ตอนที่ 65 กำลังถือมีดวิ่งตรงมาแล้ว

[แม่งเอ๊ย โคตรรกเลย! เด็กคนนี้นิสัยเหมือนกูเปี๊ยบ!]

[ฉันสงสัยว่าห้องนี้จะมีหนู... เชี่ย เชี่ย มีจริงด้วยว่ะ!]

ขณะที่ชาวเน็ตคนนี้กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดอยู่นั้น ก็เห็นในภาพไลฟ์สด

หนูตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากมุมเตียง แล้วผลุบหายเข้าไปในกล่องอาหารเดลิเวอรีอย่างรวดเร็ว

ทำเอาขนลุกซู่หนังศีรษะชาดิกขึ้นมาทันที

[ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ในเมือง ฉันก็ไม่เคยเจอหนูอีกเลย]

[บอกตามตรง ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเลี้ยงหนูด้วยนะ ต่อมาแม่จับได้...]

[ขอถามหน่อย คอมเมนต์บน แล้วหลังจากนั้นเป็นไงต่อ?]

ระหว่างที่เหล่าผู้ชมกำลังคุยเล่นกันอยู่นั้น ชายหนุ่มรูปร่างท้วมนิด ๆ คนหนึ่งก็เปิดประตูห้องนอนเดินเข้ามา

เขาสวมเสื้อยืดสีขาวตัวหลวม กางเกงขาสามส่วนสีดำตัวโคร่ง และสวมรองเท้าแตะแบบคีบ

ดูสบายอกสบายใจเป็นที่สุด

"มีเวลาแต่กูไม่อัปเดตนิยายหรอกนะ ฮั่นแน่~ เล่นตัวไง!"

ในห้องไลฟ์สดพลันมีเครื่องหมายคำถามลอยขึ้นมาพรึ่บพรั่บ อัปเดตเหรอ? อัปเดตอะไร? เขาทำงานอะไรกันแน่?

ภายในห้อง

หยางซือหมิงบิดขี้เกียจ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับยกขาขึ้นไขว่ห้าง

ในมือถือหนังสือนิยายเรื่อง "ซู่ซา" อ่านอย่างสบายอารมณ์

อ่านไปได้สักพัก โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมา

หยางซือหมิงหยิบขึ้นมาเปิดดู ที่แท้ก็นักอ่านในกลุ่มนิยายแท็กเรียกเขาเพื่อทวงนิยายอีกแล้ว

"ไม่ว่าง กำลังขี้อยู่"

พอพิมพ์ตอบส่งเดชไปหนึ่งประโยค เขาก็หยิบนิยายขึ้นมาอ่านต่อ พลางกระดิกขาที่ไขว่ห้างอยู่เป็นพัก ๆ

ติ๊ง~

ติ๊ง~

เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นต่อเนื่องไม่หยุด

อารมณ์อ่านหนังสือของหยางซือหมิงหมดลงทันที พอเปิดโทรศัพท์ดูก็เป็นเจ้าพวกนั้นทวงนิยายกันอีกจริง ๆ

"เฮ้อ~ ฟ้าดินเคยละเว้นใครที่ไหนกัน~"

ในที่สุดเขาก็ยอมลุกขึ้น เดินเอื่อยเฉื่อยมาที่โต๊ะหนังสือแล้วเปิดคอมพิวเตอร์

ระหว่างที่รอคอมพิวเตอร์เปิดเครื่อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเปิดเข้าไปในกลุ่มนักเขียนกลุ่มหนึ่ง

[กลุ่มนักเขียนผักสด]

ขึ้นฉ่ายที่ราบสูง: รายได้ร่วงต่ำกว่าสามพันอีกแล้ว เฮ้อ หมดหวัง ๆ

ลูกอมผลไม้: ท่านเทพบาดใจมากครับ ผมปั่นวันละหมื่นคำ ได้แค่สองพันกว่าหยวนเอง

ฉันมันนักเขียนแป้ก: ไม่ได้โม้นะ นอกจากฉันแล้ว ในกลุ่มนี้มีแต่ระดับเทพทั้งนั้น

ลูกอมผลไม้: @ฉันมันนักเขียนแป้ก พี่ใหญ่พูดเล่นแล้ว รถที่พี่เพิ่งถอยมาเมื่อสองวันก่อนเป็นไงบ้างครับ?

ฉันมันนักเขียนแป้ก: ธรรมดา ๆ นะ นั่งแล้วก็งั้น ๆ แหละ ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

ฝันสู่สุดหล้า: ปีนี้ผ่านไปครึ่งปีแล้ว ต้องเร่งมือหน่อย ถ้าไม่มีสักหลักแสนคงไม่กล้ากลับบ้านไปแจกอั่งเปาปีใหม่

"เชี่ยเอ๊ย! เจ้าพวกเทพกลุ่มนี้มาอวดรวยเนียน ๆ กันอีกแล้ว!"

หยางซือหมิงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

พอนึกถึงรายได้อันน่าเวทนาของตัวเอง เขาก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงอย่างเจ็บใจ

"อัปวันละหมื่นคำ ใครมันจะทำไม่เป็นกันล่ะวะ?"

"ถ้าฉันมีเงินเยอะขนาดนั้น ฉันจะอัปวันละสองหมื่นคำเลยคอยดู!"

จากนั้นก็เปิดโปรแกรมพิมพ์งาน เข้าสู่หน้าเอกสาร

เขาวางสองมือลงบนแป้นพิมพ์ สูดหายใจเข้าลึก ๆ

เตรียมพร้อมเต็มที่

วินาทีต่อมา สองมือก็ราวกับสัตว์ประหลาดหนวดปลาหมึก รัวนิ้วเคาะแป้นพิมพ์เสียงดังเปาะแปะไม่ขาดสาย

ท่าทางเหมือนกำลังเล่นเปียโนไม่มีผิด

แต่คนอื่นเล่นเปียโนนั้นดูสง่างาม มีระดับ

ส่วนของเขานี่มันเหมือนคนเป็นลมบ้าหมูชัด ๆ

นิ้วมือพิมพ์งานอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปตามเนื้อเรื่องที่ดำเนินไป

เดี๋ยวก็บิดเบี้ยวถมึงทึง เดี๋ยวก็หัวเราะหึ ๆ ๆ เดี๋ยวก็แผดเสียงคำราม

พอเขียนถึงฉากที่ตื่นเต้น เท้าของเขาก็กระทืบพื้นตามไปด้วย เคาะเป็นจังหวะตึง ๆ

"บุกเข้าไป! พวกเราไม่มีวันตาย! พลังเทวะ ยิงออกไป!"

"พวกปีศาจก็บุกเข้าไปด้วย! เปิดใช้งานเกราะของพวกแกซะ!"

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันอึ้งกิมกี่ จนลืมกินแตงโมที่ถืออยู่ในมือไปเลย

[นี่กำลังเขียนนิยายอยู่เหรอ?]

[เขียนนิยายอยู่หรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือในหัวเขากำลังทำสงครามกันอยู่แน่นอน]

[พวกนักเขียนเวลาแต่งนิยายเป็นแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ? มีนักเขียนคนไหนมายืนยันหน่อยได้ไหม? ฉันจะได้แน่ใจว่าควรโทรแจ้งโรงพยาบาลหรือยัง]

[แค่ก ๆ ฉันเป็นนักเขียนนะ แต่ปกติฉันไม่ทำตัวแบบนี้นะ จริง ๆ]

[ในเมื่อสตรีมเมอร์อยู่ที่นี่แล้ว ต้องโทรเรียกรถพยาบาลไหมเนี่ย?]

เหล่าผู้ชมกวาดตามองรอบห้องนี้แล้ว ก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาจะตายด้วยสาเหตุใด

เขาดูอายุราว ๆ ยี่สิบถึงสามสิบปี ยังหนุ่มแน่นอยู่เลย

ในห้องนี้ก็มีเขาอยู่คนเดียว และไม่มีวัตถุอันตรายอะไร

เมื่อมองดูกองขยะตรงมุมห้อง ก็มีผู้ชมคาดเดาขึ้นมา

[คงไม่ได้โดนกลิ่นรมจนตายหรอกนะ?]

ตอนนั้นเอง เสียงแป้นพิมพ์ในห้องไลฟ์สดก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

ตรงหน้าโต๊ะหนังสือ

หยางซือหมิงบิดขี้เกียจแล้วสะบัดข้อมือไปมา

กลับคืนสู่ท่าทางเกียจคร้านตามเดิม

"ผลงานระดับเราเนี่ย อัปวันละหมื่นคำไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกน่า สักสามตอนก็พอละ"

นิยายของเขาอยู่ในสภาพไม่ดังไม่ดับมาตลอด อัปมากอัปน้อยกี่ตอนก็ไม่ต่างกันหรอก

"อัปไปก่อนสักตอนแล้วกัน ฮี่ๆๆ"

หยางซือหมิงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ขณะกดอัปโหลดตอนใหม่ไปด้วย

"อีกสองตอนที่เหลือตอนนี้ยังไม่ลงหรอก ดูซิพวกแกจะทำยังไง!"

หลังจากอัปโหลดสำเร็จ เขาก็เปิดกลุ่มนักอ่านนิยาย "เทพมาร" แล้วแท็กทุกคน

"คุณพ่อทุกท่าน อัปแล้วนะคร้าบ อัปแล้ว รีบไปอ่านเร็ว เนื้อเรื่องวันนี้มันหยดติ๋งเลย!"

สมาชิกในกลุ่มโผล่มาตอบกันอย่างรวดเร็ว

ชิงชิงจื่อจิน: "ไอ้นักเขียนหมา ในที่สุดแกก็ยอมอัปแล้วเรอะ!"

มนุษย์หิมะแห่งเซียงหยวน: "ได้เลย กำลังไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

เทพราชันหลานอี้ผู้ชอบกินเชี่ยถัง: "รอมาทั้งวัน ในที่สุดแกก็อัปสักที!"

หลังจากตอบรับในกลุ่มแล้ว เหล่านักอ่านก็เปิดเว็บไซต์นิยายขึ้นมา

พอกดเข้าไปอ่าน

เนื้อเรื่องกำลังเล่าถึงช่วงเวลาที่ดุเดือดและเข้มข้นที่สุดของมหาสงครามเทพมาร

เผ่าเทพและเผ่ามารเปิดศึกปะทะกันอย่างดุเดือดเนื่องจากปัญหาความอยู่รอดของทั้งสองพิภพ

ฉากการต่อสู้อลังการงานสร้าง สกิลและวิชาต่างๆ อวดอานุภาพเกรงขามอย่างยิ่ง

เห็นอยู่รอมร่อว่าตัวเอกกำลังจะปรากฏตัว ไล่กวาดล้างศัตรูทุกทิศทาง และสยบเผ่ามารให้อยู่หมัด

พวกเขากำลังอินและตื่นเต้นจนถึงขีดสุด ทว่าพอกดเลื่อนไปหน้าถัดไป...

จบแล้วเหรอ?

แค่นี้เนี่ยนะ?

รอมาตั้งทั้งวัน แกอัปแค่ตอนเดียวเนี่ยนะ?!

เหล่านักอ่านต่างพากันกลับเข้ากลุ่ม แล้วก็เดือดกันจนกลุ่มแทบแตก

ชิงชิงจื่อจิน: "ไอ้นักเขียนหมา ไม่อยากเป็นคนแล้วใช่ไหม (มีดจ่อคอ.jpg)"

เทพราชันหลานอี้ผู้ชอบกินเชี่ยถัง: "แค่นี้เนี่ยนะ? แกหลอกใครอยู่ รีบคายตอนที่เหลือออกมาเดี๋ยวนี้!"

กระต่ายอร่อย: "พวกแกอย่าดุไปเลย ท่านนักเขียนก็เหนื่อยเหมือนกันนะ พวกเราแค่ยกพวกไปดักหน้าบ้านบังคับให้อัปสักแปดตอนสิบตอนก็พอแล้ว"

เมื่อเห็นข้อความในกลุ่มนักอ่าน หยางซือหมิงกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

เขาหัวเราะหึๆ "พวกแกก็ทวงกันไปเรื่อยๆ เถอะ"

เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ สั่งอาหารเดลิเวอรีอย่างใจเย็น แล้วเปิดซีรีส์เรื่องหนึ่งดู

นั่งกระดิกเท้าไขว่ห้างอย่างสุขสำราญ

[เชี่ยเอ๊ย ไอ้นักเขียนหมาที่ชอบดองตอนอัปช้าอีกคนแล้วเรอะ?!]

ในห้องไลฟ์สดมีผู้ชมที่ชอบอ่านนิยายอยู่ไม่น้อย

เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์เหล่านี้ มีหรือจะไม่เข้าใจ?

แทบทุกคนที่อ่านนิยาย ล้วนเคยสัมผัสกับความเจ็บปวดของการโดนตัดจบตอนแบบค้างคา

ยามใดที่อ่านไปถึงฉากที่มันที่สุด กำลังเลือดร้อนพลุ่งพล่าน หรือตอนที่ตัวการเบื้องหลังกำลังจะถูกเปิดเผยนั้น...

มันก็ดันจบตอนซะงั้น!

แล้วไอ้พวกนักเขียนก็ชอบตัดจบตรงจุดสำคัญทุกที ปล่อยให้คนอ่านต้องค้างเติ่งอยู่ตรงนั้น

จะขึ้นก็ไม่สุด จะลงก็ไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าจะทรมานใจขนาดไหน

คนที่เคยอ่านนิยาย แทบไม่มีใครเลยที่ไม่คิดอยากจะส่งใบมีดโกนไปให้นักเขียน!

[ไอ้โจรชั่วรีบอัปเดี๋ยวนี้! ดาบยาวสี่สิบเมตรของข้าพร้อมแล้ว!]

[วันนั้นบนสะพานไน่เหอ ข้าซดน้ำแกงยายเมิ่งไปติดกันสิบชาม ยายเมิ่งตะโกนลั่น: 'พอแล้ว! เจ้ายังมีอะไรที่ลืมไม่ลงอีกเนี่ย?!' ข้าอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วบอก: 'ข้ายังลืมไม่ได้... ว่าวันนั้นมันไม่อัปนิยาย!']

[ชั้นบนสุดยอด แล้วไงต่อล่ะ?]

[หลังจากนั้นข้าก็ถือมีดกลับมาทวงนิยายไงล่ะ (หัวสุนัข)]

[นักเขียนคนนี้น่าโดนตื้บชะมัด ถ้าฉันตามนิยายเขานะ ป่านนี้คงบุกไปถึงหน้าบ้านแล้ว!]

ท่ามกลางเสียงแซวและล้อเลียนของบรรดาผู้ชม ในห้องไลฟ์สดก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

ก๊อก ก๊อก

หยางซือหมิงที่นอนอยู่บนเตียงดีดตัวลุกขึ้นทันควันแล้ววิ่งไปเปิดประตู

เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าผู้ชมก็เริ่มคาดเดากันไปต่างๆ นานา

[คงไม่ใช่ว่าเปิดประตูมาแล้วเลือดสาดเลยหรอกนะ?]

[โจรบุกปล้นบ้านเหรอ?]