ตอนที่ 66 เขากลัวความตาย กลัวว่าจะต้องจากไปแบบนี้

[หรือว่าอาหารมีพิษ?]

[ว่าแต่ มีใครรู้ที่อยู่บ้านเขาบ้างไหม? แบบนี้ต่อให้จะโทร 120 ก็แจ้งพิกัดไม่ได้นะ]

ผู้ชมในห้องไลฟ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้

แม้พวกเขาจะเดาออกว่าคนคนนี้คือนักเขียน แต่มันไม่มีใครรู้เลยว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน!

เหล่าผู้ชมเห็นหยางซือหมิงรับอาหารเดลิเวอรีกลับเข้ามาอย่างปลอดภัย

แถมยังเอร็ดอร่อยกับเนื้อตุ๋นมะเขือเทศชามเบ้อเร่อจนเกลี้ยง

จากนั้นก็นั่งเล่นโทรศัพท์ต่ออย่างสบายอกสบายใจไร้เรื่องราว

ทุกคนต่างก็เริ่มงงกันไปหมด

[คราวนี้สตรีมเมอร์คงไม่ได้แค่บังเอิญผ่านมาอีกหรอกนะ?]

[ฉันขอไปหาข้าวกินก่อน ดูจนหิวเลย]

[เชี่ย เมื่อกี้ตอนเข้าห้องน้ำฉันแวบเปิดมือถือดู คนคนนี้เหมือนจะเป็นไอ้นักเขียนหมาที่ฉันตามอ่านอยู่เลยนี่หว่า!]

[!!! ชิบหายแล้ว แบบนี้จะไม่ให้ของขึ้นได้ไง! หมอนี่จงใจกั๊กนิยายไว้สองตอนไม่ยอมลง!]

เมื่อผู้ชมคนนั้นพบว่าในนิยายที่ตนกำลังติดตามอยู่นั้น มีเนื้อหาตรงกับที่หยางซือหมิงเพิ่งตะโกนออกมาเป๊ะๆ

เจ้าตัวก็ถึงกับอึ้งไปเลย

พอเหลือบไปเห็นกลุ่มนักอ่านที่กำลังเดือดปุดๆ เขาจึงส่งลิงก์ห้องไลฟ์สดเข้าไปในกลุ่มโดยไม่รู้ตัว

[กลุ่มนักอ่านเทพมาร]

โคแก่กินหญ้าอ่อน: พี่น้องทั้งหลาย รีบถือมีดมาเร็ว นักเขียนอยู่ในนี้! มันยังดองไว้สองตอนไม่ยอมลง!

โคแก่กินหญ้าอ่อน: @หัวหน้ากลุ่ม นักเขียน แกโผล่ในห้องไลฟ์แล้วนะ รีบไปสแตนด์บายที่โรงพยาบาลด่วน!

ชิงชิงจื่อจิน: เชี่ย จริงดิ?! ไอ้นักเขียนหมานี่ไม่อยากเป็นคนแล้วจริงๆ!

กระต่ายอร่อย: ทุกคนใจเย็นๆ ใครต้องการมีดมารับที่ฉันได้เลย

ไม่นานนัก ห้องไลฟ์สดก็มีคนหลั่งไหลเข้ามาอีกกลุ่มใหญ่

[ได้ยินว่าไอ้นักเขียนหมาอยู่ที่นี่ เลยแวะมาดูหน้าซะหน่อย]

[กิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลก? นักเขียนมาโผล่ในห้องไลฟ์นี้ แปลว่าถ้ายังไม่รีบอัปเดตก็จะไม่มีโอกาสได้ลงอีกแล้วใช่ไหม]

[รีบแท็กนักเขียนเร็วเข้า!]

ถึงแม้ว่าเหล่านักอ่านจะโมโหมากที่เห็นนักเขียนมีเวลาไถคลิปแต่ดันไม่ยอมอัปนิยาย

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นความตาย พวกเขาก็ยังรู้ว่าสิ่งใดสำคัญกว่า

ต่างคนต่างรีบกลับเข้าไปในกลุ่มเพื่อแท็กตามตัวนักเขียน

บอกให้เขารีบไปรอที่โรงพยาบาลเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

ติ๊ง~

ติ๊ง~

ในภาพถ่ายทอดสด

หยางซือหมิงที่นอนอยู่บนเตียงเห็นว่ากลุ่มนักอ่านแท็กหาเขาอีกแล้ว

เขาปัดหน้าจอทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ เมินข้อความเหล่านั้นไปทันที

แล้วหันไปดูคลิปต่อ

เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่านักอ่านในห้องไลฟ์สดแทบจะหยิบมีดขึ้นมา วางลง แล้วก็หยิบขึ้นมาใหม่อีกรอบ

[ไอ้นักเขียนหมานี่มันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ!]

พวกเขาทำเต็มที่แล้ว

ฮ่าๆๆๆๆๆ

หยางซือหมิงที่กำลังไถคลิปสั้นอยู่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขาระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

หัวเราะจนตัวงอตบต้นขาฉาดๆ

"เจ้าของช่องคนนี้โคตรเจ๋งเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ"

วิดีโอเล่นจบไปหนึ่งรอบและเริ่มเล่นซ้ำเป็นรอบที่สอง

พอหยางซือหมิงก้มหน้าลงดูก็เห็นหน้าตากวนประสาทชวนโดนแม่ตีของเจ้าของคลิปเข้าอีกรอบ จึงหลุดขำพรวดออกมาอีกครั้ง

"โอ๊ยแม่เจ้า ขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว ฮ่าๆๆๆ... อั่ก!"

ขณะที่กำลังหัวเราะอยู่นั้น จู่ๆ หยางซือหมิงก็เริ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะและตาลาย

ตอนแรกเขาคิดว่าคงเป็นเพราะหัวเราะมากเกินไป เสียงหัวเราะจึงค่อยๆ แผ่วลง

ทว่าเมื่อรอไปครู่หนึ่ง เขากลับพบว่าอาการไม่ได้ทุเลาลงเลย

ลมหายใจเริ่มติดขัดและถี่กระชั้น

บริเวณหน้าอกเริ่มเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก

เขารีบวางโทรศัพท์มือถือลง ปรับลมหายใจ และพยายามทำให้ร่างกายกลับมาเป็นปกติ

เหงื่อกาฬเม็ดโป้งเริ่มผุดพรายและหยดเข้าตา

แสบตาไปหมด

แต่ที่หน้าอกกลับยิ่งเจ็บปวดทรมานกว่า

หยางซือหมิงเริ่มตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จึงเอี้ยวตัวพยายามจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรเรียกรถพยาบาล 120

เขาเค้นเรี่ยวแรงมหาศาลออกมา แต่กลับยื่นมือออกไปไม่สำเร็จ

[เมื่อกี้ฉันก็อยากจะโทร 120 เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าบ้านนักเขียนอยู่ที่ไหน]

[ให้ตายสิ เมื่อกี้ก็แท็กเรียกแล้ว แกดันไม่ยอมดูเอง!]

[หัวใจวายเฉียบพลันเหรอ?]

[น่าจะวูบหมดสติเฉียบพลันนะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นในข่าว การอดนอนกับกินอาหารไม่ตรงเวลาก็เป็นสาเหตุได้ทั้งนั้น]

[มีใครรู้ที่อยู่บ้างไหมเนี่ย?]

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดอยากจะช่วยแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

คนที่ทรมานใจที่สุดย่อมเป็นเหล่านักอ่านที่ตามเข้ามาในห้องไลฟ์

ทั้งที่พวกเขาสามารถส่งข้อความหานักเขียนได้แท้ๆ แต่หมอนั่นดันไม่ยอมเปิดอ่านเลยสักนิด!

มันเหมือนกับเจอคนที่กำลังจมลงในปลักโคลน คุณยื่นมือออกไปช่วยแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมจับมือคุณไว้!

ในขณะที่เหล่านักอ่านกำลังร้อนรนจนแทบนั่งไม่ติด ก็มีกระสุนคอมเมนต์สองข้อความส่งเข้ามา

[กองกำกับการตำรวจ: ได้รับที่อยู่ผ่านช่องทางที่เกี่ยวข้องแล้ว ขณะนี้รถพยาบาล 120 กำลังเร่งรุดหน้าไป]

[ช่างเทคนิค: ตรวจพบที่อยู่แล้ว ได้แจ้งตำรวจและโทรเรียกรถพยาบาล 120 เรียบร้อย]

ผู้ชมจำนวนมากที่เพิ่งผ่านเรื่องของเหลียงเจิ้งมา ต่างก็เดาจุดจบได้แล้ว

แต่ทว่า

พวกเขาก็ยังคงทำใจดูชีวิตหนึ่งดับสูญไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้อยู่ดี

พวกเขาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์เงียบ ๆ พลางกรีดร้องอยู่ในใจ

สู้เขาสิ!

อดทนไว้!

ในภาพไลฟ์สด สีหน้าของหยางซือหมิงซีดเผือดลงเรื่อย ๆ

เม็ดเหงื่อขนาดใหญ่ผุดไหลลงมาไม่ขาดสาย ไม่นานก็เปียกโชกไปทั้งเส้นผมและแผ่นหลัง

เขานอนคุดคู้อยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกเอาไว้แน่น

สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน

รูม่านตาเริ่มขยายออก เห็นได้ชัดว่าหมดสติไปแล้ว

ช้า ๆ ร่างบนเตียงเริ่มขยับน้อยลงเรื่อย ๆ

เงียบสงบลงเรื่อย ๆ

ในที่สุด แม้แต่การกระเพื่อมขึ้นลงของลมหายใจก็มองไม่เห็นอีกต่อไป

ไม่มีใครส่งกระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดอีก

พวกเขาเฝ้ามองห้องไลฟ์สดอย่างเงียบงัน ร่วมส่งการจากไปของชีวิตหนึ่งอย่างเงียบ ๆ

สามนาทีผ่านไป

ในภาพไลฟ์สด ดวงวิญญาณดวงหนึ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นมา

ทีแรกหยางซือหมิงมองมือของตัวเอง มองร่างกายกึ่งโปร่งแสงของตัวเองอย่างเหม่อลอย

แล้วก็มองดูตัวเองที่นอนอยู่บนเตียง

หลังจากจ้องมองอยู่สามวินาที ก็พลันได้สติขึ้นมา

เชี่ยเอ๊ย?! ผมตายแล้วเหรอ?!

เขาเบิกตากว้าง มองดูตัวเองบนเตียงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ผมยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลยจะมาตายได้ไง? เงินผมยังใช้ไม่หมดเลยนะจะมาตายได้ไง?!

เขากุมหน้าอก รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาบ้าง

รู้งี้สั่งกั้งหม่าล่ามากิน แล้วต่อด้วยสเต๊กอะไรพวกนั้นดีกว่า

นี่ดันกินแค่เนื้อตุ๋นมะเขือเทศไปเองนะ!

เนื้อวัวก็มีอยู่ไม่กี่ชิ้น แถมยังมีกลิ่นแปลก ๆ อีกต่างหาก!

หยางซือหมิงเสียดายจนแทบจะดิ้นตาย ฝันก็ยังไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมาตายตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนี้

เมื่อก่อนเห็นข่าวคนนั้นคนนี้ใหลตาย เขาก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจสักนิด

นึกไม่ถึงว่าจะเวียนมาถึงตัวเองเร็วขนาดนี้

ทันใดนั้น เขาก็ชะงักไป หางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างสีขาวสายหนึ่ง

รูม่านตาหดเล็กลงทันที

เขายังไม่อยากตาย...

อย่างน้อยก็ก่อนที่เขาจะใช้เงินเก็บให้หมด ก่อนที่ความฝันเรื่องนิยายของเขาจะสมบูรณ์แบบ...

หยางซือหมิงคิดจะวิ่งหนีไปตามสัญชาตญาณ

ภายในใจของเขาก็กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง บอกให้เขารีบหนีไปเดี๋ยวนี้

ทว่า

เขากลับก้าวขาไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

ความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เขาแยกไม่ออกแล้วว่านี่คือความกลัวตาย หรือกลัวเงาร่างสีขาวสายนั้นกันแน่

เมื่อเห็นเงาร่างสีขาวนั้นขยับเข้ามาใกล้ เขาก็ทนรับไม่ไหวในพริบตา

จู่ ๆ ก็หันขวับ คุกเข่าลงต่อหน้าเจียงหลินทันที

ร้องไห้โฮออกมา

"สตรีมเมอร์ ท่านยมทูต! ผมยังไปไม่ได้นะครับ ผม... นิยายของผมยังอัปเดตไม่จบเลย!"

เขายังคงสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง น้ำหูน้ำตาไหลพราก

แม้เขาจะเคยคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดกิจวัตรเยียวยาสไตล์ปรโลกมาก่อน แต่ทว่า...

ยามที่ต้องมาเผชิญหน้ากับท่านยมทูตผู้นี้เข้าจริง ๆ

กลิ่นอายแห่งความตายนั้นกลับทำให้เขาไม่สามารถใจเย็นหรือสงบนิ่งได้เหมือนตอนพิมพ์กระสุนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเลย

หรือแม้แต่จะหัวเราะเล่นสนุกก็ทำไม่ได้

เขากลัวความตาย กลัวการจากไปแบบนี้

สิ่งสวยงามบนโลกใบนี้ยังมีอีกมากมายที่เขายังไม่ได้ไปสัมผัสทีละอย่างเลย

เจียงหลินมองดูดวงวิญญาณตรงหน้า สีหน้าดูพิลึกพิลั่นเล็กน้อย "นายแน่ใจนะว่าอยากจะอัปเดตนิยายต่อจริง ๆ?"

หยางซือหมิงมองพื้น พยักหน้าหงึก ๆ อย่างแรง

เสียงฟันกระทบกันดังกึก ๆ ๆ แล่นเข้ามาในสมองไม่หยุด