ตอนที่ 62 บทสนทนาข้ามสองภพภูมิ

"แถวตรง!"

ริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่ กลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจยืดหลังตรงตระหง่าน

"ทำความเคารพ!"

คนที่สวมหมวกต่างถอดหมวกออก ถือไว้ด้วยมือซ้ายแนบชิดหน้าอก

ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นจรดเสมอระดับคิ้ว

ท่ามกลางความเวิ้งว้างกลางอากาศ

เหลียงเจิ้งเองก็ยืนตัวตรง ทำความเคารพตอบกลับเพื่อนร่วมทีมซึ่งหน้า

เขาตะโกนคำขวัญเหมือนดั่งเช่นที่ผ่านมา ด้วยน้ำเสียงขึงขังและจริงจัง

"รับใช้ประชาชน!"

เสียงตะโกนก้องนี้ดังออกมาจากห้องไลฟ์สดในโทรศัพท์มือถือ

ขอบตาของเหล่าเพื่อนร่วมทีมแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

ทำไมถึงกระโจนลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย?

คำตอบนั้นเรียบง่ายมาก

รับใช้ประชาชน!

พวกเขาไม่ได้แค่ตะโกนคำขวัญ แต่ยังคงยึดมั่นปฏิบัติจริงเสมอมาและตลอดไป!

นี่คือคำปฏิญาณของพวกเขา!

คือเกียรติภูมิที่พวกเขาภาคภูมิใจ!

[นี่แหละคือตำรวจของพวกเราประชาชน!]

[ขอบคุณพวกคุณจริงๆ ขอบคุณนะ...]

หลิ่วตงหยา มอบของขวัญให้สตรีมเมอร์ เครื่องบิน*2!

หยวนหลิงผู้รักการกินซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน มอบของขวัญให้สตรีมเมอร์ ตึกระฟ้า*5!

ของขวัญลอยละลานตาเต็มหน้าจอห้องไลฟ์สด

ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น ไม่อาจดึงสติตัวเองกลับมาได้

ทว่าในตอนนั้นเอง

เหลียงเจิ้งในภาพหันไปมองเจียงหลิน

"ขอถามหน่อยครับ ท่านคือท่านทูตเจียงใช่ไหมครับ"

"อืม"

เจียงหลินส่งเสียงตอบรับ พลางรอดูว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

อันที่จริง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

มีผู้คนล้มตายไปมากมายเหลือเกิน

โดยเฉพาะในอดีต ยามที่การแพทย์ยังไม่ก้าวหน้า เทคโนโลยียังไม่เจริญรุดหน้าขนาดนี้...

ในยุคนั้นมีคนตายมากกว่านี้ และคนที่กระโจนเข้าหาความตายอย่างไม่ลังเลก็มีมากเช่นกัน

เขารู้ว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงพุ่งออกไป

แต่ว่า

ก็เหมือนกับเหลียงเจิ้งที่อยู่ตรงหน้านี้

เจียงหลินรู้ว่าเหตุใดเขาจึงพุ่งออกไป แต่กลับไม่อาจเข้าใจคนเหล่านี้ได้อย่างถ่องแท้

เมื่อดูจากการที่เหลียงเจิ้งออกตรวจตราบนท้องถนนเมื่อครู่ ชายผู้นี้ก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

ทำงานเรียบง่าย ใช้ชีวิตธรรมดาสามัญ

แต่ทว่า

การกระทำของเหลียงเจิ้งเมื่อครู่ กลับทำให้เขาไม่เข้าใจอยู่บ้าง

เจียงหลินกำลังคิดว่า หรือเป็นเพราะช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ ตนเองตายเร็วเกินไปงั้นหรือ?

หรือบางที เขาอาจจะลองสังเกตโลกมนุษย์ในยุคนี้ให้มากขึ้นดูบ้าง?

"สวัสดีครับ ผมเหลียงเจิ้ง ตำรวจประจำตำบลเหอผิงครับ!"

เหลียงเจิ้งมองดูทูตขาวตรงหน้า พลางยืดตัวยืนตรง

เขากล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทำนะครับ!"

คำพูดประโยคนี้ เหลียงเจิ้งอยากจะพูดมานานมากแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของโต้วโต้วหรือไช่สิง หรือแม้กระทั่งเรื่องบรรพบุรุษ เทศกาลผี...

รวมไปถึงตัวเขาเอง

ความเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์ เขาสามารถสัมผัสถึงมันได้

เพราะมีห้องไลฟ์สดของเจียงหลิน คนที่ตายอย่างโดดเดี่ยวจึงได้รับการทำพิธีฝังศพอย่างทันท่วงที และคนที่ตกเป็นเหยื่อก็ได้รับความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว

การกลับมาของวิญญาณในวันครบเจ็ดวัน ได้มอบความหวังใหม่และที่พึ่งทางใจใหม่ให้แก่ผู้คน

เรื่องราวของบรรพบุรุษ ได้ชี้ทิศทางใหม่ให้แก่คนจำนวนไม่น้อย ทำให้ยุคสมัยนี้เจริญรุ่งเรืองและเปิดกว้างหลากหลายยิ่งขึ้น

อีกทั้งยังเป็นการแต่งแต้มรอยจารึกอันลึกซึ้งให้แก่การสืบทอดทางวัฒนธรรมของมวลมนุษยชาติ

เทศกาลผี ได้เปิดโลกใบใหม่ให้แก่มนุษย์ และทำให้พวกเขาหันมาใส่ใจความเป็นอยู่ของผู้วายชนม์

สิ่งที่ห้องไลฟ์สดของเจียงหลินนำพามา ไม่ได้มีเพียงเท่านี้

เหลียงเจิ้งมองเห็นรถคันอื่นๆ ริมตลิ่งนอกเหนือจากรถตำรวจ

ตลอดจนกลุ่มคนที่มีน้ำใจเหล่านั้น

โลกใบนี้ กำลังค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย

ทุกๆ คนในห้องไลฟ์สด ต่างกำลังถูกเปลี่ยนแปลงไปทีละนิด

วัยรุ่น เด็กๆ รวมถึงคนชราที่กลับมาได้รับความสนใจจากคนรุ่นใหม่อีกครั้ง

สิ่งเหล่านี้จะค่อยๆ ขยายวงกว้างออกไปสู่ทั่วทั้งโลก

เจียงหลินในชุดขาวพลิ้วไหวตามสายลม ยืนกอดอกตระหง่านอยู่กลางอากาศ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาจึงมองเหลียงเจิ้งด้วยสายตาไม่เข้าใจแวบหนึ่ง "ผมก็แค่ทำงานตามความคิดของผมเท่านั้น"

สิ่งที่เขาทำ ล้วนเป็นสิ่งที่เขาอยากทำ หรือสมควรทำ

ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องให้ใครมาจงใจขอบคุณหรือตอบแทน

แววตาของเหลียงเจิ้งกระจ่างใส เขายิ้มพลางกล่าว "ผมเองก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้นครับ"

คนทั้งสองนี้ ฝ่ายหนึ่งคือผีเจ้าหน้าที่แห่งปรโลก อีกฝ่ายคือตำรวจแห่งโลกมนุษย์

บทสนทนาที่ก้าวข้ามผ่านสองภพภูมิ

ทว่าสิ่งที่พวกเขากระทำ ล้วนมีจุดร่วมเดียวกันจุดหนึ่ง

นั่นคือการปกป้องคุ้มครองโลกใบนี้!

ภาพนี้ทำให้บรรดาเพื่อนชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

[อ๊ากกก ช่างเป็นคำว่า "ก็แค่ทำงาน" ที่โคตรทรงพลัง!]

[พวกเขาต่างก็คือผู้พิทักษ์ที่คอยปกป้องระเบียบของโลกมนุษย์!]

[ใช่แล้ว พวกเราทุกคนต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ ตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะไม่แอบอู้ตอนทำงานอีกแล้ว! จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด!]

[ฉันเป็นบุคลากรทางการแพทย์ ฉันเองก็แค่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่เหมือนกัน!]

[ฉันเป็นนักบินอวกาศ! ฉันเองก็แค่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเหมือนกัน!]

บรรดาเพื่อนชาวเน็ตต่างพิมพ์ข้อความลงไปทีละบรรทัดด้วยความตื่นเต้นและแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่าง

นั่นสินะ

ทั้งสองฝ่ายต่างก็แค่ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีเท่านั้น

ธรรมดาสามัญ แต่กลับยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

ทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้ง ชื่นชม และตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าหาก... พวกเขาสามารถกลายเป็นส่วนหนึ่งแบบนั้นได้บ้าง

[พี่ชายเหลียงเจิ้ง คุณยังมีอะไรอยากจะพูดอีกไหม?]

[ใช่ ๆ คุณพูดมาเลย พวกเราฟังอยู่]

[หรือคุณยังอยากจะฝากอะไรถึงใครไหม?]

เจียงหลินมองดูกระสุนคอมเมนต์ที่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขาก็นึกภาพออกแล้วว่าคนพวกนี้กำลังจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบกันขนาดไหน

เขาจึงเอ่ยถามเหลียงเจิ้ง "คุณยังมีอะไรที่อยากจะพูดอีกไหมครับ"

เหลียงเจิ้งชะงักไปเล็กน้อย แทบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ คำพูดทีละประโยคก็ผุดขึ้นมาในหัว

"ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมาถึงแล้ว ขอให้ผู้ปกครองคอยสอดส่องดูแลการไปไหนมาไหนของเด็ก ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ ห้ามปล่อยให้เด็กไปตามแม่น้ำ สระน้ำ หรืออ่างเก็บน้ำคนเดียวโดยเด็ดขาดครับ"

"ถ้าจะออกไปว่ายน้ำ ก็ต้องแน่ใจว่าคุณภาพน้ำนั้นสะอาดและถูกสุขอนามัย..."

"หวังว่าทั้งผู้ปกครองและเด็ก ๆ จะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้นะครับ ไม่อย่างนั้นบทเรียนที่ต้องจ่ายมันจะสาหัสเกินไป"

พอพูดจบ เหลียงเจิ้งก็หัวเราะออกมาเองพร้อมกับเกาหัวอย่างเก้อเขิน

"โรคประจำอาชีพกำเริบซะแล้วสิ ฮ่า ๆ"

บรรดาเพื่อนชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดอึ้งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะพากันทั้งขำทั้งเอ็นดู

[พี่ชายฉันตอนให้สัมภาษณ์เมื่อก่อน ประโยคแรกก็เป็นสโลแกนรณรงค์ป้องกันการฉ้อโกงเหมือนกัน]

[จริง ๆ ถ้าทุกคนลองค้นหาดูก็จะรู้ว่า ทุกปีมีข่าวเด็กหรือแม้กระทั่งวัยรุ่นจมน้ำเยอะมาก]

[ทุกปีมีคนที่ต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อเตือนสติพวกเรา แต่ข่าวแบบเดิม ๆ ก็ยังมีเกิดขึ้นทุกปี!]

[เดี๋ยวฉันกลับไปจะรีบบอกลูกชายเลย ต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะปิดเทอมฤดูหนาวหรือฤดูร้อนก็ตาม!]

[ปีนี้ฉันเพิ่งขึ้นม.ต้น เมื่อวานเพื่อนยังชวนกันไปเล่นน้ำอยู่เลย เดี๋ยวฉันจะไปอบรมสั่งสอนพวกมันสักหน่อย!]

คุณแม่คนหนึ่งที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่ ดึงหูลูกชายขึ้นมาทันควัน

"เห็นหรือยัง! ถ้าวันหลังแกยังกล้าไปที่พวกนั้นอีกล่ะก็ แกก็ไปคุกเข่าต่อหน้านายตำรวจเหลียงนู่นเลยนะ ไม่ต้องกลับมาแล้ว!"

"น้ำเย็นข้างนอกมันดีนักใช่ไหม วันหลังแกก็ไปรองน้ำฝนกิน ไปอาบน้ำฝนเอาเลยไป!"

ลูกชายที่ขอบตาแดงก่ำอยู่เหมือนกันกลับไม่เถียงสักคำอย่างผิดคาด ก่อนจะตอบอย่างจริงจังว่า "ผมรู้แล้วครับแม่"

และในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในห้องไลฟ์สด

"เหลียงเจิ้ง!"

น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้เหลียงเจิ้งรีบหันขวับกลับไปทันที

เมื่อได้เห็นร่างสองร่าง ร่างหนึ่งตัวใหญ่ร่างหนึ่งตัวเล็ก คนที่เพิ่งจะยิ้มอยู่เมื่อครู่ก็พลันขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันใด

หัวคิ้วขมวดมุ่นจนเป็นรอยลึก ทว่าขอบตากลับแดงเรื่อขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

หากไม่ทำเช่นนี้ เขากลัวว่าตัวเองจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่