ตอนที่ 60 ทั้งที่รู้ว่ามีเสืออยู่บนเขา

[สตรีมเมอร์ สตรีมเมอร์ วันนี้จะทำอะไรเหรอ?]

[เอาถุงกระสอบคลุมหัวต่อไหม? ฉันว่าได้อยู่นะ (หัวหมา)]

[เมื่อเช้าแม่ถามฉันว่าทำไมซักกางเกงอีกแล้ว]

ทันทีที่เปิดห้องไลฟ์สด ผู้ชมจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาทันที

ช่วงนี้เป็นเดือนกรกฎาคม-สิงหาคม ซึ่งเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนพอดี ผู้ชมไม่น้อยจึงอยู่ในช่วงปิดเทอม

การดูไลฟ์สดทุกวันกลายเป็นกิจวัตร จนแทบจะกลายเป็นแฟนคลับประจำของห้องไลฟ์ไปแล้ว

เพียงไม่กี่นาที ยอดความนิยมของห้องไลฟ์ก็พุ่งแตะสี่ถึงห้าหมื่น

"เทศกาลผีผ่านไปแล้วครับ ถ้าอยากดูอีกล่ะก็ รอปีหน้าเถอะ"

เจียงหลินมองดูกระสุนคอมเมนต์ที่ไหลอย่างคึกคักในห้องไลฟ์พลางอธิบายว่า

"วันนี้ยังคงเป็นงานประจำวัน รับส่งวิญญาณผู้ล่วงลับครับ"

พูดจบ เขาก็เปิดช่องทางปรโลก

ข้ามมายังโลกมนุษย์

ภาพที่ปรากฏในหน้าจอไลฟ์สดไม่ได้เป็นตึกสูงระฟ้าอีกต่อไป

แต่เป็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงต่ำลดหลั่นกันไป

บ้านเรือนเหล่านี้ไร้ซึ่งความหรูหราของเมืองใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นกันสาดพลาสติกสีฟ้าตรงนอกหน้าต่าง หรือรอยสีผนังที่หลุดร่อน

ล้วนบ่งบอกถึงทำเลที่ตั้งของมันได้อย่างชัดเจน

มองออกไปไม่ไกลนัก มีแม่น้ำสายใหญ่สายหนึ่ง ผู้คนริมฝั่งแม่น้ำบ้างก็สะพายตะกร้าสานไว้บนหลัง บ้างก็ถือจอบ

เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเสร็จงานจากไร่นา

[ชุมชนในเมืองเหรอ? หรือว่าแถบชานเมือง?]

[ไลฟ์ชีวิตประจำวันฉันก็โอนะ... เอ๊ะ แถวนี้คุ้นตาจัง!]

[เมนต์บนระวังตัวไว้เถอะ ไม่แน่อาจจะเป็นแถวบ้านนายก็ได้นะ!]

[ตรงนี้ฉันรู้ แถบชานเมืองนี่เอง เมื่อก่อนฉันเคยไปตกปลากับเพื่อน ๆ ด้วย]

[ปิดเทอมแล้ว เพิ่งกลับมาจากไร่แตงโมกับแม่เลยเนี่ย]

คนในห้องไลฟ์ต่างเตรียมเก้าอี้ม้านั่งตัวเล็ก และซื้อแตงโมแช่เย็นมารอไว้

ก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเอร็ดอร่อย

แตงโมในฤดูร้อนนี่มันสดชื่นถึงใจจริง ๆ!

บนถนนคนเดิน ใต้ร่มเงาไม้เขียวชอุ่ม

ชายชราสองสามคนกำลังกางโต๊ะเล็ก ๆ นั่งเล่นหมากรุกจีนกันอยู่

"คุณลุง เล่นหมากรุกกันอยู่เหรอครับ"

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในเครื่องแบบตำรวจขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมา

ใบหน้าของเขาดูมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เพิ่งจะสลัดความไร้เดียงสาของวัยรุ่นออกไป และเริ่มมีกลิ่นอายของความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อย

"โอ้ เสี่ยวเหลียง ออกมาลาดตระเวนอีกแล้วเหรอ"

ชายชราเงยหน้าขึ้นมองพลางหัวเราะแหะ ๆ รอยย่นที่หางตาพับย่นเข้าหากัน

เหลียงเจิ้งเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มพลางถามว่า "คุณลุง วันนี้ทำท่าว่าจะชนะหรือเปล่าครับเนี่ย"

"มันแน่อยู่แล้ว!"

ชายชราพูดอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะโบกมือไล่ "เอาละ ๆ ไปทำงานของเธอเถอะ"

พูดจบก็หันไปจดจ่ออยู่กับกระดานหมากรุกตรงหน้าต่อ

เหลียงเจิ้งเห็นดังนั้นจึงไม่รบกวนต่อ ขี่มอเตอร์ไซค์คันเล็กของเขาออกลาดตระเวนรอบเมืองต่อไป

ขี่จากฝั่งนี้ของเมืองไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

วนลาดตระเวนรอบแล้วรอบเล่า

ลมที่พัดปะทะใบหน้าแฝงไว้ด้วยไออุ่นจาง ๆ

เสียงจอแจในตลาดสด เสียงพูดคุยสัพเพเหระของคนแก่ เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นหยอกล้อ เสียงร้องของสัตว์ต่าง ๆ

บอกว่าลาดตระเวน แต่ความจริงแล้วเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้จะมีเรื่องใหญ่อะไร หรือจะมีคดีสะเทือนขวัญอะไรกัน

ดูเหมือนออกมาขี่รถกินลมชมวิวเสียมากกว่า

ตอนที่เพิ่งจบจากโรงเรียนตำรวจ เหลียงเจิ้งก็เคยรู้สึกผิดหวังและเคว้งคว้างอยู่บ้าง

เพราะอย่างไรเสีย ตอนที่ก้าวเข้าสู่โรงเรียนตำรวจ ใครบ้างจะไม่มีความฝันอยากเป็นฮีโร่

ไล่จับคนชั่ว กวาดล้างพวกอาชญากร

ทว่า หลังจากได้มาอยู่ที่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้สักพัก

เหลียงเจิ้งก็ค่อย ๆ ทำความเข้าใจ และทัศนคติก็เริ่มเปลี่ยนไป

จะมีอาชญากรมากมายขนาดนั้นที่ไหนกัน

และจะมีฮีโร่มากมายขนาดนั้นที่ไหนกัน

ภาพบรรยากาศอันสงบสุขและงดงามในยามนี้

ไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดที่คนในสายอาชีพนี้ใฝ่ฝันหาหรอกหรือ

ผู้คนออกทำงานเมื่อตะวันขึ้นและพักผ่อนเมื่อตะวันตกดิน คอยกลัดกลุ้มกังวลกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน

ยามแก่เฒ่าก็นั่งจิบชาคุยกันใต้ร่มไม้

ชีวิตแบบนี้แหละ ดีที่สุดแล้ว

[หือ? วันนี้สตรีมเมอร์พาพวกเรามาเที่ยวชมวิวเหรอ?]

[พูดตามตรง ชีวิตในเมืองเล็ก ๆ นี่ดีจริง ๆ นะ สงสัยตอนเกษียณฉันคงต้องไปอยู่บ้างแล้วละ]

[ตอนนี้ปู่ฉันก็ไม่อยากเข้ามาอยู่ในเมือง บอกว่าบ้านเกิดตรงนั้นคือรากเหง้าของเขา]

[พวกนายไม่สังเกตกันเลยเหรอ สตรีมเมอร์กำลังตามคนคนหนึ่งอยู่นะ?]

[ไม่ใช่สตรีมเมอร์เดินเที่ยว แต่เป็นคุณตำรวจคนนั้นกำลังลาดตระเวนต่างหาก!]

ในตอนแรก ความสนใจของบรรดาผู้ชมต่างถูกทัศนียภาพของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ดึงดูดไปจนหมด

พอดูไปเรื่อย ๆ ถึงได้ตระหนักขึ้นมา

ว่าในทิวทัศน์เหล่านั้น ล้วนมีคนคนเดียวกันปรากฏอยู่ตลอด!

[เชี่ย! หรือว่าตำรวจคนนี้กำลังจะเกิดเรื่อง?!]

[เมืองเล็กแค่นี้จะเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นได้? ฉันนึกภาพไม่ออกเลย]

[เขายังหนุ่มขนาดนี้ หรือว่าจะป่วยเป็นโรคร้าย?]

[จู่ ๆ ก็ภาวนาให้สตรีมเมอร์แค่ออกมาเดินเล่นจริง ๆ... หดหู่เลยว่ะ]

[กองกำกับการตำรวจ: กำลังประสานงานติดต่อ]

ทางฝ่ายตำรวจมีเจ้าหน้าที่คอยเฝ้าจับตาดูห้องไลฟ์สดอยู่ตลอดเวลา

พวกเขาเคยคิดเหมือนกันว่า สักวันหนึ่งอาจมีเงาร่างของพวกตนปรากฏขึ้นในห้องไลฟ์สด

ไม่แน่อาจจะช่วยคลี่คลายคดีหรือตามล่าคนร้ายได้ทางอ้อม

ทว่าเมื่อวันนั้นมาถึงจริง ๆ พวกเขากลับพูดอะไรไม่ออก

ทางตำรวจรีบติดต่อไปยังสถานีตำรวจสาขาที่เหลียงเจิ้งสังกัดอยู่ทันที พร้อมกับแจ้งข่าวไป

ฮึ่ม ฮึ่ม ฮึม~ ฮึ่ม ฮึม~

ขณะนี้เหลียงเจิ้งกำลังลาดตระเวนอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่

นอกตำบลแห่งนี้มีแม่น้ำสายใหญ่อยู่สายหนึ่ง ความกว้างมากกว่าสิบเมตร

ในแต่ละปีจะต้องมาลาดตระเวนอยู่หลายครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ

ขณะกำลังฮัมเพลงอยู่นั้น วิทยุสื่อสารตรงหน้าอกก็ส่งเสียงดังขึ้นมากะทันหัน

"เหลียงเจิ้ง เหลียงเจิ้ง"

เขารีบจอดรถชิดริมทาง "ผมเหลียงเจิ้งครับ พูดมาได้เลย"

"พวกเราเห็นนายในห้องไลฟ์สด นายอย่าเพิ่งเดินเพ่นพ่านไปไหนนะ พวกเรากำลังรีบไปเดี๋ยวนี้"

"ห้องไลฟ์สดเหรอครับ?"

เหลียงเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ยังตามเรื่องไม่ทัน

"ห้องไลฟ์กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก"

เหลียงเจิ้งอึ้งไป รีบเงยหน้ามองซ้ายมองขวาทันที

ตอนนี้เขาอยู่นอกตำบล บริเวณโดยรอบไม่เห็นมีใครเลยสักคน

เวลานี้พวกคนที่ออกมาทำไร่ทำนาก็พากันกลับไปเกือบหมดแล้ว

"หัวหน้า พวกคุณก็อย่าเพิ่งตื่นตูมไปเลยครับ ไม่แน่ว่าอาจจะเอาคดีมาส่งให้พวกเราก็ได้ คนตายอาจจะไม่ใช่ผมหรอก"

"ในตำบลเล็ก ๆ แค่นี้จะมีเรื่องอะไรได้ นอกเสียจากว่ามีพวกคนร้ายมาซ่อนตัวอยู่ในที่เล็ก ๆ แบบนี้"

ก็นั่นน่ะสิ จะไม่เรียกว่าเอาคดีมาส่งได้อย่างไร?

ปลายสายวิทยุสื่อสารเงียบกริบไป

เหลียงเจิ้งเองก็พลันตระหนักขึ้นมาได้ในทันที

ถ้าหากเป็นคนอื่นตาย ท่านยมทูตคงไม่ตามติดเขาอยู่คนเดียวแบบนี้

เขายิ้มออกมาพลางจอดรถไว้ข้างทาง

"เอาเถอะครับ เดี๋ยวผมจะเดินวนดูแถวนี้ รอพวกคุณมาถึงแล้วกัน"

ที่จริงถึงแม้หัวหน้าจะไม่โทรมา เขาก็กะว่าจะลาดตระเวนแถวนี้ให้เสร็จแล้วกลับไปพักผ่อนสักหน่อยอยู่แล้ว

"อ๊า..."

เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงร้องดังแว่วมาจากข้างหน้า

"พี่..."

เสียงนั้นไม่ชัดเจนนัก ทว่ามีเสียงตกลงไปในน้ำดังแทรกมาด้วย

เหลียงเจิ้งสาวเท้าวิ่งไปข้างหน้าทันที

หลังจากเลี้ยวโค้งไป

ก็เห็นเด็กวัยเจ็ดแปดขวบสองคนกำลังลอยคออยู่ในแม่น้ำ

กลางอากาศ เจียงหลินก็ตามมาติด ๆ เช่นกัน

ทุกคนต่างเห็นการเคลื่อนไหวของเหลียงเจิ้ง และเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า

ในวิทยุสื่อสาร หัวหน้าร้องตะโกนลั่น "เหลียงเจิ้ง! นายอย่าใจร้อนเด็ดขาดนะ!"

ช่วงนี้เพิ่งมีฝนตก กระแสน้ำในแม่น้ำจึงเชี่ยวกรากอย่างยิ่ง

เพียงชั่วครู่เดียว เด็กทั้งสองคนก็ลอยห่างออกไปหลายเมตรแล้ว

"ไม่ทันแล้วครับ! ผมลงไปก่อน พวกคุณค่อยตามมาทีหลัง!"

ขณะที่พูด เหลียงเจิ้งก็วิ่งมาถึงริมน้ำแล้ว โดยไม่มีเวลาให้คิดหน้าคิดหลังเลยแม้แต่น้อย

เขาปลดวิทยุสื่อสารออก แล้วกระโดดลงไปทันที

ตูม!

"เหลียงเจิ้ง! เหลียงเจิ้ง!"

"เร็ว! บอกให้พวกเขารีบไปให้ไวที่สุด! เหยียบให้มิดเลย!"

วิทยุสื่อสารตกอยู่บนพื้นหญ้า ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ กลับมาอีก