ตอนที่ 61 มุ่งหน้าสู่ดงเสือ

"อย่านะ!"

"ใครอยู่แถวนั้น รีบไปดูทีสิ!"

"ป้าสองของฉันอยู่แถวนั้น! เดี๋ยวฉันโทรหาแกเดี๋ยวนี้เลย!"

"!!!"

ภายในห้องไลฟ์สด ร้อนรนกระวนกระวายกันไปหมด

แทบอยากจะบินไปที่นั่นเสียเดี๋ยวนั้น

บางคนถึงกับร้อนใจจนร้องไห้ออกมา

"ทั้งที่เขารู้ว่าตัวเองจะตกอยู่ในอันตรายแท้ ๆ ทำไมยังพุ่งเข้าไปอีกล่ะ!"

"ทำไมตรงนั้นถึงมีเด็กสองคนอยู่พอดิบพอดีกันนะ!"

ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

คุณป้าที่กำลังซื้อกับข้าวอยู่คนหนึ่งจู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์

"ป้าสอง ป้ารีบไปช่วยคนตรงริมแม่น้ำใหญ่เร็วเข้า! รีบไปช่วยหน่อยเถอะครับ!"

"เจ้าเด็กคนนี้จะรีบร้อนอะไร ค่อย ๆ พูดสิ"

หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดเข้าใจแล้ว คุณป้าก็โยนผักในมือทิ้ง ขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าของตัวเองพุ่งออกไปทันที

เด็กชายคนหนึ่งที่กำลังนอนดูไลฟ์สดอยู่ที่บ้านช่วงปิดเทอมฤดูร้อน จู่ ๆ ก็ผุดลุกขึ้นนั่ง

ดูจากหน้าตาน่าจะอายุแค่สิบสามสิบสี่ปีเท่านั้น

เขายังไม่ทันได้ใส่รองเท้า ก็วิ่งตึงตังลงบันไดไปชั้นล่าง

ในหัวมึนงงไปหมด

"แม่! แม่ พ่ออยู่ไหน?!"

ผู้เป็นแม่กำลังเฝ้าร้านอยู่ ได้ยินดังนั้นก็ตอบโดยไม่หันกลับมามอง "ไปส่งของให้อาสองของแกน่ะสิ"

"ทำไมตอนนี้พ่อถึงไม่อยู่ ทำไมถึงไม่อยู่ล่ะโว้ยยย!"

น้ำตาของเด็กชายไหลพรากออกมาทันที ความรู้สึกจนปัญญาอย่างสุดซึ้งแผ่ซ่านเข้ามาในอก

"ใครก็ได้ไปช่วยเขาทีเถอะโว้ยยยย!"

ผู้เป็นแม่ตกใจ "เป็นอะไร เป็นอะไร เดี๋ยวแม่โทรหาเขาถามดูให้"

เด็กชายปาดน้ำตา แล้ววิ่งพรวดออกไปข้างนอกทันที

"แม่บอกให้พ่อรีบไปที่แม่น้ำใหญ่นอกเมืองเร็วเข้า! ผมจะล่วงหน้าไปช่วยคนก่อนแล้ว!"

ผู้เป็นแม่รีบคว้าตัวเขาไว้ "แกพูดให้รู้เรื่องก่อน เด็กอย่างแกจะไปช่วยใคร!"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

จังหวะนั้นเอง ผู้เป็นพ่อก็เดินเข้ามาจากหน้าประตู

เด็กชายรีบดึงตัวพ่อแล้ววิ่งออกไปทันที "แม่น้ำ ริมแม่น้ำใหญ่! รีบไปช่วยคนเร็ว!"

ผู้เป็นพ่อได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

เขารีบหันหลังขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์แล้วบิดพุ่งออกไปทันที

บนรถ เด็กชายนั่งอยู่เบาะหลัง ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ทัน

"ทำไม... ฮือ ๆ ทำไมเขาถึงได้โง่ขนาดนี้นะ..."

ทั้งที่รู้จุดจบของตัวเองอยู่แล้ว แต่ก็ยังพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

แต่ว่า...

ใครจะไปช่วยเขากันล่ะ!

ริมแม่น้ำใหญ่

กระแสน้ำไหลเชี่ยวกราก

ลำน้ำทั้งกว้างใหญ่

ตอนแรกเหลียงเจิ้งคว้ากอดเด็กหญิงที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดเอาไว้ แล้วว่ายพาเข้าฝั่ง

หลังจากวางเด็กหญิงลงแล้ว เขาก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากพูดสักคำเดียว

พอหอบหายใจเอาแรงได้เฮือกหนึ่ง ก็กระโดดตู้มลงไปในน้ำอีกครั้ง

เสียงตะโกนของเพื่อนร่วมงานดังแว่วมาจากวิทยุสื่อสารบนฝั่ง

"เหลียงเจิ้ง! นายต้องอดทนไว้นะ! พวกเราใกล้จะถึงแล้ว!"

"เหลียงเจิ้ง แข็งใจไว้!"

น้ำเสียงของเพื่อนร่วมงานมีทั้งสะอื้นไห้และทั้งแหบแห้งแตกพร่า

ทว่าไม่มีใครพูดสักคน ว่าจะให้เขาขึ้นมาจากแม่น้ำ

หรือบอกว่าไม่ต้องลงไปอีกแล้ว

เพราะพวกเขารู้ดีว่า นั่นเป็นไปไม่ได้

หากเป็นพวกเขา ก็คงเลือกทำแบบเดียวกัน

นั่นคือการมุ่งไปช่วยคนโดยไม่คิดเสียดายชีวิต!

นี่คือพันธกิจของพวกเขา!

และเกียรติยศของพวกเขา!

ภาพในไลฟ์สดคมชัดอย่างยิ่ง

มันถ่ายทอดทุกความเคลื่อนไหวของเหลียงเจิ้งเอาไว้ทั้งหมด

ในตอนที่เขาช่วยเด็กหญิงกลับขึ้นไปได้นั้น เด็กชายอีกคนก็ถูกพัดลอยห่างออกไปไกลกว่าเดิมมากแล้ว

อีกทั้งการดิ้นรนก็เริ่มแผ่วลงเรื่อย ๆ

เหลียงเจิ้งพยายามว่ายไปทางนั้นสุดแรงเกิด

ทว่าเห็นได้ชัดว่า เรี่ยวแรงของเขาเริ่มจะหมดลงแล้ว

สองแขนที่วักน้ำไม่ได้รวดเร็วเหมือนในตอนแรก

ในจังหวะที่เด็กชายผู้ตกน้ำอีกคนกำลังจะจมลงไป เหลียงเจิ้งก็คว้าดึงตัวเขาขึ้นมาได้ในทันท่วงที

"หนู ทนไว้นะ!"

หลังจากพาเด็กชายว่ายไปข้างหน้าได้ครู่หนึ่ง การเคลื่อนไหวของเหลียงเจิ้งก็ค่อย ๆ ช้าลง

ในที่สุดก็หยุดนิ่งลง

ใบหน้าของเขาซีดเผือด

"หนู อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ..."

เขาเอ่ยออกมาเช่นนั้น

พลางพยายามชูตัวเด็กชายขึ้นสูงสุดกำลัง ให้ปากและจมูกพ้นเหนือน้ำ

"คุณเองก็ต้องอดทนไว้นะ! อย่ายอมแพ้ล่ะ!"

"ใครก็ได้รีบมาช่วยเขาที! ตำรวจยังมาไม่ถึงกันอีกเหรอ!"

"ใครอยู่แถวนั้นบ้าง!"

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่กันหมดแล้ว

แต่กลับไม่มีใครคิดจะเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่ ปล่อยให้น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตาและไหลอาบสองแก้ม

มีเพียงสองมือที่ยังคงขยับพิมพ์

พวกเขาอยู่ห่างไกลออกไปนับพันภูผาหมื่นสายน้ำ ทำได้เพียงทุ่มเทสุดกำลังความสามารถเท่าที่จะทำได้

คนที่โทรศัพท์ก็เร่งโทร

คนที่ส่งเสียงร้องเรียกก็ตะโกนร้อง

หลายคนตะโกนก้องอยู่หน้าหน้าจอโทรศัพท์ หลายคนหยุดฝีเท้าอยู่ริมถนน แล้วทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ร้องไห้กับพื้น

"ใครก็ได้ไปช่วยเขาทีเถอะ..."

ผู้คนรอบข้างต่างพากันหันมามอง

ถึงขั้นดึงดูดความสนใจของตำรวจที่อยู่แถวนั้น

อีกฝ่ายเดินเข้ามาถามไถ่อย่างเป็นมิตร "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

คนที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นมอง ครั้นเห็นเครื่องแบบสีน้ำเงินและตราตำรวจ

ก็พลันปล่อยโฮออกมาเสียงดังกว่าเดิม

ภายในภาพไลฟ์สด

ร่างสองร่างกำลังผลุบ ๆ โผล่ ๆ ลอยคอขึ้นลงไปตามกระแสน้ำ

ท่ามกลางประกายน้ำอันพร่ามัว เหลียงเจิ้งคล้ายกับได้ยินเสียงของเพื่อนร่วมงาน

ดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล

"เหลียงเจิ้ง!"

รถยนต์คันแล้วคันเล่าทยอยจอดลงริมสองฝั่งแม่น้ำสายใหญ่

ประตูรถเปิดออก

ผู้คนในเครื่องแบบสีน้ำเงินต่างพากันวิ่งกรูลงมา

แล้วพุ่งตรงลงสู่แม่น้ำสายใหญ่

เพียงชั่วครู่ ก็มีทั้งมอเตอร์ไซค์ รถสามล้อ และรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าอีกนับไม่ถ้วน

มาจอดเทียบอยู่ริมสองฝั่งแม่น้ำ

มีทั้งคนวัยกลางคนและคุณป้าคุณน้า

มีทั้งเด็กชายวัยสิบสามสิบสี่ปี และคนหนุ่มสาววัยราว ๆ ยี่สิบ

พวกเขาเห็นฝูงชนที่กำลังเอะอะโวยวายอยู่ไม่ไกล จึงรีบวิ่งตรงเข้าไปทันที

ท่ามกลางสายน้ำเชี่ยวกราก

ในวินาทีที่เด็กชายผู้ตกน้ำถูกคนอื่นรับช่วงตัวไปได้สำเร็จ

ร่างของเหลียงเจิ้งก็ถูกกระแสน้ำพัดลอยออกไปไกลถึงเจ็ดแปดเมตรในพริบตา

เพื่อนร่วมงานที่ว่ายตามมาทีหลังรีบจ้วงตามไปคว้าตัวเขาเอาไว้

น้ำหนักตัวที่ทิ้งดิ่ง ผนวกกับแรงฉุดของกระแสน้ำ ทำให้มีแรงต้านมหาศาล

หัวใจของเพื่อนร่วมงานกระตุกวูบลงทันที

เขาถูกพัดลอยตามไปข้างหน้าอีกหลายระลอกกว่าจะหยุดยั้งไว้ได้

จากนั้นคนอื่น ๆ ด้านหลังก็รีบเข้ามาช่วยกันลากร่างเขากลับขึ้นมา

ทว่า

กลับไม่มีใครยิ้มออกเลยสักคนเดียว

พวกเขาพยายามปั๊มหัวใจช่วยชีวิตอย่างสุดกำลัง

กดปั๊มหน้าอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"แค่ก ๆๆ!! แค

เด็กชายที่ได้รับการช่วยชีวิตสำลักน้ำออกมาหลายอึก ก่อนจะหมดสติไปอีกรอบ

เด็กหญิงตัวน้อยที่ได้รับการช่วยชีวิตขึ้นมาก่อนก็นั่งอยู่อย่างปลอดภัย

มีพวกคุณป้าแถวนั้นคอยล้อมรอบดูแลอยู่

ทว่าไม่นานนัก

บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณก็เริ่มเงียบสงัดลง

ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ตำรวจทุกคนต่างยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

พวกเขามองดูเหลียงเจิ้งที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น

ยกมือขึ้นปาดหน้า หยาดน้ำตาไหลปนเปื้อนไปกับน้ำในแม่น้ำ

"นี่ผม..."

ในตอนนั้นเอง เสียงที่คุ้นเคยสายหนึ่งก็ดังขึ้น

แผ่วเบายิ่งนัก ทว่ากลับคุ้นหูเป็นที่สุด!

"เหลียงเจิ้ง?!"

ตำรวจทุกคนหันขวับไปมองทันที

แต่ภาพที่ปรากฏสู่สายตากลับไม่ใช่ร่างที่คุ้นเคยร่างนั้น

หากแต่เป็นเด็กชายวัยสิบสามสิบสี่ปีที่กำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่คนหนึ่ง

"โฮๆๆๆ"

เด็กชายที่ตามพ่อมาด้วยมองดูร่างนั้นในหน้าจอไลฟ์สด

เขาไม่อาจเก็บกลั้นอะไรได้อีกต่อไป ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

"โฮๆๆๆ"

"นี่ผม... ตายแล้วเหรอ?"

กลางอากาศ เหลียงเจิ้งก้มมองมือและเท้าของตัวเอง สลับกับมองร่างที่นอนอยู่บนพื้น

มีทั้งความสับสนงุนงง และความเข้าใจกระจ่างแจ้งในเวลาเดียวกัน

ตอนกระโจนลงแม่น้ำไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น ไม่นึกเลยว่าตนเองจะต้องมาตายแบบนี้

[ฮือๆๆ ครั้งสุดท้ายที่ฉันร้องไห้หนักขนาดนี้คือตอนคุณปู่เสีย]

[ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นด้วย ฮือๆๆ]

[ฉันร้องไห้จนแทบจะขาดใจแล้ว]

เมื่อเห็นวิญญาณของเหลียงเจิ้งหลุดออกจากร่าง บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

เสียงร่ำไห้ระงมไปทั่ว

สุดท้ายแล้ว...

พวกเขาก็ยังคงช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้

แต่ก่อน พวกเขาก็มักจะเห็นข่าวทำนองนี้บนโลกอินเทอร์เน็ตอยู่บ้าง

คนนั้นช่วยคน คนนี้สละชีวิต...

แต่พออ่านจบเรื่องก็ผ่านไป อย่างมากก็แค่รู้สึกจุกในอกแวบหนึ่ง

ไม่เหมือนกับในตอนนี้

หากไม่ได้เห็นกับตา ย่อมไม่มีทางรู้เลยว่าสถานการณ์ในตอนนั้นเป็นอย่างไร

และไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกที่บีบคั้นและกระวนกระวายใจถึงเพียงนี้ได้เลย

คุณสามารถเห็นชีวิตหนึ่งดับสลายไปต่อหน้าต่อตา

ทว่ากลับไม่อาจคว้ามันเอาไว้ได้

ทว่า สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกทรมานใจที่สุด

คือการที่เหลียงเจิ้งรู้ดีว่าตัวเองอาจต้องตาย แต่ก็ยังพุ่งตัวออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ขณะที่พวกเขา...

กลับทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูเขาพุ่งออกไป

ความรู้สึกไร้หนทางเยียวยาเช่นนี้กรีดแทงลึกเข้าไปในใจของพวกเขาราวกับคมมีด