออออตามและไม่ได้พูดแทรก

เรื่องนี้เขาเองก็เคยได้ยินพวกรุ่นพี่พูดถึงอยู่บ้าง

เมื่อนานมาแล้ว ศูนย์ภารกิจไม่จำเป็นต้องกรอกเรื่องพวกนี้เลย

ทว่าหลังจากนรกถูกเคลียร์จนว่างเปล่า ถึงค่อยมีกฎระเบียบข้อนี้ขึ้นมา

มีคนคาดเดาว่า ท่านพญายมคงต้องการสืบหาต้นตอของไอแค้นเหล่านี้

รวมถึงต้นตอของการกลายสภาพของวิญญาณผี

เพื่อที่จะได้แก้ไขปัญหาของนรกและปัญหาของโลกมนุษย์ให้หมดสิ้นไปในคราวเดียว

ถึงได้ออกกฎเกณฑ์เช่นนี้มารวบรวมข้อมูลจากทุกสารทิศ

ทว่า

ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่า เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับเรื่องเพ้อฝัน

"เฮ้อ~"

ซวีสู่จื่อถอนหายใจยาว ก่อนจะยกเหล้าอึกสุดท้ายขึ้นดื่มจนหมด

เขาลุกขึ้นยืน "เอาละ ฉันต้องไปทำภารกิจแล้ว นัดกับพวกนั้นไว้แล้วน่ะ"

เจียงหลินลุกขึ้นยืนตามเช่นกัน "ผมก็ควรต้องไปแล้วเหมือนกัน นายก็ระวังตัวหน่อยล่ะ นายเป็นคนมีครอบครัวแล้วนะ"

"ฉันรู้แล้วน่า"

ซวีสู่จื่อตบลงบนบ่าของเขา "ขอบใจนะพวก มีแต่นายคนเดียวนี่แหละที่ยอมทนฟังฉันบ่นเรื่องพวกนี้"

เรื่องบางเรื่อง พูดกับคนนอกก็พูดไม่ออก จะพูดกับคนในครอบครัวก็พูดไม่ลง

มีเพียงอยู่กับพี่น้องคนนี้เท่านั้น ถึงไม่ต้องมีความกังวลมากมายขนาดนั้น

หลังจากบอกลากันตรงทางเข้าตลาดผี เจียงหลินก็เริ่มลงมือทำงานของตัวเองเช่นกัน

บนสมุดของเขา ปรากฏข้อมูลขึ้นมาสองชุดแล้ว

ชื่อ: เหลียงเจิ้ง

อายุ: 32

อาชีพ: ตำรวจ