ตอนที่ 63 นี่คือสิ่งที่พวกเขาเลือก

ริมตลิ่ง

หญิงสาวคนหนึ่งกับเด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบรีบรุดเข้ามา

พวกเขาคือครอบครัวของเหลียงเจิ้ง สวีหลิงและเหลียงเหล่ย

เหลียงเหล่ย... เหลียงเหล่ย มีความหมายแฝงถึงความเปิดเผยสง่างามและเที่ยงธรรม

ตำรวจที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อเห็นดังนั้น ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

พวกเขามองร่างใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่งคู่นี้ด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก

ปากคล้ายถูกผนึกไว้ ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร

"เหลียงเจิ้ง..."

หลังจากมองเห็นร่างที่นอนอยู่บนพื้นได้ชัดเจน การเคลื่อนไหวของสวีหลิงก็ชะลอลง

เธอค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ

มือที่สั่นเทาลูบใบหน้าอันเย็นชืดของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"เหลียงเจิ้ง... ทำไมคุณถึงมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะคะ"

"คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า พอพวกเราแก่ตัวไป จะนั่งคุยเล่น เดินหมากรุกด้วยกันที่ชั้นล่างน่ะ"

"คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า หลังจากเกษียณแล้ว ฉันจะไปไหนคุณก็จะไปด้วยน่ะ"

"ทำไมคุณ... ถึงไม่รักษาคำพูดล่ะ"

สวีหลิงยกมือปิดปาก น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงมา

เหลียงเจิ้งยืนอยู่ด้านหลังของเธอ มือที่ยื่นออกไปทะลุผ่านร่างของเธอไป

เขาไม่ทำให้ประชาชนผิดหวัง ไม่ทำให้ประเทศชาติผิดหวัง ไม่ทำให้ปณิธานแรกเริ่มของตนต้องแปดเปื้อน

มีเพียงแค่สองคนนี้เท่านั้น... ที่เขาทำผิดต่อพวกเขา

เขามองดูเธอเงียบ ๆ ดึงมือกลับมากำแน่นไว้ข้างลำตัว

"เขาไม่ใช่พ่อของผม!"

ทันใดนั้น เหลียงเหล่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตะโกนลั่นแล้ววิ่งพรวดออกไป

"พ่อผมบอกว่าจะกลับบ้านเร็ววันนี้ ผมจะกลับไปรอพ่อ!"

เหลียงเจิ้งขยับจะวิ่งตามไปตามสัญชาตญาณ

ไม้สะกดวิญญาณท่อนหนึ่งยื่นมาขวางตรงหน้าเขาไว้

เสียงของเจียงหลินดังขึ้น "ถ้าคุณยังอยากมองดูพวกเขาต่อ ก็อย่าออกห่างจากร่างของตัวเองเกินสิบเมตร"

ดวงวิญญาณที่เพิ่งเสียชีวิตยังมีความอาลัยอาวรณ์จนไม่ยอมจากไป เรื่องเช่นนี้พบเห็นได้ทั่วไป

แต่ถ้าหากออกห่างจากร่างเดิมมากเกินไป เขาก็คงต้องจับอีกฝ่ายใส่เข้าไปในถุงกักวิญญาณเท่านั้น

ภาพริมแม่น้ำอาจดูแปลกตาไปบ้าง

ผู้คนมากมายยืนอยู่ตรงนั้น เด็กสองคนเพิ่งได้รับการช่วยเหลือขึ้นมา

บนพื้นยังมีผู้ล่วงลับอยู่อีกหนึ่งคน

ทว่าคนจำนวนไม่น้อยกลับกำลังก้มมองโทรศัพท์มือถือ

ไม่ได้ถ่ายรูป และไม่ได้เล่นเกมหรืออ่านนิยาย

สิ่งที่พวกเขาดูกันอยู่ คือห้องไลฟ์สดห้องเดียวกัน

ในตอนที่เหลียงเหล่ยเพิ่งวิ่งออกไป และเหลียงเจิ้งจำต้องหยุดชะงักอยู่นั้น

หัวหน้าทีมของเหลียงเจิ้งก็ก้าวออกมา "ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมไปพาตัวเขากลับมาเอง!"

เมื่อเห็นท่าทางโศกเศร้าของสวีหลิง เพื่อนร่วมทีมของเหลียงเจิ้งก็ลูบหน้าตัวเองแล้วเดินเข้าไปหาด้วยความสะเทือนใจ

"พี่สะใภ้ครับ ตอนนี้พี่เหลียงยังไม่ได้ไปไหน ถ้าพี่มีอะไรจะพูด ก็รีบพูดเถอะครับ"

สวีหลิงรับโทรศัพท์มือถือมาอย่างชะงักงัน

เธออยู่กินกับเหลียงเจิ้งมานาน ย่อมเคยได้ยินเรื่องห้องไลฟ์สดนี้อยู่เหมือนกัน

เมื่อมองเห็นร่างร่างนั้นในจอไลฟ์สด สีหน้าที่พยายามสะกดกลั้นไว้ก็พังทลายลงในทันที

ราวกับในที่สุดก็พบที่พึ่งให้ได้ระบายความในใจออกมา

เธอไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป "ฮือๆๆ... เหลียงเจิ้ง คนบ้าเอ๊ย!"

"ฉันไม่เคยเห็นใครบ้าบอเท่าคุณมาก่อนเลย ฮือๆๆ..."

ในจอไลฟ์สด เหลียงเจิ้งคุกเข่าลงข้างหนึ่ง สองแขนค่อย ๆ โอบกอดเธอในความว่างเปล่า

"ผมขอโทษนะ... ผมไม่ดีเอง"

ด้านข้าง บรรดาตำรวจพากันหันหลังให้ เพื่อเหลือพื้นที่ส่วนตัวไว้ให้พวกเขา

พวกคุณป้าที่รุดมาช่วยคนเมื่อเห็นเข้า

แม้จะรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็พากันหันหลังกลับไปอย่างเงียบเชียบ

สวีหลิงหลับตาลง ภาพที่สามีกำลังกอดตนผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

"จริง ๆ แล้ว ฉันรู้นะ... ว่านี่คือสิ่งที่คุณเลือก..."

"ตั้งแต่วันที่แต่งงานกับคุณ ฉันก็เคยคิดถึงความเป็นไปได้แบบนี้เอาไว้แล้ว..."

เธอสะอื้นไห้พลางเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ

เธอเคยสะดุ้งตื่นจากฝันนับครั้งไม่ถ้วน ต้องเห็นเขานอนหลับอยู่อย่างปลอดภัยข้างกาย ถึงจะข่มตานอนต่อได้

หากวันไหนที่เขาต้องออกปฏิบัติหน้าที่ เธอก็จะเปิดไฟนั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น

จนกระทั่งได้ยินเสียงกุญแจไขประตูดังขึ้นที่หน้าห้อง

"ฉันไม่ได้โทษคุณหรอกนะ... ฉันแค่... แค่..."

เธอไม่รู้ว่าจะบรรยายความรู้สึกอย่างไรดี

เธอคาดการณ์สถานการณ์แบบนี้ไว้นานแล้ว และในตอนนั้นก็เพราะเขาเป็นคนแบบนี้ ถึงได้ชอบเขา

เธอแค่...

"ผมรู้"

เหลียงเจิ้งก้มหน้า ของเหลวอุ่นร้อนไหลรินผ่านใบหน้า

เขารู้ทุกอย่างดี

เสียงฝีเท้าสองคู่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

เหลียงเหล่ยกับหัวหน้าทีมกลับมาแล้ว

เหลียงเหล่ยค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ มองซ้ายมองขวา ก่อนจะเอ่ยปากอย่างลังเล "พ่อ..."

เขาได้ยินคุณตำรวจที่วิ่งตามไปบอกว่า พ่อของเขายังรอเขาอยู่ที่นี่

รอเพื่อที่จะพูดคุยกับเขา

เหลียงเจิ้งปาดหน้าตัวเอง "หลิงหลิง คุณให้เหล่ยเหล่ยเข้ามาใกล้ ๆ สิ"

สวีหลิงพยักหน้า จูงมือลูกชายเข้ามาหา

เหลียงเหล่ยมองดูพ่อที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือ แล้วมองดูที่ว่างตรงหน้าด้วยความสับสนมึนงง

เหลียงเจิ้งเดินเข้าไปข้างหน้าแล้วย่อตัวลง สบตากับลูกชายในระดับเดียวกันเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด

"เหล่ยเหล่ย บอกพ่อซิ ทำไมลูกถึงวิ่งหนีไปล่ะ"

เหลียงเหล่ยพึมพำเสียงอ้อมแอ้ม "พวกเขาทุกคนบอกว่าพ่อตายแล้ว แต่ผมไม่เชื่อ"

"ถ้าพ่อตาย ผมก็ไม่มีพ่อแล้วสิครับ"

เหลียงเจิ้งชะงักไป ดวงตาคล้ายมีบางสิ่งเอ่อล้นทะลักออกมา

"เหล่ยเหล่ย ลูกฟังพ่อนะ"

"คนเรามีความตายอยู่ทั้งหมดสามครั้ง ครั้งแรกคือตอนที่หัวใจหยุดเต้น เป็นการตายทางชีววิทยา ครั้งที่สองคือในงานศพ เป็นการตายทางสถานะทางสังคม ส่วนครั้งที่สาม..."

"ครั้งที่สาม ซึ่งเป็นความตายครั้งสุดท้าย นั่นก็คือตอนที่บนโลกใบนี้ ไม่มีใครจำลูกได้อีกต่อไป..."

"ดังนั้น ขอแค่ลูกยังจำพ่อได้ พ่อก็ยังไม่ได้ตายไปจริง ๆ หรอกนะ"

เหลียงเหล่ยกัดริมฝีปากแน่น พอได้ยินประโยคสุดท้ายของเหลียงเจิ้ง เขาก็โพล่งออกมาว่า

"ผมจะไม่มีวันลืมพ่อเลยครับ! แล้วก็จะไม่ยอมให้พ่อตายด้วย!!"

เหลียงเจิ้งยิ้มพลางพูดว่า "อืม งั้นพ่อฝากแม่ไว้กับลูกนะ ได้ไหมครับ"

"ครับ!"

เหลียงเหล่ยพยักหน้าอย่างแรง "เหล่ยเหล่ยเป็นลูกผู้ชาย! ปกป้องแม่ได้ครับ!"

[ฮือ ๆ ๆ ฉันก็จะไม่ลืมคุณเหมือนกัน!]

[จิตวิญญาณของคุณจะคงอยู่บนโลกนี้ตลอดไป!]

[นี่แหละคือแสงสว่างที่ฉันเชื่อมั่น]

ผู้คนในห้องไลฟ์สดต่างรู้สึกว่ากระดาษทิชชูของวันนี้ไม่พอใช้เอาเสียเลย

ดวงตาร้องไห้จนบวมเป่งแทบปิดเป็นเส้นตรงกันหมดแล้ว

[คุณจากไป แต่จิตวิญญาณของคุณจะไม่มีวันจากไป!]

[ในอนาคตฉันก็จะไปเป็นทหาร เพื่อสืบทอดจิตวิญญาณของคุณ!]

[ถึงฉันจะไม่ได้เป็นทหาร แต่ฉันก็จะเป็นหมอที่ดีให้ได้!]

ทุกคนที่ร้องไห้จนหมดสภาพอยู่ในห้องไลฟ์สดวันนี้

ต่างจะจดจำเหลียงเจิ้ง และสืบทอดจิตวิญญาณของเขาต่อไป

ไม่ว่าในอนาคตพวกเขาจะเลือกเส้นทางใด จะเป็นทหาร หรือเรียนหมอ

หรือแม้กระทั่งการยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนรอบข้างที่ตกทุกข์ได้ยาก

ล้วนแต่หลงเหลือร่องรอยการมีอยู่ของเหลียงเจิ้งไว้ทั้งสิ้น

และในอนาคต

เด็ก ๆ ทุกคนที่ไม่ไปเล่นน้ำหรืออาบน้ำริมแม่น้ำตามอำเภอใจอีกเพราะเรื่องของเหลียงเจิ้ง

ต่างก็จะได้รับรู้ว่า เคยมีคนคนหนึ่งดำรงอยู่จริง

หลังจากกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้น เหลียงเจิ้งก็ไม่รั้งรอให้เสียเวลาอีก

เขาหันไปมองเจียงหลินอีกครั้งแล้วเอ่ยอย่างจริงใจ "ขอบคุณคุณจริง ๆ ครับ หวังว่าในอนาคต พวกเราจะมีโอกาสได้ช่วยเหลือคุณบ้างนะครับ"

ในห้องไลฟ์สดเองก็เต็มไปด้วยคำขอบคุณและของขวัญที่ส่งเข้ามาไม่ขาดสาย

เมื่อได้ยินประโยคครึ่งหลังของเหลียงเจิ้ง เจียงหลินก็ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้

เขาจึงเอ่ยปากว่า "ถ้าพวกคุณอยากช่วย อยากขอบคุณผมจริง ๆ..."

"ก็ช่วยเห็นคุณค่าของชีวิตให้มากขึ้นอีกนิด รักษาจิตสำนึกที่ดีไว้ให้มากขึ้นอีกหน่อย"

"ไม่อย่างนั้น"

"หากความเคียดแค้นมีมากเกินไป วิญญาณร้ายดุร้ายเกินไป"

"นรกก็คงจะคนล้นทะลักอีกครั้งเข้าจนได้ในไม่ช้า"

[รับทราบครับท่าน!]

[ต่อไปใครกล้าพูดเรื่องอยากตาย ฉันจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปต่อยมันเอง!]

[คอมเมนต์บนใจเย็นก่อน!]

[จดลงสมุดเล่มเล็กเรียบร้อยแล้ว!]

ความนิยมของห้องไลฟ์สดในเวลานี้ พุ่งทะยานขึ้นไปถึงยี่สิบล้านแล้ว

ในจำนวนนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจเองก็กำลังรับชมอยู่ด้วยเช่นกัน

ภายในสถานีตำรวจย่อยนับไม่ถ้วนทั่วประเทศ

ต่างก็มีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งวางอยู่ ซึ่งกำลังเปิดหน้าจอห้องไลฟ์สด กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก

กลุ่มคนในเครื่องแบบสีกรมท่ายืนเรียงรายอยู่ตรงหน้าโทรศัพท์มือถือ

มือข้างหนึ่งประคองหมวกตำรวจไว้แนบอก อีกข้างหนึ่งยกขึ้นทำความเคารพในระดับคิ้ว

"วันทยหัตถ์!"

ทุกคนทำท่าทางพร้อมเพรียงกัน สายตามองตรงไปข้างหน้า

ขอบตาเปียกชื้น

ในเวลาเดียวกัน ความมุ่งมั่นและปณิธานอันแน่วแน่ก็ผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง

พวกเขา จะปฏิบัติตามคำปฏิญาณตนของตนเอง

ไม่ถอยหนี ไม่หวั่นเกรง

เพื่อฟันฝ่าขวากหนามให้แก่ประชาชน!

(เห็ด: ดึก ๆ จะพยายามเพิ่มตอนให้นะคะ เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งดองนิยายกันเลยน้า! ดองนาน ๆ เดี๋ยวจะหายไปจริง ๆ นะ~ ร้องไห้)