ตอนที่ 64 ก็... น่ารักดีออก

ในวันพิธีไว้อาลัย

ผู้คนในตำบลเหอผิงต่างพากันมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก

ในจำนวนนั้นยังมีเหล่าคุณตาคุณปู่อยู่ไม่น้อย

"เจ้าหนุ่มเหลียงเจิ้งน่ะเป็นคนดีจริง ๆ!"

ผู้เฒ่าหลายคนพอได้ยินข่าวนี้เข้า ก็พูดออกมาโดยไม่ต้องคิดเลยว่า "ข้าต้องไปส่งเขาสักหน่อย"

พวกเขายังจำได้ดี ภาพที่เหลียงเจิ้งขี่มอเตอร์ไซค์คันนั้นตระเวนตรวจตราบนท้องถนน แล้วเอ่ยทักทายพวกเขาอย่างสนิทสนม

ช่วงที่ไม่ได้เข้าเวร เจ้าหนุ่มนั่นยังพาภรรยามานั่งดูพวกเขาเดินหมากรุก

ถ้านึกสนุกขึ้นมาก็จะลงมาร่วมวงเล่นด้วยสักสองสามกระดาน

ขอแค่มีใครสักคนแข้งขาไม่ค่อยดี เจ้าหนุ่มคนนี้ก็จะรีบย่อตัวลงมาบอกว่าจะช่วยแบกขึ้นหลังทันที

เป็นเด็กดีจริง ๆ

ทว่า...

ทำไมถึงได้จากไปก่อนคนแก่อย่างพวกเราเสียได้ล่ะ

บรรดาผู้เฒ่ายังคงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะยื่นดอกไม้สีขาวในมือไปวาง

นอกจากชาวตำบลเหอผิงแล้ว ยังมีผู้คนอีกมากมายที่พร้อมใจกันเดินทางมาร่วมส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย

บ้างก็นำดอกไม้สีขาวหนึ่งดอกมามอบให้

บ้างก็นำนกกระเรียนกระดาษสีขาวที่พับด้วยตัวเองมาให้

เหลียงเหล่ยคอยอยู่เคียงข้างผู้เป็นแม่ เขามองดูทะเลดอกไม้สีขาวกลุ่มเล็ก ๆ นั้น รวมถึงนกกระเรียนกระดาษสีขาวที่ร้อยเรียงเป็นสายเหล่านั้น

ตลอดจน...

ผู้คนที่ทยอยกันเดินทางมาส่งพ่อของเขาทีละคน

เขาเริ่มเข้าใจคำพูดเหล่านั้นของพ่อขึ้นมาบ้างแล้ว

นี่คือการตายครั้งที่สองของพ่อ การตายทางสังคม

ส่วนการตายครั้งที่สามของพ่อ ขึ้นอยู่กับว่า ผู้คนจะจดจำเขาได้นานแค่ไหน

"ฮือๆ หนูกราบขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะคุณอาเหลียงเจิ้ง..."

"พวกเราจะไม่แอบไปริมแม่น้ำตามใจชอบอีกแล้ว ฮือๆๆ"

เด็กสองคนที่ได้รับการช่วยชีวิตคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพในพิธี ทั้งคู่ร้องไห้จนตาแดงก่ำ

บางทีสำหรับสองพี่น้องคู่นี้ ในตอนนั้นอาจเพียงแค่อยากออกไปเล่นสนุก หรืออาจแค่อยากออกผจญภัยสักครั้งเท่านั้น...

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา เหลียงเหล่ยเคยโกรธแค้น เคยชิงชัง

แต่เขาก็ตระหนักได้ว่า อารมณ์ความรู้สึกพวกนี้ล้วนไร้ความหมาย

เด็กสองคนนี้ไม่เพียงต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ยังต้องมีชีวิตอยู่อย่างดีด้วย

เช่นนี้ จึงจะถือเป็นการสืบต่อคุณค่าชีวิตของพ่ออย่างแท้จริง

ไม่ลืมเลือน และไม่ทำให้ต้องสูญเปล่า

นั่นถึงจะเป็นการสำนึกผิดและการตอบแทนที่ดีที่สุด

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนที่มาร่วมส่งพ่อ เหลียงเหล่ยยืดแผ่นหลังตรง

เชิดหน้าอกผึ่งผายขึ้น ราวกับเงาร่างของผู้เป็นพ่อ

ยืนสง่านิ่งดั่งสน นั่งมั่นคงดั่งระฆัง

การเติบโต บางครั้งก็ใช้เวลาเพียงแค่คืนเดียว

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

คลิปวิดีโอจากห้องไลฟ์สดถูกบรรดาผู้ชมช่วยกันแชร์ต่อออกไปอย่างรวดเร็ว

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างได้เห็นเหลียงเจิ้ง

ได้เห็นเขาพุ่งตัวออกไปโดยไม่ลังเล ได้เห็นเขาช่วยชีวิตเด็กทั้งสองคนเอาไว้

ได้เห็นว่าแม้เขาจะรู้ดีว่าอาจเกิดอันตราย แต่ก็ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

และยังได้เห็น ร่างที่เย็นชืดของเขานอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ยังได้เห็นร่างหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กของสองแม่ลูกที่รีบร้อนวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง

ผู้คนจำนวนมากต่างเข้ามาแสดงความคิดเห็นใต้คลิป:

"ขอให้ท่านวีรบุรุษเดินทางสู่สุคติ!"

"ร้องไห้เหม็นหน้าตัวเองเลย ทำไมเตือนกันทุกปี แต่ก็ยังมีคนรั้นจะไปเล่นน้ำ ว่ายน้ำที่ริมแม่น้ำอยู่อีกนะ!"

"อยากให้พวกผู้ปกครองดูแลลูกหลานให้ดีจริง ๆ! ความรักสนุกแค่ชั่วครู่ของพวกเขา กลับต้องแลกด้วยชีวิตของคนอื่น!"

ในจำนวนนั้น มีคอมเมนต์หนึ่งที่มียอดกดไลก์ทะลุหลักหมื่น:

"สำหรับเขาแล้ว การเผชิญหน้ากับความตายอาจไม่ใช่เรื่องน่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ คือการหนีเอาตัวรอดจากความตายแล้วปล่อยให้คนอื่นตายไปต่อหน้าต่อตาต่างหาก (ขอแสดงความเคารพอย่างสูงสุด)"

ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมหน้าร้อนพอดี บ้านไหนบ้างจะไม่มีเด็กสักคนสองคน?

โดยเฉพาะพวกที่ปกติซนจนน่าตีให้ก้นลาย ว่างเป็นไม่ได้ต้องกระโดดโลดเต้นซนเหมือนลิงค่าง

พอได้ดูคลิปนี้เข้า ผู้ปกครองหลายคนต่างรู้สึกใจหายวาบเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

คนดีขนาดนั้น กลับต้องมาจากไปแบบนี้

และพอนึกขึ้นมาว่า หากวันใดวันหนึ่งคนที่จมน้ำกลายเป็นลูกหลานของตนเองขึ้นมา

ก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง

เด็กหลายคนที่กำลังจะออกไปเล่นข้างนอก จึงถูกผู้ใหญ่ในบ้านลากตัวกลับมาทันควัน

"จะไปเล่นอะไรกันนักหนา! วันนี้แกห้ามออกไปไหนทั้งนั้น! มานี่เลย ฉันมีเรื่องต้องสั่งสอนแกให้รู้เรื่อง!"

ส่วนบรรดาผู้ชมที่ได้ดูไลฟ์สด ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ผู้เฒ่าหรือเด็ก

ต่างก็เริ่มเอ่ยปากตักเตือนคนรอบข้าง

ออกไปเที่ยวเล่นน่ะได้ แต่ต้องตระหนักถึงความปลอดภัยให้มาก

ห้ามไปในสถานที่อันตรายเด็ดขาด!

เพราะพวกเขาไม่อาจสูญเสียคนอย่างเหลียงเจิ้งไปได้อีกแล้ว!

ส่วนคนที่มีฝีมือด้านการวาดภาพหรือตัดต่อคลิป ต่างก็เริ่มลงมือทำงานกันทันที

พวกเขาได้นำบทสนทนาระหว่างเหลียงเจิ้งกับเจียงหลินมาทำเป็นภาพสไตล์ตัวการ์ตูนจิ๋ว

"ผมก็แค่ทำงานตามความตั้งใจของตัวเองเท่านั้นครับ"

"ผมเองก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเท่านั้นเหมือนกันครับ"

นี่คือบทสนทนาระหว่างผีเจ้าหน้าที่แห่งยมโลก กับตำรวจแห่งโลกมนุษย์

พวกเขาทั้งสองไม่ได้แตกต่างกันเลย ต่างก็แค่ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด

ทว่า มันกลับตราตรึงใจจนทำให้ผู้คนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ธรรมดาสามัญ ทว่ายิ่งใหญ่นัก

หวังว่าในอนาคต พวกเราจะมีส่วนที่ช่วยคุณได้บ้างนะครับ

"ถ้าพวกคุณอยากจะช่วย อยากจะขอบคุณผมจริงๆ ก็จงรักทะนุถนอมชีวิตให้มากขึ้นอีกนิด และรักษาจิตสำนึกที่ดีไว้ให้มากขึ้นอีกหน่อยเถอะครับ"

โลกมนุษย์กับปรโลก บางทีอาจเป็นหนึ่งเดียวกันมาตั้งแต่แรกแล้ว

หวังว่าทุกคนจะรักทะนุถนอมชีวิต และรักษาประกายแห่งความดีเอาไว้

ยามที่เห็นใครต้องการความช่วยเหลือ ก็สามารถยื่นมือเข้าช่วยได้

ภาพที่เหลียงเจิ้งลอยอยู่กลางอากาศ ทำความเคารพไปพร้อมกับเหล่าเพื่อนร่วมทีม ก็มีคนนำไปวาดเป็นตัวการ์ตูนจิ๋วเช่นกัน

ยอดเข้าชมพุ่งทะลุหลักสิบล้านในเวลาอันรวดเร็ว

ประโยคที่ว่า "รับใช้ประชาชน" นั้น ยิ่งสะกิดโดนต่อมน้ำตาของคนนับไม่ถ้วน

คำค้นหาอย่าง สละชีพช่วยคน, ทุ่มเทในหน้าที่, รักทะนุถนอมชีวิต, ห้ามเด็กไปเล่นน้ำริมแม่น้ำ ทยอยติดอันดับคำค้นหายอดนิยมครั้งแล้วครั้งเล่า

สื่อมวลชนจำนวนมากต่างพากันแชร์ต่อ

ในยุคบิ๊กดาต้านี้ จำเป็นต้องมีสิ่งที่เป็นพลังบวกเหล่านี้ มาช่วยหล่อหลอมความคิดที่ถูกต้องให้แก่เด็กๆ

เจ้าหน้าที่ตำรวจคือกลุ่มคนที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอันเงียบสงบเหล่านี้ได้เป็นกลุ่มแรก

ตำรวจนายหนึ่งที่กำลังยืนเวร คอยสังเกตฝูงชนโดยรอบอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้น ผู้ใหญ่คนหนึ่งที่จูงเด็กน้อยซึ่งเพิ่งจะหัดเดินได้ไม่นานก็เดินผ่านมา

เด็กน้อยปล่อยมือผู้ใหญ่ ยืนโอนเอนไปมา

จากนั้นก็ทำท่าวันทยหัตถ์ทำความเคารพตำรวจที่ยืนเวรอยู่นายนี้

การกระทำนี้ สะกิดเข้าที่หัวใจของตำรวจนายนี้อย่างจังในทันที

เขายืดตัวตรง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นจรดระดับคิ้ว ทำความเคารพตอบกลับตามระเบียบอย่างจริงจัง

เขารู้สึกเพียงว่า ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าสักเพียงใด ก็พลันมลายหายไปในวินาทีนี้จนหมดสิ้น

บรรดาลูกเจี๊ยบตัวน้อยของมนุษย์เหล่านี้ คืออนาคตของมนุษยชาติ

และเขา ก็มองเห็นอนาคตของมนุษยชาติจากตัวพวกแก

กลุ่มตำรวจที่เพิ่งกลับจากการออกปฏิบัติหน้าที่ เพิ่งจะจอดรถ

ก็เห็นเด็กอายุราวสิบเอ็ดหรือสิบสองขวบคนหนึ่งหิ้วแตงโมลูกใหญ่ถุงหนึ่ง แอบเดินมาที่หน้าประตูสถานีตำรวจอย่างเงียบๆ

แล้วฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใคร รีบเอาถุงแตงโมไปแขวนไว้ที่มือจับประตูกระจกบานเลื่อนอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถตำรวจเห็นเข้า ต่างก็ทำหน้าไม่ถูกว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ทว่าในใจกลับพลันอ่อนยวบลงอย่างยิ่ง

นี่คือประชาชนที่พวกเขาคอยปกป้องคุ้มครองอยู่นั่นเอง

ก็นะ... น่ารักจริงๆ

โลกใบนี้ กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอันงดงามขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ทางด้านห้องไลฟ์สด

หลังจากเก็บเหลียงเจิ้งไว้ในถุงกักวิญญาณชั่วคราวแล้ว เจียงหลินก็มาถึงอีกสถานที่หนึ่ง

ซึ่งก็คือข้อมูลรายการที่สองในสมุดงานของเขานั่นเอง

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เคลื่อนตามมุมกล้อง มาถึงห้องที่รกระเกะระกะห้องหนึ่ง

ภายในห้องมีเพียงโต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว เตียงใหญ่หนึ่งหลัง

ถุงเท้าและเสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

บนพื้นยังมีกล่องอาหารเดลิเวอรีที่กินหมดแล้ววางระเกะระกะอยู่อีกหลายกล่อง

ภายใต้ความคมชัดของกล้องในห้องไลฟ์สด พวกเขาถึงกับมองเห็นแมลงวันสองสามตัวบินวนเวียนอยู่เหนือบานกล่องอาหารเหล่านั้น

ในจำนวนนั้น ผู้ชมส่วนหนึ่งได้แยกย้ายกันไปสร้างผลงานแล้ว

คนที่วาดรูปก็ไปวาดรูป คนที่ตัดต่อคลิปก็ไปตัดต่อคลิป

ผู้ชมที่เหลือแต่เดิมยังคงจมอยู่กับเรื่องราวของเหลียงเจิ้งจนดึงอารมณ์กลับมาไม่ทัน

พอได้เห็นห้องที่สภาพเหมือนรังหมาห้องนี้ ก็พลันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจทันที

[เชี่ย! สไตล์ห้องนี้ทำไมเหมือนบ้านกูเป๊ะเลยวะ!]

[ถุงเท้ากับกล่องเดลิเวอรีนี่แหละคือชีวิตจริงของมนุษย์]

ภาพมันดูเรียลเกินไป จนผู้ชมหลายคนพากันอินตามไปโดยอัตโนมัติแล้ว